1
geplaatst: 16 februari 2018, 14:04 uur
Op het moment dat we een marathon doet, gaan we er bij sommige bands heel erg snel doorheen. De laatste Slayer-marathon bijvoorbeeld (en die mocht van mij ook snel gaan), maar bij Genesis merk ik dat ik echt veel tijd nodig heb om het materiaal goed te doorgronden. Waar bij Nursery Cryme het kwartje alsnog redelijk snel viel (niet gek met een track als The Musical Box), is Foxtrot een reis geworden van opnieuw luisteren en doorgronden. Dat het goed is, stond al meteen buiten kijf. Maar hoe goed? Get 'Em Out By Friday bevalt wel, maar voelt bij vlagen alsnog net te druk aan om echt genietbaar te zijn. Ik snap de kritiek van Collins en Rutherford (ondanks het feit dat de tekst goed is) dan ook best wel. Het is gewoon net 'te' af en toe.
Watcher Of The Skies en Can-Utility And The Coastliners bevallen in dat opzicht dan toch net wat beter. De songs voelen toch compacter en zodoende ook beter doordacht. Zo'n tussenstukje als Horizons is ook wonderschoon. Supper's Ready haalt het voor mij ook niet bij The Musical Box van de voorganger, maar is alsnog een prachtig epos. Vooral stukken VI en VII horen bij het beste materiaal dat ik de band tot nu toe heb horen neerzetten. Gabriel is hier op zijn meest bedreven, terwijl Banks ook een hoop aandacht naar zich toetrekt. De rollen van Collins en Hackett vind ik echter in vergelijking met Nursery Cryme iets meer op de achtergrond staan, maar alsnog niet genoeg dat het me ergert.
Foxtrot is zeker een goed album, een briljant album zelfs, maar de voorganger voelde voor mij net wat beter doordacht en consistenter aan.
Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Foxtrot
3. Trespass
4. From Genesis To Revelation
Watcher Of The Skies en Can-Utility And The Coastliners bevallen in dat opzicht dan toch net wat beter. De songs voelen toch compacter en zodoende ook beter doordacht. Zo'n tussenstukje als Horizons is ook wonderschoon. Supper's Ready haalt het voor mij ook niet bij The Musical Box van de voorganger, maar is alsnog een prachtig epos. Vooral stukken VI en VII horen bij het beste materiaal dat ik de band tot nu toe heb horen neerzetten. Gabriel is hier op zijn meest bedreven, terwijl Banks ook een hoop aandacht naar zich toetrekt. De rollen van Collins en Hackett vind ik echter in vergelijking met Nursery Cryme iets meer op de achtergrond staan, maar alsnog niet genoeg dat het me ergert.
Foxtrot is zeker een goed album, een briljant album zelfs, maar de voorganger voelde voor mij net wat beter doordacht en consistenter aan.
Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Foxtrot
3. Trespass
4. From Genesis To Revelation
0
geplaatst: 21 februari 2018, 10:33 uur
Weer een goede plaat, maar wel met enige kanttekeningen. Na het fenomenale Nursery Cryme is het toch wel lastig om Foxtrot goed de kans te geven. De vierde plaat is duidelijk minder vloeiend en harder te doorgronden dan de voorganger. Daar ga ik 'm uiteindelijk ook een beetje op afrekenen. Hier worden de songs echt te lang. De band neemt te veel tijd om het verhaal te vertellen. Zeker in Supper's Ready merk je dat (en in mindere mate Watcher Of The Skies). De muziek heeft echt heel sterke momenten, maar het is moeilijk om de aandacht erbij te houden. Er zijn genoeg bands die mijn aandacht eenvoudig vasthouden bij songs van 10, 15 en zelfs 20 minuten. Genesis kan dat ook, maar niet op Foxtrot. Het meest heb ik genoten van Can-Utility and the Coastliners, vanwege het geweldige keyboardspel. Een goed album is het zeker, maar er zitten toch wel wat 'maren' aan.
Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Foxtrot
3. Trespass
4. From Genesis To Revelation
Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Foxtrot
3. Trespass
4. From Genesis To Revelation
2
geplaatst: 3 april 2020, 20:59 uur
De eerste Genesis-elpee waar ik echt helemaal niets op aan kan merken: er zit niet alleen geen enkele zwakke plek op, maar het bevat eigenlijk ook alleen maar "beste nummers". Toen ik Foxtrot leerde kennen had ik wel het idee dat Supper's ready eerder een verzameling losse tracks was dan één organisch gegroeide compositie (en daarmee bedoel ik niet denigrerend "knip-en-plakwerk" maar eerder verschillende compositorische benaderingen binnen een groter kader), maar ik heb het inmiddels al zó vaak gedraaid en de individuele delen zijn zó sterk dat dat toch al minimale bezwaar inmiddels reeds lang is verdween.
Het emotionele hoogtepunt van de plaat ligt voor mij bij een bepaald punt op Can-utility and the coastliners : bij "Far from the north" valt de hele band in en heb ik al een ogenblik waarop ik besef dat ik gedurende de hele voorgaande passage mijn overdrachtelijke adem heb ingehouden, maar twee regels later (bij "The waves surround...") lijkt de bas nog íéts lager en dieper mijn middenrif binnen te dringen en stokt mijn adem helemáál. En dan moet het orgel van Tony Banks bij "Where they fell" nog komen...
Eén van die perfecte prog-platen waarop alle zijsprongetjes en rare overgangen en soms verontrustende teksten langzaam maar zeker steeds logischer worden zonder echter ooit vanzelfsprekend te worden. Van Genesis sla ik Selling England persoonlijk nog wat hoger aan, maar op Foxtrot heeft deze symfonische zwaan zijn vleugels reeds in alle glorie gespreid.
Het emotionele hoogtepunt van de plaat ligt voor mij bij een bepaald punt op Can-utility and the coastliners : bij "Far from the north" valt de hele band in en heb ik al een ogenblik waarop ik besef dat ik gedurende de hele voorgaande passage mijn overdrachtelijke adem heb ingehouden, maar twee regels later (bij "The waves surround...") lijkt de bas nog íéts lager en dieper mijn middenrif binnen te dringen en stokt mijn adem helemáál. En dan moet het orgel van Tony Banks bij "Where they fell" nog komen...
Eén van die perfecte prog-platen waarop alle zijsprongetjes en rare overgangen en soms verontrustende teksten langzaam maar zeker steeds logischer worden zonder echter ooit vanzelfsprekend te worden. Van Genesis sla ik Selling England persoonlijk nog wat hoger aan, maar op Foxtrot heeft deze symfonische zwaan zijn vleugels reeds in alle glorie gespreid.
13
geplaatst: 13 april 2022, 13:30 uur
Op 6 oktober 1972, 18.086 dagen geleden, slingerde Genesis haar vierde studioalbum de wereld in. Na het weifelende debuut, het nog zoekende (maar wel erg mooie) Trespass en de eerste klassieker genaamd Nursery Crime, is hier nummer vier in de reeks. Waar voor anderen een album als Selling England By The Pound of The Lamb Lies Down On Broadway het hoogtepunt is van de carrière van Genesis, is dat voor mij het album dat vaak als nummer drie wordt genoemd in het rijtje van de klassiekers. Sterker nog, dit album is één van mijn favoriete platen allertijden: Foxtrot.
Watcher of the Skies vangt aan met een aanzwellende mellotronlijn, die als introductie dient voor een buitenstaander die een lege aarde treft bij aankomst. Het is lastig om dit intro te beschrijven. Bij mij komen termen als koninklijk, of zelfs keizerlijk aan de orde (ik ben een beelddenker, dus ik stel me meteen de aanvang van een soort keizerlijk buitenaards creatuur aan die met deze vorstelijke mellotron begroet wordt: 'behold, our majesty!'). De eerste woorden van Gabriel op Foxtrot geven hierbij meteen aan waar het in Watcher of the Skies over gaat:
Watcher of the skies, watcher of all
His is a world alone, no world is his own
He whom life can no longer surprise
Raising his eyes, beholds a planet unknown
Gabriel schept hier een soort alwetend creatuur dat zich het hele universum toe-eigent ('His world is a world alone, no world is his own' en 'he whom life can no longer surprise').
Vervolgens laat de ritmesectie Collins-Rutherford horen wat ze in huis hebben met een geweldige groove (waar de mellotron nog steeds zo 'koninklijk' overheen bungelt). De song is druk, welhaast nerveus (met de tekst erbij is dat natuurlijk logisch, aangezien er potverdorie wel wat gebeurd is: de mens is niet meer, en ons buitenaards hoofdpersoon vraagt zich af hoe dat kan!), maar er zit zoveel dynamiek in de stukken die elkaar afwisselen: hard - zacht, druk - rustig en nerveus - kalm wisselen elkaar moeiteloos af zonder dat het geforceerd of gemaakt klinkt.
Na Watcher of the Skies pakt Genesis verder uit met het rustigere Time Table. Als geschiedenisstudent / aanstormend historicus word ik heel blij van deze song, aangezien Gabriel hier naar mijn mening probeert ons als mensheid aan te sporen beter na te denken over het verleden. In principe zegt hij: 'ja, het tijdperk van koningen en ridders is voorbij, maar dat betekent niet dat wij moeten denken dat wij op de één of andere manier veel beter zijn dan dat zij toentertijd waren'. Hier zit bijna een soort darwinistische gedachte achter die Gabriel hier bekritiseerd, maar dan niet op basis van ras, maar op basis van een vergelijking met mensen van andere tijden van weleer:
Why, why can we never be sure till we die
Or have killed for an answer
Why, why do we suffer each race to believe
That no race has been grander
It seems because through time and space
Though names may change each face retains the mask it wore
'It seems because through time and space, though names may change each face retains the mask it wore' illustreert de moralistische boodschap eigenlijk perfect: ieder mens door de geschiedenis heen heeft een eigen perceptie op de tijd daar voorafgaand (humanisten keken bijvoorbeeld met minachting naar de 'middeleeuwen') en op de toekomst, maar uiteindelijk zijn we in de kern allemaal gelijk en proberen we er het beste van te maken met de mogelijkheden die we hebben. Deze boodschap laat zien dat inlevingsvermogen, zowel in de hedendaagse tijd jegens elkaar, maar ook het inleven in hoe mensen vroeger leefden, essentieel is.
Get Em' Out By Friday is mijn minst favoriete song van de plaat. Dit is niet omdat het niet een goede compositie is, maar omdat je voor de manier waarop Gabriel de karakters (op z'n gabriëliaans) naar voren brengt in een bepaalde stemming moet zitten. Je moet kortom zin hebben om dit nummer ten volste te kunnen waarderen. Het dynamische aspect dat ik eerder benoemde bij Watcher of the Skies speelt op Get Em' Out By Friday een nog grotere rol en wordt hier nog beter uitgevoerd. Het is een waar sonisch rollercoaster, en wanneer je er eenmaal in zit voel je ook mee met die arme mensen die (onterecht) hun huis uitgezet worden.
Het thema van dit nummer is tegelijkertijd ook een sneer van Gabriel naar het wettelijk gezag en speelt zelfs in onze huidige tijd nog een grote rol van betekenis. Denk bijvoorbeeld aan de recente toeslagenaffaire: mensen die onterecht al hun bezittingen kwijt raken, terwijl zij daar zelfs niks aan konden doen. Kortom: Get Em' Out By Friday bevat een kritische boodschap en heeft mede daardoor de tand des tijds doorstaan.
Can-Utility and the Coastliners is, naast Time Table, ook een nummer waar mijn geschiedkundige hart sneller van gaat kloppen. Het vertelt het verhaal van koning Knoet, die als prins van Denemarken voor een periode koning van (een deel van) Engeland werd, en later ook nog werd gekroond tot koning van Denemarken. Over deze koning Knoet heerst een bekende legende: volgens de legende beval Knoet aan de golven zich terug te trekken. Er zijn twee versies van deze legende bekend, waarbij de ene versie beweert dat Knoet dit deed om af te zijn van de hielenlikkerij van zijn hofhouding, terwijl de andere versie beweert dat Knoet werkelijk dacht de golven te kunnen bevelen zich terug te trekken. Het geniale van de teksten (van Hackett deze keer), is dat beide versies van deze legende in Can-Utility and the Coastliners aan bod komen:
Versie 1:
They told of one who tired of all
Singing "Praise him, praise him"
"We heed not flatterers" he cried
"By our command
Waters retreat
Show my power
Halt at my feet"
But the cause was lost, now cold winds
Blow
Versie 2:
"Nothing can
My peace destroy
As long as none smile"
More opened ears
And opened eyes
And soon they dared to laugh
See a little man with his face turning red
Though his story's often told you can tell he's dead
Vooral het middenstuk, dat duurt tot de solo van Banks, vind ik te gek: je waant je in spanning af wat er gaat gebeuren. Zullen de golven zich terugtrekken of niet? In het laatste deel van het nummer komt de tweede versie van het verhaal van Knoet aan bod. Het briljante vind ik hier dat de muziek hier heel goed matcht met wat Gabriel in zijn tekst naar voren brengt: het joviale, humoristische en vrolijke van de muziek weerspiegelt de volgelingen van Knoet die zich een breuk lachen om hun koning die probeert de zee te temmen. Meesterlijk hoe Genesis zich dit verhaal eigen maakt.
Op het korte Horizons mag Hackett zijn klasse laten zien door middel van een meeslepend solostukje, dat als opmaat dient naar de afsluiter van Foxtrot. Toen ik Mood for a Day van Yes laatst hoorde, waarin Steve Howe eenzelfde soort compositie laat horen, dacht ik meteen aan Hacketts Horizon. Waar ik bij Howe het idee kreeg dat het meer ging om een show-off (die ook nog eens te lang duurde), krijg ik bij Horizon het idee dat dit echt dient als een heel natuurlijke opmaat naar Supper's Ready. Daarnaast is Horizon niet te lang, zoals Mood for a Day wel is, wat maakt dat het niet snel verveelt om naar te luisteren.
Na vijf geweldige, meeslepende composities zou je bijna denken dat het niet beter kan. Dan is daar echter Supper's Ready, het magnum opus van de band, het beste dat Genesis ooit zou uitbrengen en tevens mijn favoriete nummer aller tijden. Na zo'n lange recensie als deze kan Supper's Ready er ook nog wel bij zou je denken, maar uit respect voor de grootsheid van deze song en wetende dat het me toch niet lukt het nummer onder woorden te brengen, laat ik Supper's Ready aan mijn toetsenbord voorbij gaan. Supper's Ready is een nummer dat beter niet gerecenseerd en geanalyseerd kan worden, maar één waar je je ogen moet laten dichtvallen en 23 minuten lang moet genieten van Peter Gabriel, Phil Collins, Mike Rutherford, Steve Hackett en Tony Banks.
Foxtrot is een meesterwerk en staat niet voor niets bovenaan in mijn top 10. Het is een plaat die onovertroffen is in haar schoonheid, thematiek, moralistisch-filosofische boodschappen en meeslepende songs. Foxtrot koester ik en zal altijd een speciaal plaatsje in mijn hart blijven bezitten. Ik zet Watcher of the Skies nog maar eens op, en zie dat een buitenaards figuur op keizerlijke wijze zijn entree maakt in mijn gedachten...
Watcher of the Skies vangt aan met een aanzwellende mellotronlijn, die als introductie dient voor een buitenstaander die een lege aarde treft bij aankomst. Het is lastig om dit intro te beschrijven. Bij mij komen termen als koninklijk, of zelfs keizerlijk aan de orde (ik ben een beelddenker, dus ik stel me meteen de aanvang van een soort keizerlijk buitenaards creatuur aan die met deze vorstelijke mellotron begroet wordt: 'behold, our majesty!'). De eerste woorden van Gabriel op Foxtrot geven hierbij meteen aan waar het in Watcher of the Skies over gaat:
Watcher of the skies, watcher of all
His is a world alone, no world is his own
He whom life can no longer surprise
Raising his eyes, beholds a planet unknown
Gabriel schept hier een soort alwetend creatuur dat zich het hele universum toe-eigent ('His world is a world alone, no world is his own' en 'he whom life can no longer surprise').
Vervolgens laat de ritmesectie Collins-Rutherford horen wat ze in huis hebben met een geweldige groove (waar de mellotron nog steeds zo 'koninklijk' overheen bungelt). De song is druk, welhaast nerveus (met de tekst erbij is dat natuurlijk logisch, aangezien er potverdorie wel wat gebeurd is: de mens is niet meer, en ons buitenaards hoofdpersoon vraagt zich af hoe dat kan!), maar er zit zoveel dynamiek in de stukken die elkaar afwisselen: hard - zacht, druk - rustig en nerveus - kalm wisselen elkaar moeiteloos af zonder dat het geforceerd of gemaakt klinkt.
Na Watcher of the Skies pakt Genesis verder uit met het rustigere Time Table. Als geschiedenisstudent / aanstormend historicus word ik heel blij van deze song, aangezien Gabriel hier naar mijn mening probeert ons als mensheid aan te sporen beter na te denken over het verleden. In principe zegt hij: 'ja, het tijdperk van koningen en ridders is voorbij, maar dat betekent niet dat wij moeten denken dat wij op de één of andere manier veel beter zijn dan dat zij toentertijd waren'. Hier zit bijna een soort darwinistische gedachte achter die Gabriel hier bekritiseerd, maar dan niet op basis van ras, maar op basis van een vergelijking met mensen van andere tijden van weleer:
Why, why can we never be sure till we die
Or have killed for an answer
Why, why do we suffer each race to believe
That no race has been grander
It seems because through time and space
Though names may change each face retains the mask it wore
'It seems because through time and space, though names may change each face retains the mask it wore' illustreert de moralistische boodschap eigenlijk perfect: ieder mens door de geschiedenis heen heeft een eigen perceptie op de tijd daar voorafgaand (humanisten keken bijvoorbeeld met minachting naar de 'middeleeuwen') en op de toekomst, maar uiteindelijk zijn we in de kern allemaal gelijk en proberen we er het beste van te maken met de mogelijkheden die we hebben. Deze boodschap laat zien dat inlevingsvermogen, zowel in de hedendaagse tijd jegens elkaar, maar ook het inleven in hoe mensen vroeger leefden, essentieel is.
Get Em' Out By Friday is mijn minst favoriete song van de plaat. Dit is niet omdat het niet een goede compositie is, maar omdat je voor de manier waarop Gabriel de karakters (op z'n gabriëliaans) naar voren brengt in een bepaalde stemming moet zitten. Je moet kortom zin hebben om dit nummer ten volste te kunnen waarderen. Het dynamische aspect dat ik eerder benoemde bij Watcher of the Skies speelt op Get Em' Out By Friday een nog grotere rol en wordt hier nog beter uitgevoerd. Het is een waar sonisch rollercoaster, en wanneer je er eenmaal in zit voel je ook mee met die arme mensen die (onterecht) hun huis uitgezet worden.
Het thema van dit nummer is tegelijkertijd ook een sneer van Gabriel naar het wettelijk gezag en speelt zelfs in onze huidige tijd nog een grote rol van betekenis. Denk bijvoorbeeld aan de recente toeslagenaffaire: mensen die onterecht al hun bezittingen kwijt raken, terwijl zij daar zelfs niks aan konden doen. Kortom: Get Em' Out By Friday bevat een kritische boodschap en heeft mede daardoor de tand des tijds doorstaan.
Can-Utility and the Coastliners is, naast Time Table, ook een nummer waar mijn geschiedkundige hart sneller van gaat kloppen. Het vertelt het verhaal van koning Knoet, die als prins van Denemarken voor een periode koning van (een deel van) Engeland werd, en later ook nog werd gekroond tot koning van Denemarken. Over deze koning Knoet heerst een bekende legende: volgens de legende beval Knoet aan de golven zich terug te trekken. Er zijn twee versies van deze legende bekend, waarbij de ene versie beweert dat Knoet dit deed om af te zijn van de hielenlikkerij van zijn hofhouding, terwijl de andere versie beweert dat Knoet werkelijk dacht de golven te kunnen bevelen zich terug te trekken. Het geniale van de teksten (van Hackett deze keer), is dat beide versies van deze legende in Can-Utility and the Coastliners aan bod komen:
Versie 1:
They told of one who tired of all
Singing "Praise him, praise him"
"We heed not flatterers" he cried
"By our command
Waters retreat
Show my power
Halt at my feet"
But the cause was lost, now cold winds
Blow
Versie 2:
"Nothing can
My peace destroy
As long as none smile"
More opened ears
And opened eyes
And soon they dared to laugh
See a little man with his face turning red
Though his story's often told you can tell he's dead
Vooral het middenstuk, dat duurt tot de solo van Banks, vind ik te gek: je waant je in spanning af wat er gaat gebeuren. Zullen de golven zich terugtrekken of niet? In het laatste deel van het nummer komt de tweede versie van het verhaal van Knoet aan bod. Het briljante vind ik hier dat de muziek hier heel goed matcht met wat Gabriel in zijn tekst naar voren brengt: het joviale, humoristische en vrolijke van de muziek weerspiegelt de volgelingen van Knoet die zich een breuk lachen om hun koning die probeert de zee te temmen. Meesterlijk hoe Genesis zich dit verhaal eigen maakt.
Op het korte Horizons mag Hackett zijn klasse laten zien door middel van een meeslepend solostukje, dat als opmaat dient naar de afsluiter van Foxtrot. Toen ik Mood for a Day van Yes laatst hoorde, waarin Steve Howe eenzelfde soort compositie laat horen, dacht ik meteen aan Hacketts Horizon. Waar ik bij Howe het idee kreeg dat het meer ging om een show-off (die ook nog eens te lang duurde), krijg ik bij Horizon het idee dat dit echt dient als een heel natuurlijke opmaat naar Supper's Ready. Daarnaast is Horizon niet te lang, zoals Mood for a Day wel is, wat maakt dat het niet snel verveelt om naar te luisteren.
Na vijf geweldige, meeslepende composities zou je bijna denken dat het niet beter kan. Dan is daar echter Supper's Ready, het magnum opus van de band, het beste dat Genesis ooit zou uitbrengen en tevens mijn favoriete nummer aller tijden. Na zo'n lange recensie als deze kan Supper's Ready er ook nog wel bij zou je denken, maar uit respect voor de grootsheid van deze song en wetende dat het me toch niet lukt het nummer onder woorden te brengen, laat ik Supper's Ready aan mijn toetsenbord voorbij gaan. Supper's Ready is een nummer dat beter niet gerecenseerd en geanalyseerd kan worden, maar één waar je je ogen moet laten dichtvallen en 23 minuten lang moet genieten van Peter Gabriel, Phil Collins, Mike Rutherford, Steve Hackett en Tony Banks.
Foxtrot is een meesterwerk en staat niet voor niets bovenaan in mijn top 10. Het is een plaat die onovertroffen is in haar schoonheid, thematiek, moralistisch-filosofische boodschappen en meeslepende songs. Foxtrot koester ik en zal altijd een speciaal plaatsje in mijn hart blijven bezitten. Ik zet Watcher of the Skies nog maar eens op, en zie dat een buitenaards figuur op keizerlijke wijze zijn entree maakt in mijn gedachten...
1
geplaatst: 2 september 2022, 17:21 uur
Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #240
Aan Genesis had ik me buiten een los nummer hier en daar op de achtergrond nooit eerder gewaagd omdat het in mijn nergens-op-gebaseerde beeld gedateerde muziek zou zijn. Een aantal beluisteringen van Foxtrot later kan ik daar onmogelijk nog achter staan – de muziek is voor mijn gevoel juist verrassend tijdloos. Dat zit hem vooral in het originele en behoorlijk op zichzelf staande gebruik van instrumenten waaronder het speelse orgel dat een heel ruimtelijk geluid opspant en tegelijk de vaart erin houdt. Ook de piano creeert hier een heel weids geluid, waar de sterke en weidse productie zeker ook aan bijdraagt.
De dynamiek en het mooie geluid trekken me hier herhaaldelijk naartoe. Er wordt mooi gespeeld met contrasten en aan de klankkleur lijkt veel aandacht besteed. De muziek zit heel vol met instrumenten en geluid maar klinkt niet dichtgesmeerd – alles heeft zijn heldere plaats in de tijd en in de mix. Dat komt niet in de laatste plaats door de instrumenten, waaronder de fluit. De zang van Peter Gabriel staat me echter tegen: buiten zijn zeikerige, lelijke stem, brengt hij bijna alles met zoveel pathos en dramatiek dat ik niet word meegenomen maar juist vervreemd raak van zijn voordracht. Als een opa die zijn kinderen op schoot een o-zo-spannend verhaal vertelt klinkt hij hier op 22-jarige leeftijd (???) als een 70-jarige die is begonnen te praten en van geen ophouden meer weet. Eigenlijk vind ik de beste stukken van dit album vrijwel zonder uitzondering de passages waar hij zijn mond houdt. De grootse dramatiek die hij aan de dag legt trek ik alleen met een flinke dosis zelfspot of in ieder geval een zekere knipoog, zoals bijvoorbeeld een David Bowie of Tom Waits dat zo goed doet.
Ik zal er ongetwijfeld geen barst van begrepen hebben als ik miniatuurtje ‘Horizons’ de mooiste track van het stel vind. Giga-epos ‘Supper’s Ready’ daarentegen geeft me het gevoel dat vooraf is uitgedacht om een ‘episch monument’ van 20+ minuten te maken terwijl het nummer daar helemaal niet sterker van wordt. Ook het potsierlijke spel en sound van de gitaar rond 8 minuten vind ik ronduit absurde edelkitsch. Binnen deze suite kan ik genieten van losse passages, zoals tussen 2:00 en 4:00, die me aanvoelen als een vroege voorloper van neo-folk als Current 93. Maar die ook aan elkaar gelijmd worden door Gabriel die met zijn grote gebaren op zo’n voetstuk worden verheven. Het maakt dat ik bij momenten enorm opleef en de sound erg kan waarderen, maar met het grotere geheel niet zoveel kan.
Ruime 3*
Aan Genesis had ik me buiten een los nummer hier en daar op de achtergrond nooit eerder gewaagd omdat het in mijn nergens-op-gebaseerde beeld gedateerde muziek zou zijn. Een aantal beluisteringen van Foxtrot later kan ik daar onmogelijk nog achter staan – de muziek is voor mijn gevoel juist verrassend tijdloos. Dat zit hem vooral in het originele en behoorlijk op zichzelf staande gebruik van instrumenten waaronder het speelse orgel dat een heel ruimtelijk geluid opspant en tegelijk de vaart erin houdt. Ook de piano creeert hier een heel weids geluid, waar de sterke en weidse productie zeker ook aan bijdraagt.
De dynamiek en het mooie geluid trekken me hier herhaaldelijk naartoe. Er wordt mooi gespeeld met contrasten en aan de klankkleur lijkt veel aandacht besteed. De muziek zit heel vol met instrumenten en geluid maar klinkt niet dichtgesmeerd – alles heeft zijn heldere plaats in de tijd en in de mix. Dat komt niet in de laatste plaats door de instrumenten, waaronder de fluit. De zang van Peter Gabriel staat me echter tegen: buiten zijn zeikerige, lelijke stem, brengt hij bijna alles met zoveel pathos en dramatiek dat ik niet word meegenomen maar juist vervreemd raak van zijn voordracht. Als een opa die zijn kinderen op schoot een o-zo-spannend verhaal vertelt klinkt hij hier op 22-jarige leeftijd (???) als een 70-jarige die is begonnen te praten en van geen ophouden meer weet. Eigenlijk vind ik de beste stukken van dit album vrijwel zonder uitzondering de passages waar hij zijn mond houdt. De grootse dramatiek die hij aan de dag legt trek ik alleen met een flinke dosis zelfspot of in ieder geval een zekere knipoog, zoals bijvoorbeeld een David Bowie of Tom Waits dat zo goed doet.
Ik zal er ongetwijfeld geen barst van begrepen hebben als ik miniatuurtje ‘Horizons’ de mooiste track van het stel vind. Giga-epos ‘Supper’s Ready’ daarentegen geeft me het gevoel dat vooraf is uitgedacht om een ‘episch monument’ van 20+ minuten te maken terwijl het nummer daar helemaal niet sterker van wordt. Ook het potsierlijke spel en sound van de gitaar rond 8 minuten vind ik ronduit absurde edelkitsch. Binnen deze suite kan ik genieten van losse passages, zoals tussen 2:00 en 4:00, die me aanvoelen als een vroege voorloper van neo-folk als Current 93. Maar die ook aan elkaar gelijmd worden door Gabriel die met zijn grote gebaren op zo’n voetstuk worden verheven. Het maakt dat ik bij momenten enorm opleef en de sound erg kan waarderen, maar met het grotere geheel niet zoveel kan.
Ruime 3*
* denotes required fields.