Amy Macdonald - A Curious Thing (2010)

Uit het niets werd het schuchtere Schotse meisje in één keer heel succesvol en dan ook nog eens met een folksong, wat niet erg doorsnee is. De ultieme ingrediënten voor een ‘moeilijk tweede album’ waarin de fans van het eerste album gepleased moeten worden, zonder dat het een kopie wordt. Dat het laatste niet het geval zou zijn had ik in een eerder stadium al door, toen bekend werd dat Paul Weller betrokken zou worden bij de productie van A Curious Thing. Dit werd bevestigd met de singlerelease van Don’t Tell Me That It’s Over dat veel krachtiger is dan de liedjes van haar debuutalbum. Haar Schotse accent is natuurlijk hetzelfde, net als de basis van haar stemgeluid, maar na twee jaar touren klinkt ze veel zelfverzekerder.

In Spark, het tweede nummer van A Curious Thing, echoot het openingsnummer nog na en ook het nummer zelf is sterk geïnspireerd op de eerste single. Naast dat op dit album de hand van de producer veel duidelijk te horen is dan op het vorige is er ook een ontwikkeling te zien in de teksten van Amy Macdonald. Waar de teksten van This Is The Life vooral gebaseerd zijn op Glasgow’s uitgaansleven, gaan de teksten van A Curious Thing over totaal andere dingen. Met het succes dat Amy had kom je op de celebratiefeestjes en haar ervaringen deelt ze met de luisteraar op het album. In de teksten van I Got No Roots en Next Big Thing is ze redelijk positief over het gedrag van (wannabe) celebraties. Het eerstgenoemde nummer, waarin zij het celebratie bestaan als aangenaam beschrijft, begint als een rustig akoestisch nummer, maar de volumeknop kan met rust gelaten worden als na iets meer dan een minuut alsnog de rust aangenaam doorbroken wordt.

Is Amy Macdonald dan echt onverdeeld positief over celebraties en die feestjes? Nee, absoluut niet. De meisjes op celebratiefeestjes die zich opdringen aan elke mannelijk ster krijgen er in An Ordinary Life ervan langs en de celebraties die zich alleen maar zorgen maken om hun uiterlijk zullen zich aangesproken voelen bij het luisteren van This Pretty Face.

Rustpunten op het album zijn de ballad Love Love en het melodieuze My Only One. Vooral het laatstgenoemde nummer krijgt mijn waardering vanwege Amy Macdonalds melancholische stem in combinatie met de introductie van de viool. In tegenstelling tot This Is The Life waar het vooral draaide om een meisje met slechts een gitaar is het arrangement veel rijker op haar tweede album. Hiervan is het afsluitende What Happiness Means To Me waarin zowel een piano als viool in voorkomt het beste voorbeeld van.

Amy Macdonald zal lachen om het ‘moeilijke tweede album’ cliché, dat kan niet anders na zo’n overtuigende opvolger van haar eerdere succes. Misschien dat ze genoeg had van haar repertoire uit 2007, want nergens herken ik heimwee naar haar debuutalbum. De muziek barst van de energie wat te danken is aan het uitgebreide arrangement waardoor het veel voller klinkt en haar stem heeft zich mee ontwikkeld; krachtiger en met veel emotie! Dit plaatje eist een reservering in mijn eindejaarslijstje!

For Music Only

Het is al weer een tijdje geleden dat ik This Is the Life, van onze favoriete alternatieve folk/pop meisje-met-gitaar Amy MacDonald heb grijsgedraaid. Inmiddels heeft de zangeres na meer dan twee jaar haar nieuwe album, de ‘moeilijke tweede’, uitgebracht, A Curious Thing. En daarop valt een opmerkelijke verandering te horen, een volwassener en meer elektrische gitaargericht geluid dat ook wel aan Florence + The Machine doet denken. Die verandering zorgt aan de ene kant voor weer een nieuw fris geluid, maar tegelijkertijd mis ik de vrolijke popdeuntjes van Amy wel en ook al heeft de CD een redelijk hoog niveau, geen enkel liedje kan This Is the Life of Let’s Start a Band overtreffen.

Het eerste liedje Don’t Tell me That It’s Over is al meteen een perfect voorbeeld. De eerste single van het album begint met Kate Bush-achtige geluidjes maar al snel komt er een stevige gitaarriff overheen en even later luister je naar een lekker up-tempo nummer waarvan de drums de basis zijn maar het nummer wordt gedragen door de stem van Amy MacDonald die lekker vol klinkt op dit album. De violen en uit-de-bocht-vliegende gitaren op de achtergrond maken het nummer helemaal af. Het nummer heeft een veel grootsere sound dan haar vorige album en ik denk ook dat nummers als dit het veel beter op de festivals doen dan de akoutische nummers van haar debuut.

Een nummer als Spark heeft minder prominente drums dan de opening en dat klinkt een beetje vreemd. Alsof dit niet een nummer is van MacDonalds nieuwe CD, maar een nummer van haar debuut alleen dan elektrisch gespeeld en door het ontbreken van een duidelijke lijn verandert het liedje een beetje in een brei. Misschien had Amy’s stem nog iets meer naar voren gemixt moeten worden; die is toch het belangrijkste hier.

Na deze twee up-tempo nummers moeten er even een rustig nummer komen in de vorm van I Got No Roots. Dat begint met Amy’s stem en haar gitaar, maar dat blijft toch wel saai en gelukkig komen er later wat elektrische gitaren in die langzaam maar zeker op de voorgrond komen en het rock-gedeelte van het nummer inleiden. Rustpunt? Mooi niet! Ook de volgende nummers denderen met volle vaart en nog altijd elektrisch door: Love Love heeft een interessant ritme en is wat lichter dan de rest van het album maar mist een echt refrein of goede climax en het vrolijke An Ordinary Life bevat leuke geluidjes op de achtergrond maar heeft iets te weinig melodie. Dat is eigenlijk een kritiekpunt voor de hele CD: teveel ritme dat soms net teveel doordreint en te weinig leuke, mooie en vlotte melodielijnen in de meeste nummers.

Na Give It All Up dat met de vervormde stemmen op de achtergrond en verbogen gitaren wel interessant klinkt maar nog steeds geen duidelijke melodie heeft en een te oninteressant ritme om het liedje alsnog wat kwaliteit mee te geven is My Only One weer een beter nummer. Het begint weer eens akoustisch maar wel in mineur en Amy MacDonald zingt ook redelijk overtuigend. Heel subtiel komen er in de achtergrond elektronische geluidjes en diepe bassen op, later ook strijkers, die het liedje spannend maken en een grandiose climax lijken voor te bereiden. Helaas blijft die climax uit maar als ballad van album en bovendien een van de weinige nummers zonder die dreunende drums en elektrische gitaren is My Only One zeer geschikt.

This Pretty Face is een nummer met een vrolijk deuntje waar ook nog een keer een piano te horen valt en dus wat meer variatie biedt ten opzichte van het eenzijdige eerste gedeelte van het album en ook Troubled Soul is zeker een aardig nummer met goede percussie. Het probleem is nog steeds dat de liedjes van Amy MacDonald niet echt vorm krijgen en dus niet in je hoofd blijven hangen zoals de hoogtepunten op haar vorige album.

Maar dan knalt Next Big Thing er weer in met weliswaar weer diezelfde up-tempo drums en harde gitaren maar wat een goed nummer is dit zeg. Het lijkt qua tempo en melodie wel heel erg op This Is The Life maar dat is niet zo erg want het krikt in elk geval het niveau van dit album op. Af en toe valt het nummer even stil om daarna weer net zo bijtend als ervoor door te gaan, met hier en daar overstuurde gitaren die nooit afbreuk doen aan de pop-factor van het liedje. Precies zoiets wil ik horen als een mix tussen rock en pop of alternatief en mainstream.

What Happiness Meant To Me is een mooi nummer dat ingetogen begint maar orkestraal eindigt om het album af te sluiten. MacDonald laat nog even horen hoe mooi ze ook alweer kon zingen wat nog wel eens vergeten kon worden tussen het gitaargeweld. Pas na bijna drie minuten alleen maar zingen met pianobegeleiding komen er allerlei viooltjes en ook weer een gitaar in (en die twee instrumenten bij elkaar klinken trouwens prachtig!) en wordt het nummer orkestraal maar helemaal niet bombastisch. Het klinkt bijna als post-rock en deze kant van Amy MacDonald had ik liever ook wat meer op de rest van A Curious Thing willen zien. Het album valt nu een klein beetje tegen. Hoewel de nieuwe sound ongetwijfeld interessant is en er nog veel mooie liedjes in gemaakt kunnen worden komt die potentie nog niet helemaal tot uiting.

Bron: http://beautifulfreaks.burgerwaanzin.nl/ (maandag in de radiouitzending)

Ze doet het weer. Na haar fantastische debuutalbum was het even wachten op de - altijd lastige - opvolger. Amy slaagt met vlag en wimpel. Ze zingt oh zo mooi de veelal sterke nummers aaneen. Opvalt dat het minder folk en meer rock klinkt. Wel zijn er voldoende rustpunten op het album terug te vinden. Dan kan je weer even wegzakken in die donkere diepe stem van haar.

De band klinkt ook goed: prima drums, mooie toetsen en een lekkere gitaar. Maar het gaat natuurlijk vooral om Amy en haar uniek mooie stem op haar rake composities. Als ik al aan een andere artiest moet denken, dan is het regelmatig Bruce Springsteen (toe maar!). En verdraaid: het album eindigt met een cover van the Boss.

Het is genieten geblazen. Zelf geschreven, prachtig gezongen: een heel groot talent!