Amy Macdonald - A Curious Thing (2010)

Toch wel benieuwd naar dit album na haar fijne debuutplaat.

Wel lelijke hoes.

Ben benieuwd naar haar nieuwe album, die single klinkt best leuk. En inderdaad wat een lelijke hoes!

vind het helemaal geen lelijke hoes, gewoon een leuk meisje.

ONtopic. Ik hoop dat deze cd wat minder 1-tonig is dan haar debuut. Daar had ik het gevoel elke keer na hetzelfde nummer te luisteren.

Beste voorbeeld daar is 'Let's Start a Band'. Is namelijk een langzamere versie van 'This Is The Life'

Ben benieuwd

Dat het een lelijke hoes is betekend niet dat zij lelijk is
Vind de albumhoes van haar debuut veel mooier dan deze 'poppie' hoes.

Hoop ook dat het wat anders word dan haar eerste album. De nieuwe single beloofd in ieder geval veel goeds!





Vind eerstgenoemde veel beter. This is the life vind ik zelfs een van de mindere nummers op haar debuut.

Ik vind eerstgenoemde ook beter, maar ze lijken wel enorm veel op elkaar. Moet je die 2 tracks maar eens naast elkaar leggen. En dat gevoel heb je een beetje met het hele album. Bijna in elk nummer hoor je 'This is The Life' terug.

Dit wordt waarschijnlijk zo'n album waavan de nummers vast in je hoofd blijven zitten. En dit meestal terwijl je er nooit echt aandachtig heb geluisterd. Dat gebeurde met de nummers van haar vorig album ook al.

Toch benieuwd of ze mijn verwachtingen kan overtreffen met deze. Vond haar vorig album niet veel soeps en te eentoning maar wie weet slaagt ze er toch in om een meer gevarieeerd album af te leveren.

De eerste single is lang niet slecht. Ik had gezworen The Pretenders te horen. Bijzondere stem in de popmuziek, een volledig album zal ik hiervan niet zo snel kopen maar als je dit vergelijkt met Beyonce crap dan is dit wel een aanwinst voor het hitparade genre en vrouwelijke pop in 't algemeen.
Zo nu en dan doet haar stem me ook denken aan de vocals van het helaas vergeten bandje The Organ.

Verwacht wel heel veel van dit album. Eerste singel is weer lekker Amy!
2x mogen zien hopen dat ze dit jaar weer komt!

Was ze eerst nog een leuke muzikante met leuke nummers. Nu lijkt ze getransformeerd naar een hitmachine van de platenmaatschapij.

Ik ga deze plaat zeker checken maar heb er absoluut geen vertrouwen in (naar aanleiding van de hoes).

Ik vind die single niks aan, erg jammer. Ze heeft haar sound veranderd, terwijl ik die sound juist zo leuk vond. Nu gaat het meer richting stadionrock a la Coldplay. Doe mij dan maar liever die leuke gitaarliedjes.

Coldplay is geen stadionmuziek! En haar singel doet het anders aardig goed overal...

Maarja, dat die single het goed doet, betekent niet dat ik het een goed nummer moet vinden. En als Coldplay (nummers als Clocks, Viva la Vida) geen stadionmuziek is, wat dan wel?

U2 misschien?

Maar even over dit album, ik ben erg benieuwd. Haar vorige album viel wat tegen, maar was voor mij wel veelbelovend voor de toekomst. We zullen dus zien of ze het weet waar te maken.

eerste single vind ik echt heerlijk!! benieuwd of dat niveau wordt gehaald op het hele album

Ik weet niet wat ik van Don't Tell Me it's Over moet denken. Het is absoluut geen slecht nummer, maar het Folk-element is er haast helemaal uit; iets wat ik juist zo leuk vond aan haar debuutalbum en iets wat uitstekend bij haar mooie accent paste.

Vind ik van de ene kant ook erg jammer, maar van de andere kant word het dan waarschijnlijk geen This is the life volume 2

Ik heb me aan haar eerste plaatje gewaagd; Valt niet echt tegen, maar zulke vrijblijvende pop zonder veel diepgang.... nou, ik had het ook best kunnen weten.
Deze zal ik als het goed eens wel op populaire zenders horen passeren, maar echt wild ben ik van dat meiske haar muziek niet. Het is een soort snelle hap, fastfood voor het gehoor; Kan dus geen kwaad voor zo af en toe, denk ik. Maar ik hou het toch bij één plaatje, ook Lily Allen heeft me één plaatje kunnen verkopen, en that's it.

uurtje geleden gelekt .. toch wel lekker om hem vast te horen ben bij track 5 nu ..

Heb hem inmiddels ook op de laptop staan.

Klinkt een stuk vrolijker dan haar debuutalbum, vind ik!

Na een eerste luisterbeurt tot de conclusie gekomen dat het toch wel anders klinkt dan 'This is the life'
Maar klinkt zeker niet slechter!

Love love is tot nu toe de favoriet, daarna The next big thing.

4* Maar kan natuurlijk altijd nog meer/minder worden...

Zojuist dit nummer ook beluisterd (2cd deluxe reeds besteld), maar ik vind het juist een lekker spetterend nummer die gelukkig niet in het verlengde ligt van haar debut.

Haar debut was heerlijk en zeker voor een 1e album in de roos. Toch houd ik er wel van als een artiest meteen bij haar 2e album iets anders probeert/opneemt.

Vol power, volwassen sound en haar stem blijft overeind. De clip vind ik wat minder: ze pingelt een beetje in het wilde weg op haar acoustische gitaar en is totaal niet het beeld wat je hebt als je het nummer hoort. Ben zeer benieuwd naar de 2e disc van de deluxe-versie. Iemand die al beluisterd?

Wat klinkt dit lekker zeg

Ben nu aan het luisteren, en in ik moet zeggen dat het heel anders klinkt dan haar debuut. Maar toch weer hetzelfde. Het is wat meer power, meer rock, haar stem klinkt ook wat voller. Misschien ook wat meer als Florence.

Wel springen sommige liedjes er nog niet zo uit als op This Is Life. Maar da's meestal een kwestie van veel luisteren.

A Curious Thing komt op mij een beetje over als een te geforceerde poging haar huidige publiek te behouden maar tegelijkertijd een groter publiek aan haar te binden. Poppy liedjes die wellicht op een festivalweide een groter bereik hebben (meer electrische gitaar, sterkere riffjes).

Het doet mij een beetje denken aan de stap van Snow Patrol tussen Final Straw en Eyes Open. Jammer genoeg klinkt het allemaal een stuk klinischer en oppervlakkiger.

Klinkt toch veel beter dan ik had verwacht. Vind hem zelfs wel beter dan haar debuut cd. Voorlopig cijfer een 4!

Uit het niets werd het schuchtere Schotse meisje in één keer heel succesvol en dan ook nog eens met een folksong, wat niet erg doorsnee is. De ultieme ingrediënten voor een ‘moeilijk tweede album’ waarin de fans van het eerste album gepleased moeten worden, zonder dat het een kopie wordt. Dat het laatste niet het geval zou zijn had ik in een eerder stadium al door, toen bekend werd dat Paul Weller betrokken zou worden bij de productie van A Curious Thing. Dit werd bevestigd met de singlerelease van Don’t Tell Me That It’s Over dat veel krachtiger is dan de liedjes van haar debuutalbum. Haar Schotse accent is natuurlijk hetzelfde, net als de basis van haar stemgeluid, maar na twee jaar touren klinkt ze veel zelfverzekerder.

In Spark, het tweede nummer van A Curious Thing, echoot het openingsnummer nog na en ook het nummer zelf is sterk geïnspireerd op de eerste single. Naast dat op dit album de hand van de producer veel duidelijk te horen is dan op het vorige is er ook een ontwikkeling te zien in de teksten van Amy Macdonald. Waar de teksten van This Is The Life vooral gebaseerd zijn op Glasgow’s uitgaansleven, gaan de teksten van A Curious Thing over totaal andere dingen. Met het succes dat Amy had kom je op de celebratiefeestjes en haar ervaringen deelt ze met de luisteraar op het album. In de teksten van I Got No Roots en Next Big Thing is ze redelijk positief over het gedrag van (wannabe) celebraties. Het eerstgenoemde nummer, waarin zij het celebratie bestaan als aangenaam beschrijft, begint als een rustig akoestisch nummer, maar de volumeknop kan met rust gelaten worden als na iets meer dan een minuut alsnog de rust aangenaam doorbroken wordt.

Is Amy Macdonald dan echt onverdeeld positief over celebraties en die feestjes? Nee, absoluut niet. De meisjes op celebratiefeestjes die zich opdringen aan elke mannelijk ster krijgen er in An Ordinary Life ervan langs en de celebraties die zich alleen maar zorgen maken om hun uiterlijk zullen zich aangesproken voelen bij het luisteren van This Pretty Face.

Rustpunten op het album zijn de ballad Love Love en het melodieuze My Only One. Vooral het laatstgenoemde nummer krijgt mijn waardering vanwege Amy Macdonalds melancholische stem in combinatie met de introductie van de viool. In tegenstelling tot This Is The Life waar het vooral draaide om een meisje met slechts een gitaar is het arrangement veel rijker op haar tweede album. Hiervan is het afsluitende What Happiness Means To Me waarin zowel een piano als viool in voorkomt het beste voorbeeld van.

Amy Macdonald zal lachen om het ‘moeilijke tweede album’ cliché, dat kan niet anders na zo’n overtuigende opvolger van haar eerdere succes. Misschien dat ze genoeg had van haar repertoire uit 2007, want nergens herken ik heimwee naar haar debuutalbum. De muziek barst van de energie wat te danken is aan het uitgebreide arrangement waardoor het veel voller klinkt en haar stem heeft zich mee ontwikkeld; krachtiger en met veel emotie! Dit plaatje eist een reservering in mijn eindejaarslijstje!

For Music Only

leuk ook die hidden track.
Dancing in the Dark van Bruce Springsteen.

Goed album. Ik had deze wat minder verwacht. Ik vond hem even goed als het 1ste album van haar. Don't Tell Me That It's Over vind ik toch een van de betere.