Drive-By Truckers - The Big To-Do (2010)

De Truckers leveren weer een solide rock album af. Dood, verderf, alcohol en de hoeren komen weer langs in de verhalen van Hood en Cooley. Het is fijn om te weten wanneer je in de put zit, dat het altijd nog erger kan. Het mag allemaal wel een bekend trucje wezen van de Truckers, echter leveren ze met dit album wel hun beste album af sinds The Dirty South.

De minpunten van dit album zijn toch de Shonna nummers, en dan vooral (It's Gonna Be) I Told You So. Echter drukt het mijn pret niet, want Hood haalt met After the Scene Dies, This Fucking Job en Santa Fe een prima niveau. Cooley levert weer degelijke nummers af, al behoren ze niet tot zijn beste werk.

The Big To-Do zal weinig mensen shockeren. Echter in een tijd waarin weinig grote rockartiesten van zich doen spreken, is het goed om te weten dat je altijd kunt rekenen op een solide album van de DBT.

En zo is het Meneer Joost. Je zal trouwens een album maar zo sterk beginnen als the Drive-By Truckers dit keer doen. Je kan toch wel stellen dat de heren en dame bij de eerste vier nummers direct op het niveau zitten van Bruce Springsteen in zijn goede tijd. Wat een fantastische muziek! Drag the Lake Charlie zou in de jaren '70 en '80 een wereldhit zijn geweest.

Het wordt gevolgd door het intrieste The Wig He Made Her Wear. Wat een verhaal, dat knalt even binnen zeg. Het wordt als verhaal op gitaarmuziek gebracht: direct en raak.
You Got Another waarop de bassiste als zangeres fungeert samen met de piano in de hoofdrol, vind ik wel degelijk mooi. Het tweede deel waar de gitaar erbij komt janken is zelfs erg fraai.

En dan knalt This Fucking Job erin. Daar is dan toch dat wat rauwere vuigere geluid van eerdere albums van the Drive-By Truckers weer terug. Hoewel het refrein mij weer doet denken aan oudere R.E.M. nummers.

Op het tweede gedeelte van het album hoor je wat meer southern country rock ('n roll) en / of wordt er wat gas terug genomen. Maar ook die stijlenmix is de moeite waard. Al helemaal als je ooit met een R.V. of auto rondgetrokken bent door the USA.
Een eervolle vermelding nog voor After the Scene Dies: wat een lekkere zeurende zuigende song is dit met dito gitaar. Ik zit rechtop in mijn stoel: dit is ouderwets goede rockmuziek!

Mijn favoriete album van Drive-By Truckers is "The Dirty South". Ik merk op "The Big To-Do" toch een stijlbreuk met dat album. Het is een wat meer rock georienteerd album. Daardoor had ik toch wel een paar luisterbeurten nodig, voordat het kwartje viel. In eerste instantie luister ik meer naar de muziek, de melodieen en de sfeer voordat ik naar de teksten luister. Ik miste daardoor de wat broeierige, beklemmende, benauwde sfeer van "The Dirty South". Maar toen ik naar de teksten ging luisteren merkte ik dat die sfeer juist is verwerkt in de verhalen van deze plaat. Deze band is in staat om tekstueel zo expressief te zijn, gewoon recht toe, recht aan, er niet omheen draaien, gewoon zeggen waar het op staat. Dit geeft de songs zoveel kracht. Muzikaal vind ik het dus iets minder, maar de indringende verhalen over de Zuidelijke staten van Amerika maken dit meer dan goed.

Lange tijd beschouwde ik The Big To-Do als een wat minder sterke plaat in het oeuvre van Drive-By Truckers, maar minder sterk is in dit geval relatief. De band heeft mij namelijk nog nooit teleurgesteld en doet dat hier ook niet. Toch moest ik enigszins wennen aan het songmateriaal, dat ik na de eerste luisterbeurten wat wisselvallig vond. De band lijkt te hebben gekozen voor een wat meer recht-toe-recht-aan aanpak en dat is even wennen.

Laat ik beginnen met de hoogtepunten. De opener Daddy Learned to Fly is een voorbeeld van zo’n recht-toe-recht-aan song, maar heeft wel weer een heerlijke melodie waar de Truckers patent op hebben. Ook het droogkomische The Fourth Night of My Drinking kan ik wel waarderen, maar daarna komen er wat songs die ik over het algemeen skip. Ik lees en hoor dat You Got Another een persoonlijke favoriet is van velen, maar het nummer kan mij niet echt bekoren. Shonna Tucker is een prima zangeres, maar persoonlijk houd ik niet echt van dit soort rustige tussendoortjes.

Gelukkig pikt de band de draad net op tijd weer op, want het aanstekelijke This Fucking Job is weer dik in orde. Ook het vrolijke Get Downtown, met een magistrale Cooley, is weer een hoogtepunt maar het beste moet dan nog komen. After the Scene Dies heeft weer een heerlijk ritme en de band klinkt hier weer als een klok. Daarna komt het prima (It’s Gonna Be) I Told You So met Tucker als zangeres. Ik moest in eerste instantie aan Fleetwood Mac denken, maar de band en dan met name Tucker heeft genoeg kwaliteiten om deze song overtuigend en als een echt Drive By Truckers-nummer te laten klinken.

De laatste drie tracks zijn ook nog bovengemiddeld, met een wat melancholisch klinkende Santa Fe wat mij betreft als hoogtepunt. Al met al is dit een heel aardige plaat, die echter een beetje in de schaduw staat van eerdere platen als Decoration Day en The Dirty South: 4*.