Gonjasufi - A Sufi and a Killer (2010)

Er moet wel een heel bijzondere plaat gemaakt worden wil dit niet mijn plaat van het jaar worden. Hoewel, Cosmogramma komt al een aardig eindje in de richting.

In september op Viral Radio Festival in het Bimhuis, zusammen met A Killer.

Vrijdag 3 september dus. Niet in 't Bimhuis, maar in Trouw.

Captain Beefheart ten tijde van The Spotlight Kid
meets
Money Mark ten tijde van Mark's Keyboard Repair.

Of

The Streets
meets
The Fall

Oftewel: een leuk album met een verre-van-doorsneegeluid en daarom waarschijnlijk een blijvertje.

Dat er een aantal vullertjes tussen staat, is niet erg: smeermiddel voor de rest van de plaat.

Op de hoes van de 2lp is de tracklist aanvankelijk onvindbaar, maar met de juiste lichtinval nét te ontwaren.

Volgens mij gaan ze ervan uit dat iedereen 'm toch ook al als download heeft.

Of dat de verschillende tracks (en titels) minder van belang zijn en het meer om de gehele luisterervaring draait.

Dat bedoel ik.

Same here. Benieuwd hoe dat straks live gaat worden

Prachtig !!!!!

Zeer goede plaat, ik kwam gonja gisteren zowaar tegen op de wei van pukkelpop, vriendelijk man. Hij was duidelijk in voor een praatje, en toen hij hoorde dat qotsa ook speelde wou hij er direct naar gaan kijken met mij.
Maar hij speelde een uur nadien een verschrikkelijke show. Geplaagd door technische storingen. 's Mans micro met effecten was stuk. Met als gevolg, 20 minuten chaos. Hij begon zelfs ter plekke een nummer te rappen over zijn kapotte micro. Deze chaos werd niet in dank onthaald. Hij werd al snel bekogeld met plastic bekers allerhande. Ik had er écht medelijden mee. Zo'n arrogant publiek. Later op de dag zou ik trouwens hetzelfde fenomeen zien bij Broken Bells, die overigens wél een zéér sterke set speelden. Anyway, ik vond het spijtig dat één van de beste platen van het jaar live zo in het water viel. Gemiste kans, het was één van de optredens waar ik die dag zo reikhalzend naar uitgekeken had..

Same here, ben halverwege weggegaan want dit was echt zonde van mijn tijd...daarna toch nog 2 keer naar binnen gegaan om te kijken of het toen wel beter was maar helaas.

Enige downer van pukkelpop, behalve dan de preutse belgen tijdens QOTSA die niet mee gingen hossen.

...pukkelpop ook al? Op Lowlands was het ook beschamend slecht,de plaat vond ik sowieso al zwaar overrated dus hoopte ik dat het mij live wel kon bekoren.
Dat was dus niet het geval , na 3 nummers ben ik afgetaaid.
Vervelende toaster/rapper die Gonjasufi die verder ook niets zinnings te melden heeft . Snel weer vergeten

De laatste tijd heb ik me zoveel op livemuziek gericht dat ik nauwelijks aan research op het internet ben toegekomen. Aan het einde van mijn vakantie voelde ik toch een onhoudbare behoefte om toch even die releaselijst af te zoeken naar mooie namen en interessante uitkomsten. Er zijn vrij weinig artiesten met zo'n hoog stemaantal dat ik niet ken, maar dit was toch een uitzondering. Nieuwsgierigheid opgewekt dua.
Al lezend kwam ik erachter dat Flying Lotus hierbij betrokken was. Ik heb hem leren kennen door zijn laatste album, maar heb me nooit echt in hem verdiept. Alhoewel zijn aandeel uiteindelijk minimaal bleek te zijn. Maar dit is de eerste plaat in tijden, tijden van vele platen, die me verrast! Gewoon echt verrast. Hier is iets nieuws aan de hand. Niet het zoveelste Britpop-, of recenter, indiefolkbandje dat gehypte wordt, nee een artiest die serieus genomen moet worden. Ik kan de uitzonderlijke nummers niet beschrijven, daarvoor ken ik dit album pas te kort, maar als totaalplaatje is het subliem. En dat zeg ik verder enkel over Devendra Banharts Smokey rolls Down Thunder Canyon.
Ik val voor de afwisseling, de verbazing, de afstand, de gekte, de platenkrasjes, de stem, de beats en de gedachtes die het bij me los maakt.
Eerste vergelijkingen die door mijn hoofd schieten zijn; CocoRosie (vooral de stem), Wax Tailor, Noisettes (waarschijnlijk de gebruikte microfonen en een bepaalde beat?) en Devendra Banhart toch ook wel (Sheep had zo door hem geschreven kunnen worden). Maar dat zijn vergelijkingen die vooral op details gebaseerd zijn.
Dit is een plaat waardoor ik meteen met rechte rug in mijn stoel ging zitten en die zo speciaal is dat het voor mij persoonlijk een opluchting is. Zovaak hoor je bepaalde crossovers (denk aan de toch wel flauwe combinatie van folk en hiphop door Rico, Typhoon & Muppetstuff) waar men probeert nieuwe sounds en geluiden te ontdekken, terwijl het gewoon niets meer blijkt te zijn dan hiphop en folk... hier is deze mix uitstekend gelukt en ik kan hier enkel mijn lof en liefde voor uitspreken.
Vandaar deze lof en liefde. Een plaat die ik zeker van voor tot einde ga uitpluizen en waarvan ik ga genieten als de fijne kop muntthee die ik binnen enkele ogenblikken ga verorberen. Met deze plaat in de speler natuurlijk!

Er schijnt een remix-album aan te komen.
Ben benieuwd.

Dat deze plaat niet geschikt is voor live-concerten, vermoedde ik al, en wordt hier nu dus ook bevestigd. Het is toch vooral studiogefreak, voor uneasy listening.

leuke maffe plaat
inderdaad nogal eclectisch maar daar hou ik wel van

not bad, not bad at all

Zelfde gebeurde ook bij into the great wide open....Las ook al een andere review waar dit het geval is.

Waar zou dit dat aan liggen vraag ik me dan af? Slechte mensen om hem heen mischien. Faalangst?

Het frustreerde hem ook erg op die avond. Erg jammer want deze cd is echt bijzonder.

Op plaat bij vlagen geniaal, live inderdaad niet om aan te horen.

Album blijf ik erg tof en origineel vinden! Heerlijke wazige mix van alles.
Gister na al die slechte live recensies gehoord te hebben toch gaan kijken in de paradiso. Ik moet zeggen het was niet extreem goed maar wel heel vermakelijk. Veel meer rock, en punk dan op het album en natuurlijk wat hiphop en wazige electronica. Ze waren eigenlijk best goed op elkaar ingespeeld. Vrij chaottisch maar het klopte wel steeds. Weet zeker dat het stukken beter was dan een paar maanden geleden. Zoals gister was het nl. een ideale festival act om lekker te spingen blowen en met bier te gooien. Erg lachen was ook de gast wiens enige taak op het podium jointjes draaien voor de rest- en gek doen was. Als ze er iets beter hun bets voor zouden doen zit er eigenlijk heel veel potentie in de live act!

Op de valreep van 2010 nog dit album beluisterd. Had er aanvankelijk weinig zin in omdat ik bang was dat ik deze plaat net als Cosmogramma eerst een keer of 100 moest beluisteren voor ik het zou gaan waarderen. Maar dat valt me mee, A Sufi and a Kill is ook niet te vergelijken met het de LP van Flying Lotus. Het beste aan dit album vind ik de zang, die mij in een soort van hypnose houdt. Het heeft inderdaad soms wat punkerigs, in combinatie met de elektronische invloeden pakt dat verrassend goed uit. Gonjasufi zorgt dan toch voor een quasi-wazige plaat waar ook ik van hou.

Wat een geweldige combinatie van stijlen bevat deze plaat. Erg knap om dat tot één geheel te vormen, en dat is Gonjasufi gelukt. Waar ik bij sommige electronic platen wat moeite heb om er in te komen, is deze een stuk toegankelijker. Denk met name door dat er bij gezongen wordt, iets wat ik altijd aangenamer vind dan puur instrumentaal. Resultaat is een klein meesterwerkje. Met name de nummers Sheep en She Gone vind ik prachtig.

4,5*

De toon is gezet. U bevindt zich aan een totempaal en de plaatselijke indianenstam doet een kringdans alvorens het vuur onder u te ontsteken. “Oewoewoewoe!” Een medicijnman dient u wat toe en u hallucineert. Eerst zweeft u langs grazige weiden, maar vervolgens dendert u van de klif. Een werelds album.

Wat blijft dit toch een verrukkelijke plaat! Godmiljaar.

By far een van mijn grote favorieten van de afgelopen 10 jaar. Allereerst een fantastisch samenspel tussen het absurde, maar vooral obscure sample spel van The Gaslamp Killer in combinatie met het rauwe psychedelische geluid van Gonjasufi. Ook de producties van Mainframe en Flying Lotus stellen niet telleur. Dit gehele album is een woeste LSD trip waarbij allerlei invloeden elkaars paden kruizen. Van hip-hop tot rock en van funk tot jazz. Tussen de overkill aan synthesizers zijn prachtige melodieën te ontdekken die worden gemaskeerd door ruis en bizarre geluiden. Al met al bijna 1 uur lang muzikaal geweld maar dan wel verpakt in korte muzikale intermezzo's als wel afwisselende korte nummers. Deze hele plaat kwam als een grote verrassing en blijft verbazen. Het is gewoon een spannende plaat, die op een hele verfrissende manier tegen alle heilige huisjes aan weet te trappen.

nieuwe gonjasufi 'callus' in aantocht...

Leuke ontdekking door struinen in line-up LGW? 2017. Hier en daar wat raakvlakken met veel bravere Gnarls Barkley. Kan nog wel wat groeien.

Heb begrepen dat het live niet heel best is.

Leuke en gevarieerde plaat met die wereldse klanken, één van de betere van 2010 die ik systematisch aan het beluisteren ben. Ideaal om op het eind van een werkdag nog een laatste inspanning te leveren achter de laptop. Mag zeker nog een keer op repeat.

Edit - meteen de daad bij het woord en op repeat.