0
geplaatst: 14 maart 2010, 01:02 uur
Ik heb duidelijk een zwak voor de softere Goldfrapp: Felt Mountain was een waanzinnig mooi debuut en ik heb er goede vakantie herinneringen aan. De opvolger, Black Cherry, deed me heel wat minder en Supernature was weer een lichte stap voorwaarts. Ik was erg gelukkig met de melancholieke sfeer op Seventh Tree en vreesde door de geluiden vooraf voor dit nieuwe album.
Alison Goldfrapp schijnt voor de dames te gaan en of het een gril is zullen we nooit weten. Het pas in elk geval wel bij het beeld dat ze oproepen met hun verschillende albums.
Head First gaat van start met Rocket. Hoe eighties kan eigthies klinken!. Ik hoor een mengeling tussen Van Halen's Jump en de Pointer Sisters met een synthsound die ik in die tijd al verafschuwde. De bange vermoedens over dit album beginnen al snel bewaarheid te worden. Wat een vreselijk begin is dit zeg.
Believer is wederom een uptempo synth-nummer en heeft wel wat weg van ABBA in de versnelling. Nu vind ik ABBA leuk, dit nummer slaat nog niet erg aan; het is in elk geval al wel een stuk beter te pruimen dan de opener.
Alive doet me ook wat aan ABBA denken, maar ergens hoor ik ook een Dolly Dots-sausje..... wie had dat kunnen denken dat deze namen genoemd zouden worden bij Goldfrapp. Je vraagt je af of dit de opzet van dit album moest worden: cheesy jaren '80 synthi-pop. Blijkbaar wel. Het slaat bij mij tot nu toe niet echt aan. Ik ben echt niet altijd vies van cheesy pop, maar dan heb ik liever de originelen uit 'mijn eigen tijd' i.p.v. een retro-feel perfect en rechtstreeks uit de magnetron opgediend door Goldfrapp.
Dreaming is van hetzelfde laken een pak. De koers van het album is natuurlijk al lang duidelijk (als het dat al niet was aan de hand van alle berichten vooraf). Op zich vind ik dit nummer nog best goed te doen. De zang van Alison maakt aardig wat goed op een verder erg gedateerd klinkend nummer. Dit deden Kylie en Madonna beter in mijn oren.
Het is al gezegd door user Barend G: Head First klinkt behoorlijk als ABBA. Zelf hoorde ik dat al in eerdere nummers. Maar waarom doet ABBA het dan prettiger? Omdat Goldfrapp anders is? Anders zou moeten zijn? Toch heb ik meerdere gevoelens bij dit nummer. Aan de ene kant vind ik het vreselijk en aan de andere kant pakt het ook wel weer. Jammer dat het iets te veel doordreutelt.
Hunt is het niet: dreinerig en totaal niet pakkend. Shiny and Warm doet het dan ietsje beter door een vrolijker karakter, maar ik kan er nog steeds niet zo erg veel mee.
In I Wanna Life keert die oervervelende jaren '80 synth weer keihard terug. Ik ga spontaan maar weer eens Jump zingen.
Voicething is misschien wel het meest interessante nummer van deze cd en dat laat natuurlijk wel erg lang op zich wachten, zeker als je bedenkt dat het al weer de afsluiter is. Maar buiten dat het interessanter klinkt dan de rest is het ook wel een beetje apart te noemen en zal het zeker bij weinigen echt aanslaan.
Afsluiter van een uiterst teleurstellende cd. Dan hoor ik nog liever Black Cherry en Supernature. Als ik me kan afsluiten van een serieuze beluistering en mezelf luchtigjes opstel is het allemaal nog net te doen maar dan houdt het verder wel op. Hierdoor kom ik op dit moment niet verder dan 2,5*.
Alison Goldfrapp schijnt voor de dames te gaan en of het een gril is zullen we nooit weten. Het pas in elk geval wel bij het beeld dat ze oproepen met hun verschillende albums.
Head First gaat van start met Rocket. Hoe eighties kan eigthies klinken!. Ik hoor een mengeling tussen Van Halen's Jump en de Pointer Sisters met een synthsound die ik in die tijd al verafschuwde. De bange vermoedens over dit album beginnen al snel bewaarheid te worden. Wat een vreselijk begin is dit zeg.
Believer is wederom een uptempo synth-nummer en heeft wel wat weg van ABBA in de versnelling. Nu vind ik ABBA leuk, dit nummer slaat nog niet erg aan; het is in elk geval al wel een stuk beter te pruimen dan de opener.
Alive doet me ook wat aan ABBA denken, maar ergens hoor ik ook een Dolly Dots-sausje..... wie had dat kunnen denken dat deze namen genoemd zouden worden bij Goldfrapp. Je vraagt je af of dit de opzet van dit album moest worden: cheesy jaren '80 synthi-pop. Blijkbaar wel. Het slaat bij mij tot nu toe niet echt aan. Ik ben echt niet altijd vies van cheesy pop, maar dan heb ik liever de originelen uit 'mijn eigen tijd' i.p.v. een retro-feel perfect en rechtstreeks uit de magnetron opgediend door Goldfrapp.
Dreaming is van hetzelfde laken een pak. De koers van het album is natuurlijk al lang duidelijk (als het dat al niet was aan de hand van alle berichten vooraf). Op zich vind ik dit nummer nog best goed te doen. De zang van Alison maakt aardig wat goed op een verder erg gedateerd klinkend nummer. Dit deden Kylie en Madonna beter in mijn oren.
Het is al gezegd door user Barend G: Head First klinkt behoorlijk als ABBA. Zelf hoorde ik dat al in eerdere nummers. Maar waarom doet ABBA het dan prettiger? Omdat Goldfrapp anders is? Anders zou moeten zijn? Toch heb ik meerdere gevoelens bij dit nummer. Aan de ene kant vind ik het vreselijk en aan de andere kant pakt het ook wel weer. Jammer dat het iets te veel doordreutelt.
Hunt is het niet: dreinerig en totaal niet pakkend. Shiny and Warm doet het dan ietsje beter door een vrolijker karakter, maar ik kan er nog steeds niet zo erg veel mee.
In I Wanna Life keert die oervervelende jaren '80 synth weer keihard terug. Ik ga spontaan maar weer eens Jump zingen.
Voicething is misschien wel het meest interessante nummer van deze cd en dat laat natuurlijk wel erg lang op zich wachten, zeker als je bedenkt dat het al weer de afsluiter is. Maar buiten dat het interessanter klinkt dan de rest is het ook wel een beetje apart te noemen en zal het zeker bij weinigen echt aanslaan.
Afsluiter van een uiterst teleurstellende cd. Dan hoor ik nog liever Black Cherry en Supernature. Als ik me kan afsluiten van een serieuze beluistering en mezelf luchtigjes opstel is het allemaal nog net te doen maar dan houdt het verder wel op. Hierdoor kom ik op dit moment niet verder dan 2,5*.
0
geplaatst: 14 maart 2010, 10:45 uur
Ok, de productie is erg 80s, soms neigend naar Abba of zelfs Jean Michel Jarre, maar ik word hier ontiegelijk blij van. Want wat maakt Goldfrapp perfecte popliedjes!
En dit keer heel rechttoe rechtaan, zonder veel (avontuurlijke) franje. Maar dat komt bij een volgende paat wel weer.
Favorieten zijn op dit moment Believer, The Hunt en Shiny and Warm.
En dit keer heel rechttoe rechtaan, zonder veel (avontuurlijke) franje. Maar dat komt bij een volgende paat wel weer.
Favorieten zijn op dit moment Believer, The Hunt en Shiny and Warm.
0
geplaatst: 14 maart 2010, 15:59 uur
Ik ben fan van foute 80s muziek en zo zou men verwachten dat dit wel in mijn straatje past. Dat is wel zo, maar het doet mij pijn omdat er "Goldfrapp" op de cover staat met een foto van Alison. Dezelfde Goldfrapp die al jaren met "Felt Mountain" nummer 1 in mijn top 10 bezet en die na de middelmatige albums "Black Cherry" en "Supernature" uiterst sterk terugkwam met "Seventh Tree". Nu amper 3 jaar later slaat ze toch weer de vorige weg in. Aan de ene kant snap ik het wel. Vraag aan een leek een nummer van Goldfrapp en ze zullen "Strict Machine", "Train", "Oh La La" of "Ride A White Horze" of "No. 1" opnoemen. Geen nummer van haar 2 beste albums dus. Het zou me niets verbazen als er een hit op dit album staat (waarschijnlijk Believer). De markt wordt overspoeld met deze muziek en ik vind dit album dan toch meer kwaliteit hebben dan het gros van de andere artiesten. Het is helaas niet wat ik van Goldfrapp verwacht had. Graag over 3 jaar een mooi album. Ik heb er nog vertrouwen in.
0
geplaatst: 12 april 2010, 17:32 uur
Eerste luisterbeurt zit erop en het is nu al een gouden keuze geworden. Electronische drums, lekkere 80's synths. Niet echt bijzonder (in de jaren 80 zou het geen hit worden) maar luistert prettig weg. Dat hele 80's sfeertje, ik ben er gek op en gelukkig komt het steeds meer terug.
Nu met terugwerkende kracht hun andere albums luisteren.
Nu met terugwerkende kracht hun andere albums luisteren.
0
geplaatst: 26 april 2010, 10:52 uur
Goldfrapp in de achtervolging
De meningen zijn weer eens verdeeld, maar mijn eigen mening is degene die de doorslag geeft in deze recensie. De nieuwe Goldfrapp heet Head First en is een lekker album geworden met makkelijk in het gehoor liggende nummers die je vrolijk stemmen.
Whether they know it or not, many of this generation’s most magnetic pop artists are in hock to Alison Goldfrapp. Lily Allen, La Roux, Little Boots… all owe the frizz-haired synth dominatrix some artistic debt (bron: www.nme.com)
Goldfrapp is vooral Alison Goldfrap die de vocalen, het mixen en een belangrijk deel van de productie voor haar rekening neemt. Daarnaast speelt producer Will Gregory een belangrijke rol en noemen ze zichzelf een duo.
De muziek valt in de categorie electropop en dat wordt wat mij betreft al snel saai. De muzikale interactie tussen ‘levende’ bandleden is verworden tot geprogrammeerde computerklanken en dat doet mij vaak afhaken. Het frisse stemgeluid van mevrouw Goldfrapp en de nummers die doen terugverlangen naar de jaren 80 van Abba, Giorgio Moroder en Olivia Newton John (in Xanadu) zorgen er voor dat ik dit keer wel blijf luisteren.
Head First doet mij direct denken aan snowboarders die een flinke duikeling maken, waarbij hun hoofd als eerste de sneeuw raakt. Duikelingen zijn niet te horen op dit album, maar verschillende recensenten verwijten Goldfrapp dat ze van de voorhoede, naar de achterhoede zijn verhuisd en een follower van hun eigen oorspronkelijke artisticiteit zijn geworden. Luister en oordeel zelf!
Tekst overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl
De meningen zijn weer eens verdeeld, maar mijn eigen mening is degene die de doorslag geeft in deze recensie. De nieuwe Goldfrapp heet Head First en is een lekker album geworden met makkelijk in het gehoor liggende nummers die je vrolijk stemmen.
Whether they know it or not, many of this generation’s most magnetic pop artists are in hock to Alison Goldfrapp. Lily Allen, La Roux, Little Boots… all owe the frizz-haired synth dominatrix some artistic debt (bron: www.nme.com)
Goldfrapp is vooral Alison Goldfrap die de vocalen, het mixen en een belangrijk deel van de productie voor haar rekening neemt. Daarnaast speelt producer Will Gregory een belangrijke rol en noemen ze zichzelf een duo.
De muziek valt in de categorie electropop en dat wordt wat mij betreft al snel saai. De muzikale interactie tussen ‘levende’ bandleden is verworden tot geprogrammeerde computerklanken en dat doet mij vaak afhaken. Het frisse stemgeluid van mevrouw Goldfrapp en de nummers die doen terugverlangen naar de jaren 80 van Abba, Giorgio Moroder en Olivia Newton John (in Xanadu) zorgen er voor dat ik dit keer wel blijf luisteren.
Head First doet mij direct denken aan snowboarders die een flinke duikeling maken, waarbij hun hoofd als eerste de sneeuw raakt. Duikelingen zijn niet te horen op dit album, maar verschillende recensenten verwijten Goldfrapp dat ze van de voorhoede, naar de achterhoede zijn verhuisd en een follower van hun eigen oorspronkelijke artisticiteit zijn geworden. Luister en oordeel zelf!
Tekst overgenomen van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl
1
geplaatst: 24 april 2017, 21:36 uur
Erg leuk album. Lekker veel synths en drumcomputers. Vandaag pas echt het origineel gekocht in Frankfurt voor 1 euro!!!! De liedjes zijn niet echt sterk qua melodie, maar worden na een paar keer luisteren wel steeds leuker. Dus gewoon niet gelijk negatief zijn. Eerst een paar keer een kans geven. Ik vind dit album hun sterkste tot nu toe.
* denotes required fields.