Drive-By Truckers - The Big To-Do (2010)

Ik vind het er eerlijk gezegd niet tussen passen en het komt een beetje zeikerig over.. Misschien denk ik er over een tijdje wel weer anders over .

Best een leuk artikel, maar wat bedoelt hij nou met de laatste zin? "Ook zou ik afzien voor een meer rockier geluid van een keyboardspeler!"
Afzien voor? Meer rockier? Ietere idiooth mach tegen-woordig las n joernalizt spelen.

Bevat deze plaat nu meer rock dan de vorige?

Bevat inderdaad meer rock en ook meer toetsenspel om het zo even te noemen

Ik val van deze muziek nou niet bepaald stijl achterover. Beetje gezapige rock. Behoorlijk boring. Muffig is misschien het beste woord wat bij dit album past.

Dit gemiddelde is veel te hoog, maar dat is een combinatie van nieuwigheid en alleen maar fans die stemmen.

Wellicht moet je een wat ouder album proberen .
Decoration day bijvoorbeeld staat bol van de melancholische country rock songs en vuige rock 'n roll.
Niets muffigs aan.

Is het niet vaak zo, dat juist de fans stemmen?

Ik ken platen hier op site met een gemiddelde van 5

De Truckers leveren weer een solide rock album af. Dood, verderf, alcohol en de hoeren komen weer langs in de verhalen van Hood en Cooley. Het is fijn om te weten wanneer je in de put zit, dat het altijd nog erger kan. Het mag allemaal wel een bekend trucje wezen van de Truckers, echter leveren ze met dit album wel hun beste album af sinds The Dirty South.

De minpunten van dit album zijn toch de Shonna nummers, en dan vooral (It's Gonna Be) I Told You So. Echter drukt het mijn pret niet, want Hood haalt met After the Scene Dies, This Fucking Job en Santa Fe een prima niveau. Cooley levert weer degelijke nummers af, al behoren ze niet tot zijn beste werk.

The Big To-Do zal weinig mensen shockeren. Echter in een tijd waarin weinig grote rockartiesten van zich doen spreken, is het goed om te weten dat je altijd kunt rekenen op een solide album van de DBT.

Dit album spreekt me zoveel meer aan dan hun vorige!

Dit album lijkt nog elke luisterbeurt te groeien.

Sluit me aan bij mijn voorganger, halfje er bij.

Een nieuw Drive-By Truckers album is voor mij al sinds 'Decoration Day' een verplichte aanschaf. Hun mix van rauwe rock en intelligente teksten is onovertroffen. Een geluid geïnspireerd door jaren 70 country/southern/hard rock, zonder een kopie te zijn. Rake teksten zonder goedkope sentimenten, nee eerder beschouwend en verhalend over de gewone mens, vaak in penibele situaties.

Met 'A blessing and a curse' en 'Brighter Than Creations Dark' leken de Truckers iets van deze formule af te wijken. De rauwe randjes werden wat van de rock gehaald en ik mistte het vette drie-gitaren-geluid. De teksten werden wat minder verhalend ze sneden meer universele thema's aan. Dit werd vorig jaar duidelijk met het verschijnen van het live album 'Live from Austin TX', daarop bleven de oude nummers net wat beter overeind.

Nu is er dus The Big To-Do, het album waarover Patterson Hood vooraf al aankondigde dat het meer zou teruggrijpen naar het 'oude' geluid van de band.

Direct al wordt één traditie in ere hersteld, Patterson heet de luisteraar in het tekstboekje welkom en schetst mooi de context van het album (voor het laatst gezien bij 'The Dirty South'). Enkele personages worden voorgesteld en beginnen al te leven. Hij eindigt met te zeggen dat hij verheugd is 'to get up there with my best friends and tell dirty and violent stories about desperate people in troubled circumstances'.

Met deze voorgeschiedenis en zonder nog maar een noot gehoord te hebben, waren mijn verwachtingen hoog gespannen. En om het maar meteen te verklappen, deze verwachtingen worden ruimschoots ingelost. Vanaf het eerste nummer hoor ik een vet en ronkend rock geluid als een V8 motorblok, gitaarsolo's die net niet uit de bocht vliegen en rauwe melodieën die zich direct in je hoofd nestelen. Patterson Hood bezingt in kleine eerlijke verhalen, dood, drank, slechte vrouwen en overspel. Hij neemt hierbij niet de moeite om mooie woorden te zoeken, maar is recht voor zijn raap.

'On the third night of my drinking I was yelling at your house. I had a stick in my hand and was convinced that some man was in there hiding out.'

Mike Cooley schrijft het nummer 'Birthday Boy', waarmee hij op weergaloze verteld over een jongen op een stoel en een stripper op zijn schoot. Vreemden van elkaar met hun eigen problemen, maar voor even tot elkaar veroordeeld. Geweldig hoe deze situatie met de eerste zin perfect wordt neergezet.

'Which ones the birthday boy?
She said I aint got all night.'

Er wordt pas voor het eerst gas terug genomen met het nummer 'You got another', geschreven en gezongen door Shona Tucker. Haar nummers halen het niet bij het geweld van Hood en Cooley, maar vormen wel een mooi contrast. Daarna volgt het bijtende 'This Fucking Job', waarin de hoofdpersoon vast zit in een dead-end job. Een uitweg biedt Hood niet in het nummer, maar hard meezingen is zeker een opluchting. 'Get Downtown' is vervolgens een fijne niets-aan-de-hand-boogie van Cooley.

De nummers die daarna komen zijn bij mij nog niet echt geland, maar ik verwacht dat dit zeker nog gaat gebeuren. Voor nu: verwachtingen ingelost! The Drive-By Truckers zijn weer een hechte band die ouderwets doen waar ze goed in zijn. Daar heb je vrienden voor. 4,5*

Leuk! DBT Webisodes! Wat achtergrondinformatie over de nummers op deze plaat door de bandleden, gecombineerd met live beelden.

Webisode 1

Webisode 2

Mooi stukje! Deze plaat is inderdaad weer wat rauwer en meer in de richting van The Dirty South en Decoration Day. Ongecompliceerde rock met smerige verhalen. Moest in het begin nog wat wennen bij een paar nummers, maar het begint nu allemaal op zijn plaats te vallen. Heerlijke groeiplaat dus. Zal zo die webisodes eens kijken .

Ze hebben ze beter in hun boekje. Plaat komt me wat gemakzuchtig over. Net als of ze geen genoeg goede nummers hadden en toch tegen de deadline van de release aanzaten. Slecht is hij niet, goed is een ander verhaal.

Misschien wel maar ik hecht niet zo veel waarde aan jouw bewering aangezien die mij gebaseerd lijkt op de laatste drie albums. Gezien jouw voorkeuren heb je esthetiek en opsmuk hoog in het vaandel staan. Prima, ieder z'n smaak maar waar je de DBT absoluut niet van kan beschuldigen is effectbejag. Ik was eigenlijk van plan om hier mijn mening hier uitvoerig neer te pennen maar dat heeft Dudehere al prima gedaan en ik heb daar weinig aan toe te voegen.

Vind het een beetje veel van hetzelfde worden met de DBT, jammer hoor, maar ik heb er eigelijk wel genoeg van op het moment

Mooie recensie, dudehere. De Truckers blijven een constant hoog niveau hanteren, en vooral de eerste helft van deze plaat knalt je luidsprekers weer uit. En wat schrijven de heren Hood, Cooley en dame Tucker toch mooie, rake teksten. Neem (inderdaad) The Fourth Night Of My Drinking: zelden in een notendop de machteloze woede van een afgewezen man zo treffend verwoord horen worden. Zeg nou eerlijk: wie heeft nooit ladderzat met een stok in zijn hand naar het huis van zijn droomvrouw staan schreeuwen? Uuuuuh...

*awkward turtle*



Vier sterren voorlopig. Kan meer worden als ook de tweede plaathelft nog wat aan kracht wint.

Gezien de blijvende stroom aan positieve reacties heb ik deze toch eindelijk maar eens gedownload. This Fucking Job klinkt al helemaal niet slecht, de rest volgt morgen.

De beste nummers staan toch in het begin van de plaat. Denk maar aan het drietal 'The Fourth Night Of My Drinking'; 'Birthday Boy' en 'Drag The Lake Charlie'. Zoals enkelen hier al voor mij hebben gezegd, is het naar het einde toe allemaal toch wat minder, en dat is voor mij ook wel het geval, al moet ik zeggen dat het laatste nummer 'Eyes Like Glue', toch ook erg fraai is. Toch een meer dan degelijke plaat van Drive-By Truckers.

3,5 sterren

Lijkt na een paar luisterbeurten toch een aardig album te zijn met een handvol leuke nummers. The Wig He Made Her Wear vind ik minder, eerste drie nummers en This Fucking Job zijn heel goed.

En zo is het Meneer Joost. Je zal trouwens een album maar zo sterk beginnen als the Drive-By Truckers dit keer doen. Je kan toch wel stellen dat de heren en dame bij de eerste vier nummers direct op het niveau zitten van Bruce Springsteen in zijn goede tijd. Wat een fantastische muziek! Drag the Lake Charlie zou in de jaren '70 en '80 een wereldhit zijn geweest.

Het wordt gevolgd door het intrieste The Wig He Made Her Wear. Wat een verhaal, dat knalt even binnen zeg. Het wordt als verhaal op gitaarmuziek gebracht: direct en raak.
You Got Another waarop de bassiste als zangeres fungeert samen met de piano in de hoofdrol, vind ik wel degelijk mooi. Het tweede deel waar de gitaar erbij komt janken is zelfs erg fraai.

En dan knalt This Fucking Job erin. Daar is dan toch dat wat rauwere vuigere geluid van eerdere albums van the Drive-By Truckers weer terug. Hoewel het refrein mij weer doet denken aan oudere R.E.M. nummers.

Op het tweede gedeelte van het album hoor je wat meer southern country rock ('n roll) en / of wordt er wat gas terug genomen. Maar ook die stijlenmix is de moeite waard. Al helemaal als je ooit met een R.V. of auto rondgetrokken bent door the USA.
Een eervolle vermelding nog voor After the Scene Dies: wat een lekkere zeurende zuigende song is dit met dito gitaar. Ik zit rechtop in mijn stoel: dit is ouderwets goede rockmuziek!

Veel Truckers-fans konden minder goed uit de voeten met Brighter than creation's dark, terwijl ik dat het hoogtepunt vind uit hun repertoire. Vanuit dat oogpunt is het dan ook wel logisch dat ik The big to-do iets minder vind. Minder afwisseling, meer vuige (en, laat daar geen misverstand over verstaan, prima te pruimen) rock. Hoogtepunten zijn:
- The Wig He Made Her Wear
- It's Gonna Be I Told You So
- Birthday Boy
Maar ik mis wel een beetje die countrysfeer zoals in nummers als 'Three Daughters and a beautiful wife' en 'Space City'.

Hopelijk komen ze dit jaar nog in Nederland! Weet iemand daar iets van?

Ik hoop het ook dat ze komen, maar heb laatst hun tourschema gezien en daar staan voorlopig alleen optredens in de VS op..
Draai dit album de laatste tijd meer en meer, vooral de eerste helft is erg sterk

Hier is nog een mooie Drive-by Truckers Webisode over de totstandkoming van het nummer The Wig He Made Her Wear.

Voor mij één van de hoogtepunten van het album. Een freaky slepende blues waarbij je aan de lippen van de verteller (Patterson Hood) hangt.

Dit ligt heel erg aan het album. Dit is een relatief onbekende plaat en daarom stemmen vooral fans op dit album. Ik heb het album leren kennen vanwege MuMe. Lang leve het doorklikken op MuMe.

Maar de bekendere albums, daarop stemmen natuurlijk veel meer mensen, dus ook niet-fans, omdat die platen simpelweg bij een groter publiek bekend zijn. Een stem van 3,86 is vooral interessant als er veel mensen op gestemd hebben. En dan nog gaat het erom wat je er zelf van vindt, door een gemiddelde laten leiden bij het stemmen lijkt mij niet goed.

En platen met een vijf gemiddeld... Die heb ik ook een keer gezien, een persoon had erop gestemd. Platen met pakweg 7 stemmen of meer komen niet op 5 sterren gemiddeld.

Over het album: ik kan me wel vinden in het commentaar van lexicon devil. Ik val ook niet stijl achterover van dit album. Het is idd wat gezapig. Maar ik vind het niet boring. Ik vind het eigenlijk wel lekker.

Tja, wat moet ik hier van zeggen...? mn 1e reactie is niet overweldigend, vindt m op het eerste gehoor te soft, is niet helemaal het goede woord....maar toch, er staan nog niet hele pakkende nummers op.
Het moet nog groeien, en het gaat vast wel goed komen, maar nog erg wennen.
Ik luister voorlopig nog elke dag naar: live in Austin Tex. ik vindt Ghost to most toch zo`n lekker nummer. heeft iemand enig id waar deze song over gaat?

Nobody built bridges that size?

Als ik toch een live album van DBT mocht samen stellen, stond dit er zekers op: * 72 (this highway is mean* Birmingham*The southern thing* life in the factory*When the pin hits the shell*Tornadoes*The sands of Iwo jima*The boys from alabama*Cottonseed*The bufford stick*Daddy`s cup*Aftermath usa*Two daugters and a beautifull wife*3 dimes down*The rightous path*A ghost to most

Mijn eerste reactie was ook dat ik het wat vond tegenvallen, maar inmiddels draai ik het album bijna dagelijks. De eerste drie nummers vormen een heerlijke opening van het album dat weer bol staat van de smerige verhalen
Die livecd is inderdaad erg goed, maar wat aan de softe/gladde kant. Heb laatst een bootleg gedownload van een concert begin dit jaar en klinkt een stuk harder en rauwer Hoop nog steeds dat ze snel eens deze kant op komen..

Dit staat trouwens op de site van DBT over A Ghost To Most:

Cooley closes his set with A Ghost to Most, which I am firmly convinced is the best song he's ever written. We worked it up in practice for The Dirt Underneath Tour and it quickly became one of the standout tunes of each show. The chorus reveals an image so basic and simple yet each listen reveals another layer of story implied within. I overheard Cooley being asked by a friend what it all meant and his response was how "It's really hard for me to find a suit that fits me right."

Zit net nog even wat rond te kijken op hun site en ze komen naar Nederland!
Woensdag 17 november staan ze in Paradiso en donderdag de 18e in Vera

Thx. Jeroenheinz,

Ik weet eigenlijk nog niet waar de song over gaat, maar begrijp wat je bedoelt...;-)
Ik heb zelf ook verschillende bootlegs, zijn vollop te krijgen...zit nu op mn werk dus kan je link niet sturen, als je intresse hebt, laat het me maar weten.

Ik ga zekers de 17e. ook vindt ik de laatste wat minder, heb hem nu de hele nacht geluisterd...mis gewoon de goeie refreintjes, zoals die op b.t.c.d wel stonden...
Mijn favo album blijft nog steeds de the dirty south.
Elk nummer van dat album is goed.

Was afgelopen donderdag in Vera,
opvallend hoe goed de songs van dit album live overeind bleven tussen de eerdere DBT classics.
Verder was het gezellig vol ( niet uitverkocht), en was er een opvallend hoog gehalte leeftijdsgenoten ( of ouder), en een chronisch gebrek aan vrouwen in het publiek.

Het was de Big To Do Tour dus logisch dat die ook centraal stond, maar er was iets veel belangwekkender aan de hand: ze speelden vier nieuwe songs ( weet geen titels) en die behoorden tot de hoogtepunten van de avond.
Als ze enigszins het gevoel van het optreden mee naar de studio weten te nemen dan wordt de nieuwe DBT er 1 om naar uit te zien.
Want er komt een nieuwe aan:

Mr. Hood zei namelijk dat hij hoopte dat ze al in februari terug mochten komen, omdat dan hun nieuwe plaat uit komt