The Dillinger Escape Plan - Option Paralysis (2010)

Eerlijk gezegd vind ik er tot nu toe niet echt veel aan...

Snel dit gaan checken dan.

Elf jaar en zeven bandleden nadat ze met Calculating Infinity het mathcore genre uit de grond stampten heeft The Dillinger Escape Plan met Option Paralysis een voorlopig hoogtepunt bereikt. Waar op Ire Works de experimentatiedrang de muziek te wisselvallig maakte, klopt het hele plaatje deze keer wel. Ze grijpen meer terug naar de dissonante mix van metal en hardcore van hun debuut, hier en daar zonder hapering de muziek opfrissend met escapades richting jazz en artrock. Het resultaat is een geslaagde sound die zowel Miss Machine en Ire Works laat lijken als probeersels in afwachting van the real stuff.

De single Farewell, Mona Lisa was een toonaangevende smaakmaker. Zoals ik al eerder schreef is het erg duidelijk dat Greg Puciato erop vooruit gegaan is sinds Miss Machine. Hij stelt uitstekende dynamiek tentoon, en weet de beslissende momenten echt naar een hoger niveau te tillen. Schijnbaar probleemloos schakelt hij van falsetto naar het ruigere vocale werk over op nummers als Room Full of Eyes. Verder helpt gitarist Jeff Tuttle hier en daar wat mee met de zang, zoals op de afsluiter Parasitic Twins, dat opgesierd is met smaakvolle electronica en zonder twijfel het rustigste en meest toegankelijke nummer is dat ze ooit maakten. Of de die hard liefhebbers van mathcore het kunnen smaken valt wel nog af te wachten.

Muzikaal grijpt The Dillinger Escape Plan dus meer terug naar het debuut. Good Neighbor, Endless Endings en Crystal Mornings zijn nummers die 's ochtends nogal zwaar op de maag zullen liggen. Mede dankzij het drumwerk van Billy Rymer hebben zelfs die nummers wel een duidelijke lijn, hoe wild de muziek ook heen en weer springt, het gaat allemaal duidelijk in een bepaalde richting. Option Paralysis is eigenlijk een rockalbum, alleen wat harder dan normaal het geval is. Technisch is de muziek - vanzelfsprekend - van extreem hoog niveau. Ook de productie is uitstekend, met speciale vermelding voor de basgitaar die niet alleen hoorbaar, maar zelfs goed klinkt. Een opmerkelijke prestatie binnen het genre.

Er staan ook enkele experimentelere nummers op het album. Waar die op Ire Works nog wat wankel waren, is het hier een schot in de roos. Vooral Widower heeft een ongekende progressie van piano naar rockballad naar hardcore. Ook I Wouldn't if You Didn't is een schizofrene compositie van piano en hardcore, en Gold Teeth on a Bum is wat moet gebeuren als The Dillinger Escape Plan een rocknummer covert, halfweg verveeld geraakt en de muziek enkele niveautjes hoger besluit te tillen. Chinese Whispers was ook al beschikbaar als voorsmaakje, en dat doet wat denken aan het schitterende Milk Lizard van op Ire Works.

Het is natuurlijk altijd riskant om te snel hoog te beoordelen - Ire Works kostte me zowat veertig luisterbeurten om echt op waarde worden geschat - maar Option Paralysis is een verslavend album met alleen maar hoogtepunten dat alleen maar beter en beter wordt. 5*

Niet dat ik de plaat al zo vaak beluisterd heb, maar de vergelijking met het debuut ontgaat mij, Gajarigon. Zo op het eerste gehoor lag dit qua 'hardheid' op hetzelfde niveau als de twee voorgaande platen. Het is niet zo geflipt of 'ongrijpbaar' als de nummers op Calculating Infinity of Under the Running Board.

Dat het onder CI (en UtRB for that matter) ligt qua chaos is zeker waar, maar het ligt naar mijn mening toch ook een pak hoger dan Ire Works, en ook Miss Machine, hoewel daar wel enkele nummers (Panasonic Youth, Perfect Design bv) opstaan die er ook hard tegenaan gaan. De nummers die ik aanhaal (Good Neighbor, Endless Endings) zijn mathcore zonder noemenswaardige rustmomenten of jazzy tussenstukjes zoals dat op Miss Machine het geval was. Minder toegankelijk dus, want hier staat geen 'Black Bubblegum' of 'Unretrofied' op.

Ik heb de zin nu aangepast naar 'meer teruggrijpen' .

Kan alleen maar concluderen dat het een verschrikkelijke lekkere beukplaat is na meer dan 10 luisterbeurten, eindelijk weer een echt goed album van TDEP na het heel wat mindere Ire Works.
Widower en Farewell, Mona Lisa, I Wouldn't if you Didn't zijn machtig!

Vandaag gehaald en dit blaast me echt volledig omver. Geweldige nieuwe drummer, ook. Voorlopig dé nieuwe release van 2010. Jammer dat die vrijwel zeker verpletterd gaat worden door The Ocean

Wederom een heerlijke beuker. Na Miss Machine ben ik ze een tijdje uit het oog verloren, ik ken Ire Works dan ook niet. Het grootste verschil met de platen die ik ken is dat het allemaal noch technischer en ook een tikje melodieuzer is geworden.

Enig nadeel is het haast onmogelijke digipack hoesje hoe kom je erop

Gister en vandaag de plaat een keer of 10 gedraaid en ik kan niet anders zeggen dat tDEP een geweldig werkstuk heft afgeleverd. Een perfecte mix tussen agressie en melodie. Waar miss Machine me nog wel eens op mijn zenuwen werkt door het haast constante hoge tempo heeft deze plaat wat meer diversiteit. 4,5*

Vandaag gekocht, en Eddie, dat digipack hoesje is inderdaad irritant, maar wel mooi. Nu ik ben ik de CD aan het luisteren en dit is gewoon echt geweldig, ik denk dat ik mijn beste CD van 2010 al heb. En ik dacht dat het niet beter kon dan Ire Works. Dat sloeg dus nergens op, want dit is echt veel en veel beter dan Ire Works. Deze gaat mijn top 10 in, de eerste keer dat ik een album wat net uit is al in mijn top 10 zet.

Wat een tegenvaller. De ongemakkelijke experimentele tussenstop met Ire Works is nu eindelijk doorgezet naar een volledig andere band. Qua energie en het hardere deel van mathcore is dit niks in vergelijking met bijvoorbeel Calculating Infinity. En helaas, wat er wel overeind blijft van dit album is al zo vaak beter gedaan. Ik merk wel dat het qua hardheid even tijd nodig heeft om op je in te werken maar samen met Ire Works voelt dit als een soort pauze tussen al het prachtige mathcore-geweld dat deze band zo goed kan afleveren.

Wat een superalbum, Widower is briljant.

dillinger goes mr bungle opt laatste nummer

ben ik niet rouwig om

nu de rest eens beluisteren

vind dillinger maar herrie maar het enthousiasme hierboven makes curious

maar niet voor lang, zelfde teringherrie, laatste nummer dik ok, rest wegmikken

Lijkt trouwens soms toch wel of Mike Patton mee doet.

Wist in eerste instantie niet echt wat ik ervan moest vinden. Maar na een stuk of 5 luister beurten is hij binnen. 4** Meer wordt het ook niet, lekker is ie maar niet geniaal!!

Mike Patton is duidelijk een inspiratiebron voor deze zanger en dat bevalt me prima. Widower is hier al veel genoemd en ik ben het er mee eens, het is een geweldig nummer. Minpunt voor mij is dat er veel stukken opstaan, die wat te goedkoop aandoen, omdat ze blijkbaar erg hard en explosief moeten zijn. Iets meer spanningsopbouw zou van mij wel mogen. Toch een leuke ontdekking voor mij, deze band.

Tsja, dat is de oldskool Dillinger, he. Daar moet je van houden en toevallig doe ik dat
Wat is dat bonusmummer trouwens voor iets? Die heb ik er niet opstaan..

ik dacht iig corey glover ook nog te horen

Af en toe doet zijn stem ook wat aan Trent Reznor denken. Het bonusnummer is bij mij een remix, die heet Heat Deaf Melted Grill.

"Chuck McChip" zou een pianoriedeltje zijn, maar ik weet niet of mijn bron wel betrouwbaar is. Verder zijn er nog versies met demoversies van FMS en Endless Endings, en is er Heat Deaf Melted Girl wat een remix is van Gold teeth on a bum dacht ik.

Album wordt trouwens enkel maar beter en beter. Als minpuntjes kan ik enkel duiden op de wat kazige lyrics van de zachtere nummers ... het verstaanbaar zingen heeft zo zijn nadelen zie je maar weer. Recente favoriet is toch wel Crystal Mornings, dat soms wat aan Cynic doet denken. En net daarvoor die maniakale drums aan het einde van Gold Teeth on a Bum, zo'n ongelooflijk kickmoment

Stevige plaat van The Dillinger Escape Plan. 'Good Neighbor'; 'Crystal Morning' en 'Endless Endings' zijn ware energie-opstoten van 2 à 2,5 minuten. De zanger kan ook erg veel met z'n stem, zo blijkt uit het nummer 'Widower', dat lieflijk begint met piano en waar de zang zelfs lichtelijk klinkt op die van Elliot Smith. Dat nummer verraste me wel, moet ik zeggen, en de opbouw is echt geweldig. M'n favoriete nummer toch, op deze plaat. Verder staat er geen enkele slechte song op vind ik, maar omver blazen doet het nu ook weer niet, vind ik persoonlijk.

3,5 sterren

Geniale plaat van een band die weet hoe je 'harde' muziek moet maken. Keihard overstemmig gitaargeweld wordt afgewisseld met melodieuze en krachtige tussenposes. Heerlijke plaat voor mensen die van het echte werk houden.

klinkt erg vet
doet me aan crack the skye van mastodon denken
maar misschien blaast dit wel nog wat harder...
...hmmmm... ik denk er nog even over

Ik heb echt lang getwijfeld of ik hier nou een cijfer aan mag geven of niet; ik ben erachter gekomen dat mathcore zeker niet mijn genre is. Maar toch; ik heb hier zeker een stuk of 7 serieuze luisterbeurten aan besteed, maar het lukt gewoon niet. Dus, excuses voor het gemiddelde, maar ik doe het toch maar.

Wat mij het meeste irriteert aan deze cd is dat de melodie ondergeschikt is aan de agressiviteit. Met andere woorden: Het maakt niet uit of onze nummers uit elkaar te houden zijn, goed klinken, als ze maar agressief beuken. En nee, ik heb zeker niks tegen agressieve muziek, als het maar enigszins melodie in zich draagt. Wat ik ook een groot minpunt vind, maar dit geldt voor het hele mathcore genre, is de totale chaos. Er zit nauwelijks een maat in de nummers, totaal geen structuur om je aan vast te houden en de constante screams maken het nou niet bepaald herkenbaarder. Zo zijn (de meeste) nummers ook gewoon niet uit elkaar te houden.

Maar vind ik heel Option Paralysis slecht? Neuh, Widower is een fantastisch nummer met een prachtige opbouw. Farewell, Mona Lisa kan ik nog wel waarderen en Parasitic Twins (het enige cleane nummer op Option Paralysis) vind ik een goed, onheilspellend nummer. 2,0* voor deze nummers en de cleane stukken op de andere nummers. Dit genre ga ik niet meer uitproberen.

Tsja, ik kan ABBA of the Beatles of, kijkend naar je top 10, Radiohead wel 200 serieuze luisterbeurten geven dan nog zal ik niet tot een hoog cijfer komen.



De nummers zijn natuurlijk wel uit elkaarte houden, wanneer je steld dat Melodie ondergeschikt is aan de agressie dan heb je daar gelijk in, dat is de essentie van Mathcore, de ritme strukturen en agressie vormen samen een vreemd brouwsel dat Mathcore heet. Het knappe is juist dat er juist heel veel maat in de muziek zit, het gaat alleen veel dieper dan de standaard 4/4 maten veelal zijn het maat schema's van bij 5/4 en 4/4 die elke 20 tellen samen komen. Dat is nu Math metal, de reken factor in de muziek is erg groot, daar komt bij dat het ook nog eens chaotisch hard beukt.



Tsja ieder zijn smaak dus, ik denk alleen dat je geen eerlijke stem kunt geven over deze over de plaat omdat je geen vergelijk kunt maken, of omdat het genre geen kans maakt. niets ten nadele van je top tien,maar daar stem ik ook niet op. Ik heb sommige platen wel proberen te luisterenm maar het is mijn genre dus kan ik er nooit een eerlijk oordeel over vellen. In dat opzicht vind ik je stem zonde voor het gemiddelde en een verkeerd beeld geven van een plaat die door liefhebbers op waarde geschta zal worden.

Maar goed dat is natuurlijk een keuze die elke user voor zich moet maken.

Dan heb je het goed recht, als je het tenminste zonder lage verwachtingen en serieus beluisterd, om een laag cijfer te geven.



Ik geloof het zo, maar ik merk er helemaal niks van. Ook betwijfel ik niet of jij de nummers uit elkaar kan houden. Ik kan dat alleen, na meerdere luisterbeurten, nog steeds niet.




Ik geef toe: metal is niet mijn favoriete genre. Maar er zijn een paar albums die ik (erg) goed vind. Als ik dan voor de eerste keren een mathcore album luister, overigens met goede verwachtingen en het bevalt totaal niet, ook al blijf ik het proberen, dan vind ik dat ik best een laag cijfer mag geven. Trouwens ga ik mezelf wel een beetje tegengespreken: Op dezelfde dag dat ik heb gezegd dat ik mathcore niet meer ga proberen, heb ik nog het nieuwe album van Daughters gedownload. Als het me niet bevalt, ga ik geen cijfer geven; ik had geen hoge verwachtingen.

Maarja, zoals je al hebt gezegd is dat natuurlijk een keuze die je zelf moet maken.

Dit is best wel een toegankelijk plaatje naar mathcore normen, dus als dit al niet klikt betwijfel ik of Daughters (die ik wel enkel live aan het werk zag, cd ken ik niet) zal bevallen.

Daughters is nogal een stuk anders, vooral die laatste is velen malen meer catchy, gestructureerd en toegankelijker dan deze. Wel veel harder, maar ook veel meer song-gericht.

Klopt, dat is tevens de reden waarom ik het 'maar' 3* geef. Ik mis de brute kracht van Under the Running Board (of Calculating Infinity).

Dit is dus niet waar, de gitaren zijn bijna over de hele plaat op eenzelfde, keihard niveau geleveld. Alle ingewikkelde riffs ten spijt, maar de plaat komt zo wel als een anorganische brok hardcore over en ik moet zeggen dat het niet heel erg lekker wegluisterd en na een tijdje de aandacht zelfs wat wegebt.

Af en toe tijdens de meer cleane achtige passages is het inderdaad wel erg goed gedaan, dat dan weer wel, maar ja...

Ik weet het nog niet, een 3 of een 3,5.