Gonjasufi - A Sufi and a Killer (2010)

Apart? Zeker weten! En daardoor erg moeilijk te plaatsen en dat is ook wel eens fijn.
Ik had dat ook met het Gaslamp Killer album I Spit on Your Grave dus misschien is het zo vreemd nog niet. Knap is het wel.
Ik hoor een originaliteit die TV on the Radio ook heeft voor mij.
Dat gezelschap weet me ondanks dat niet voldoende te boeien en heel eerlijk gezegd vind ik Gonjasufi ook nog erg moeilijk te plaatsen.
Als een bonte stuiterbal dendert dit over je heen, constant van kleur verschietend. Wat wel voor elkaar gekregen wordt is dat ik continue bij de les weet te blijven, maar het lijkt dan ook of ik telkens een beetje achter de feiten aanloop. Alsof mijn gehoor het niet helemaal goed weet te verwerken en voordat ik het weet zitten we al weer bij het volgende nummer want het tempo is moordend.
En laten we eerlijk zijn: na alle voor mij mooie releases de laatste tijd is dit de eerste keer dat ik ook echt daadwerkelijk geprikkeld wordt. Dat wil niet zeggen dat het album gelijk doorstoot naar de eerste plaats qua albums over 2010 maar het zegt wel dat het boeit, bijt, prikkelt, kietelt, verbaast, verwart en dat is altijd leuk.
Hoe deze gruizige stuiterbal uiteindelijk terecht gaat komen is daardoor voor mij nog één groot onbekend gat; donker en onheilspellend, wat ook ingrediënten zijn van A Sufi and a Killer.

'Een beetje heel erg vreemd maar lekker'.

Vanaf het moment dat je het album opzet weet je dat het iets interessants of aparts is.
Het monotone getrommel en het chaotische gejammer om de boze geesten weg te drijven om als het ware herboren te worden, prikkelt je. Misschien is 'Rebirth' zijn doel geweest bij het maken van dit album, in ieder geval geeft het een inleiding op wat komen gaat. Namelijk vele wisselingen van gedachten en emoties.
'Kobwebz' is gebaseerd op een sample van Erkin Koray (Yağmur) één van de grondleggers van de psychedelische rock in Turkije begin jaren '60. Het lijkt alsof Gonjasufi een strijd wil aangaan, met wie en waarover wordt niet echt duidelijk.
Wel wordt duidelijk dat hij het niet alleen aan kan zo zingt hij op "Ancestors" (met een duidelijke Flying Lotus sound): "Ancestors take my hand?"
Niet dat die vraag hem ver gebracht heeft blijkt uit 'Sheep', waarin hij liever voor zijn problemen wegloopt. "I wish I was a sheep, instead of a lion, 'cuz I wouldn't have to eat".

Vervolgens komen de problemen met 'She Gone', waar hij constant van mood swingt (bezinning, agressie, wanhoop) en de beat hem volgt. De wanhoop gaat verder in 'SuzieQ', de beat doet mij een beetje denken aan een nummer van Saul Williams (Surrender).
Hij voelt zich daarna bevrijd blijkt uit 'Stardustin', maar is hij werkelijk bevrijd of vlucht hij in de idioterie van 'Kowboys&Indians'.
Hij weet dat er verandering moet komen in 'Change' al weet hij niet echt hoe en vervalt in passiviteit. Totdat hij plotseling iemand ontmoet in 'Duet', die hem weer terug brengt bij zichzelf. "Baby, you remind me, of someone I met before".
Ik begrijp niet echt wat hij wil zeggen met 'Candylane', misschien is gewoon even de beleving van geluk.
Al duurt dat geluk niet erg lang en is hij eenzaam in de 'Holidays', vervolgens vereenzelfd hij zich met de 'Love of Reign' (lees: Rain) en put daar kracht uit, zodat hij daarna van zijn eigen kracht uit kan gaan in het leven. "It's your only life, so it's only right, to take your own advice, cuz' it's your own advice" - 'Advice'.
Dat dit niet altijd even gemakkelijk is, laat hij de luisteraar vervolgens horen op 'Klowds', met de metafoor: "I look to the sun, but I see clouds povering our skies, I look to the sky, but I see clouds covering our sun."

Het wordt weer eens tijd voor een nieuw probleem namelijk 'Ageing', "Once a man, Twice a child." is zijn uitleg, hoewel ik er niet veel van begrijp. Vervolgens in 'DedNd' heeft hij het over de dood of eigenlijk ook weer niet, want daar moet je niet zo mee bezig houden, rennen is het advies, ook al weet hij niet waarom. "Why keep running? I keep running!"
'I've Given' gaat over het losmaken van bezit, zodat hij werkelijk bevrijdt is in 'Made'. In de bonustrack bewijst hij met zijn idioterie, dat hij zich niet verheven voelt boven de rest.

4.5*

De laatste tijd heb ik me zoveel op livemuziek gericht dat ik nauwelijks aan research op het internet ben toegekomen. Aan het einde van mijn vakantie voelde ik toch een onhoudbare behoefte om toch even die releaselijst af te zoeken naar mooie namen en interessante uitkomsten. Er zijn vrij weinig artiesten met zo'n hoog stemaantal dat ik niet ken, maar dit was toch een uitzondering. Nieuwsgierigheid opgewekt dua.
Al lezend kwam ik erachter dat Flying Lotus hierbij betrokken was. Ik heb hem leren kennen door zijn laatste album, maar heb me nooit echt in hem verdiept. Alhoewel zijn aandeel uiteindelijk minimaal bleek te zijn. Maar dit is de eerste plaat in tijden, tijden van vele platen, die me verrast! Gewoon echt verrast. Hier is iets nieuws aan de hand. Niet het zoveelste Britpop-, of recenter, indiefolkbandje dat gehypte wordt, nee een artiest die serieus genomen moet worden. Ik kan de uitzonderlijke nummers niet beschrijven, daarvoor ken ik dit album pas te kort, maar als totaalplaatje is het subliem. En dat zeg ik verder enkel over Devendra Banharts Smokey rolls Down Thunder Canyon.
Ik val voor de afwisseling, de verbazing, de afstand, de gekte, de platenkrasjes, de stem, de beats en de gedachtes die het bij me los maakt.
Eerste vergelijkingen die door mijn hoofd schieten zijn; CocoRosie (vooral de stem), Wax Tailor, Noisettes (waarschijnlijk de gebruikte microfonen en een bepaalde beat?) en Devendra Banhart toch ook wel (Sheep had zo door hem geschreven kunnen worden). Maar dat zijn vergelijkingen die vooral op details gebaseerd zijn.
Dit is een plaat waardoor ik meteen met rechte rug in mijn stoel ging zitten en die zo speciaal is dat het voor mij persoonlijk een opluchting is. Zovaak hoor je bepaalde crossovers (denk aan de toch wel flauwe combinatie van folk en hiphop door Rico, Typhoon & Muppetstuff) waar men probeert nieuwe sounds en geluiden te ontdekken, terwijl het gewoon niets meer blijkt te zijn dan hiphop en folk... hier is deze mix uitstekend gelukt en ik kan hier enkel mijn lof en liefde voor uitspreken.
Vandaar deze lof en liefde. Een plaat die ik zeker van voor tot einde ga uitpluizen en waarvan ik ga genieten als de fijne kop muntthee die ik binnen enkele ogenblikken ga verorberen. Met deze plaat in de speler natuurlijk!