The Dillinger Escape Plan - Option Paralysis (2010)

Gezien voorgaande album van tDEP was ik eigenlijk nog nooit teleurgesteld geweest in deze band. Ik kwam makkelijker in Miss Machine en Ire Works dan in Calculating Infinity, maar dat nam niet weg dat ik dat nog steeds een super album vond. Ik keek dan ook met grote ogen uit naar dit nieuwe album van deze mannen. En man o man, ik ben werkelijk weggeblazen door het album, er is naar mijn mening GEEN EEN nummer wat minder is, elk nummer is ijzersterk. Men spreke in mijn ogen dan hier ook van een meesterwerk. En wordt ook gelijk in mijn top 10 gegooit. Met uitschieters als "Gold Teeth on a Bum" en het Faith No More-esque "Widower" en klassieke mathcore juweeltjes als "Good Neighbour" en "Crystal Morning", kan dit album absoluut niet stuk.

Nee tDEP is niet de softere kant opgegaan: chaotisch, emotioneel (woede EN verdriet) en techniek, allemaal op een schijfje. Echt een juweeltje, en een aanrader voor elke mathcore fanaat.

Ik wilde hier per nummer een ode neer gaan zetten. Maar JEZUS wat een heerlijk album, ongelofelijk. Het heeft misschien ook wel met de fase waar ik zelf in zit te maken, maar deze cd komt voor mij precies op het goede moment. Recht in je bek Mathcore.

Elf jaar en zeven bandleden nadat ze met Calculating Infinity het mathcore genre uit de grond stampten heeft The Dillinger Escape Plan met Option Paralysis een voorlopig hoogtepunt bereikt. Waar op Ire Works de experimentatiedrang de muziek te wisselvallig maakte, klopt het hele plaatje deze keer wel. Ze grijpen meer terug naar de dissonante mix van metal en hardcore van hun debuut, hier en daar zonder hapering de muziek opfrissend met escapades richting jazz en artrock. Het resultaat is een geslaagde sound die zowel Miss Machine en Ire Works laat lijken als probeersels in afwachting van the real stuff.

De single Farewell, Mona Lisa was een toonaangevende smaakmaker. Zoals ik al eerder schreef is het erg duidelijk dat Greg Puciato erop vooruit gegaan is sinds Miss Machine. Hij stelt uitstekende dynamiek tentoon, en weet de beslissende momenten echt naar een hoger niveau te tillen. Schijnbaar probleemloos schakelt hij van falsetto naar het ruigere vocale werk over op nummers als Room Full of Eyes. Verder helpt gitarist Jeff Tuttle hier en daar wat mee met de zang, zoals op de afsluiter Parasitic Twins, dat opgesierd is met smaakvolle electronica en zonder twijfel het rustigste en meest toegankelijke nummer is dat ze ooit maakten. Of de die hard liefhebbers van mathcore het kunnen smaken valt wel nog af te wachten.

Muzikaal grijpt The Dillinger Escape Plan dus meer terug naar het debuut. Good Neighbor, Endless Endings en Crystal Mornings zijn nummers die 's ochtends nogal zwaar op de maag zullen liggen. Mede dankzij het drumwerk van Billy Rymer hebben zelfs die nummers wel een duidelijke lijn, hoe wild de muziek ook heen en weer springt, het gaat allemaal duidelijk in een bepaalde richting. Option Paralysis is eigenlijk een rockalbum, alleen wat harder dan normaal het geval is. Technisch is de muziek - vanzelfsprekend - van extreem hoog niveau. Ook de productie is uitstekend, met speciale vermelding voor de basgitaar die niet alleen hoorbaar, maar zelfs goed klinkt. Een opmerkelijke prestatie binnen het genre.

Er staan ook enkele experimentelere nummers op het album. Waar die op Ire Works nog wat wankel waren, is het hier een schot in de roos. Vooral Widower heeft een ongekende progressie van piano naar rockballad naar hardcore. Ook I Wouldn't if You Didn't is een schizofrene compositie van piano en hardcore, en Gold Teeth on a Bum is wat moet gebeuren als The Dillinger Escape Plan een rocknummer covert, halfweg verveeld geraakt en de muziek enkele niveautjes hoger besluit te tillen. Chinese Whispers was ook al beschikbaar als voorsmaakje, en dat doet wat denken aan het schitterende Milk Lizard van op Ire Works.

Het is natuurlijk altijd riskant om te snel hoog te beoordelen - Ire Works kostte me zowat veertig luisterbeurten om echt op waarde worden geschat - maar Option Paralysis is een verslavend album met alleen maar hoogtepunten dat alleen maar beter en beter wordt. 5*

Vergeet m'n vorige mening over dit album, na 6 weken intensief Option Paralysis proberen heb ik een hele andere mening over dit album ontwikkeld. De agressiviteit, chaos en de screams vind ik helemaal niet meer irritant. Sterker nog, een nummer als Good Neighbour vind ik heerlijk om mijn agressie mee af te reageren. En Farewell, Mona Lisa is eigenlijk gewoon van ongekende klasse. Ik heb mijn cijfer dan ook met een half punt verhoogd.

Waarom niet meer? Omdat er wel degelijk slechte punten zitten aan Option Paralysis. Ten eerste vind ik het nummer Widower belachelijk overgewaardeerd. Er zit zeker geen goede opbouw in, de stem van Puciato gaat me ook behoorlijk irriteren. Het enige fijne aan dat nummer is het pianostuk, een meer dan nodig rustpuntje.
Daarbij kom ik ook meteen bij m'n tweede punt van kritiek; Als het aan mij lag was Endless Endings naar het eind verplaatst, of zelfs gewoon niet op dit album gezet. Een (Voor Dillinger Escape Plan dan ) nogal standaard nummer. Het is ook het zoveelste agressieve nummer op een rij, waardoor het voor mij moeilijk is om hem af te luisteren. Laatste puntje van kritiek: Een rustnummer aan het einde is voor mij altijd welkom, maar Parasitic Twins is een heel zwak nummer met een zwakke tekst.

Toch is Option Paralysis een redelijk goed opstapje naar hardere metal. Ik ga ook de andere platen uitchecken, kijken wat ik daarvan vind.