Amy Macdonald - A Curious Thing (2010)

Ik vind het nog te vroeg om deze te vergelijken met This Is The Life.
Want daar heb ik hem nog te weinig voor beluisterd, maar het is zeker een goede opvolger.

Don't Tell Me That It's Over vind ik een van de mindere nummers op dit album.

Heb zojuist de bonus cd beluisterd. Mooi optreden en de oude nummers hebben wat meer pit er in tegenover de studioopnames.

Deze versie toch binnenkort maar gaan aanschaffen

Ik was best wel fan van haar eerste album en neen, ook deze valt voorlopig niet tegen na de eerste luisterbeurt. Er zit voldoende afwisseling in de nummers vind ik, melodieën verschillen genoeg van elkaar. Het eerste album vond ik ook meteen ok maar ik begon 'm pas écht goed te waarderen na een lange tijd...benieuwd wat het bij deze wordt.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik This Is the Life, van onze favoriete alternatieve folk/pop meisje-met-gitaar Amy MacDonald heb grijsgedraaid. Inmiddels heeft de zangeres na meer dan twee jaar haar nieuwe album, de ‘moeilijke tweede’, uitgebracht, A Curious Thing. En daarop valt een opmerkelijke verandering te horen, een volwassener en meer elektrische gitaargericht geluid dat ook wel aan Florence + The Machine doet denken. Die verandering zorgt aan de ene kant voor weer een nieuw fris geluid, maar tegelijkertijd mis ik de vrolijke popdeuntjes van Amy wel en ook al heeft de CD een redelijk hoog niveau, geen enkel liedje kan This Is the Life of Let’s Start a Band overtreffen.

Het eerste liedje Don’t Tell me That It’s Over is al meteen een perfect voorbeeld. De eerste single van het album begint met Kate Bush-achtige geluidjes maar al snel komt er een stevige gitaarriff overheen en even later luister je naar een lekker up-tempo nummer waarvan de drums de basis zijn maar het nummer wordt gedragen door de stem van Amy MacDonald die lekker vol klinkt op dit album. De violen en uit-de-bocht-vliegende gitaren op de achtergrond maken het nummer helemaal af. Het nummer heeft een veel grootsere sound dan haar vorige album en ik denk ook dat nummers als dit het veel beter op de festivals doen dan de akoutische nummers van haar debuut.

Een nummer als Spark heeft minder prominente drums dan de opening en dat klinkt een beetje vreemd. Alsof dit niet een nummer is van MacDonalds nieuwe CD, maar een nummer van haar debuut alleen dan elektrisch gespeeld en door het ontbreken van een duidelijke lijn verandert het liedje een beetje in een brei. Misschien had Amy’s stem nog iets meer naar voren gemixt moeten worden; die is toch het belangrijkste hier.

Na deze twee up-tempo nummers moeten er even een rustig nummer komen in de vorm van I Got No Roots. Dat begint met Amy’s stem en haar gitaar, maar dat blijft toch wel saai en gelukkig komen er later wat elektrische gitaren in die langzaam maar zeker op de voorgrond komen en het rock-gedeelte van het nummer inleiden. Rustpunt? Mooi niet! Ook de volgende nummers denderen met volle vaart en nog altijd elektrisch door: Love Love heeft een interessant ritme en is wat lichter dan de rest van het album maar mist een echt refrein of goede climax en het vrolijke An Ordinary Life bevat leuke geluidjes op de achtergrond maar heeft iets te weinig melodie. Dat is eigenlijk een kritiekpunt voor de hele CD: teveel ritme dat soms net teveel doordreint en te weinig leuke, mooie en vlotte melodielijnen in de meeste nummers.

Na Give It All Up dat met de vervormde stemmen op de achtergrond en verbogen gitaren wel interessant klinkt maar nog steeds geen duidelijke melodie heeft en een te oninteressant ritme om het liedje alsnog wat kwaliteit mee te geven is My Only One weer een beter nummer. Het begint weer eens akoustisch maar wel in mineur en Amy MacDonald zingt ook redelijk overtuigend. Heel subtiel komen er in de achtergrond elektronische geluidjes en diepe bassen op, later ook strijkers, die het liedje spannend maken en een grandiose climax lijken voor te bereiden. Helaas blijft die climax uit maar als ballad van album en bovendien een van de weinige nummers zonder die dreunende drums en elektrische gitaren is My Only One zeer geschikt.

This Pretty Face is een nummer met een vrolijk deuntje waar ook nog een keer een piano te horen valt en dus wat meer variatie biedt ten opzichte van het eenzijdige eerste gedeelte van het album en ook Troubled Soul is zeker een aardig nummer met goede percussie. Het probleem is nog steeds dat de liedjes van Amy MacDonald niet echt vorm krijgen en dus niet in je hoofd blijven hangen zoals de hoogtepunten op haar vorige album.

Maar dan knalt Next Big Thing er weer in met weliswaar weer diezelfde up-tempo drums en harde gitaren maar wat een goed nummer is dit zeg. Het lijkt qua tempo en melodie wel heel erg op This Is The Life maar dat is niet zo erg want het krikt in elk geval het niveau van dit album op. Af en toe valt het nummer even stil om daarna weer net zo bijtend als ervoor door te gaan, met hier en daar overstuurde gitaren die nooit afbreuk doen aan de pop-factor van het liedje. Precies zoiets wil ik horen als een mix tussen rock en pop of alternatief en mainstream.

What Happiness Meant To Me is een mooi nummer dat ingetogen begint maar orkestraal eindigt om het album af te sluiten. MacDonald laat nog even horen hoe mooi ze ook alweer kon zingen wat nog wel eens vergeten kon worden tussen het gitaargeweld. Pas na bijna drie minuten alleen maar zingen met pianobegeleiding komen er allerlei viooltjes en ook weer een gitaar in (en die twee instrumenten bij elkaar klinken trouwens prachtig!) en wordt het nummer orkestraal maar helemaal niet bombastisch. Het klinkt bijna als post-rock en deze kant van Amy MacDonald had ik liever ook wat meer op de rest van A Curious Thing willen zien. Het album valt nu een klein beetje tegen. Hoewel de nieuwe sound ongetwijfeld interessant is en er nog veel mooie liedjes in gemaakt kunnen worden komt die potentie nog niet helemaal tot uiting.

Bron: http://beautifulfreaks.burgerwaanzin.nl/ (maandag in de radiouitzending)

Ze doet het weer. Na haar fantastische debuutalbum was het even wachten op de - altijd lastige - opvolger. Amy slaagt met vlag en wimpel. Ze zingt oh zo mooi de veelal sterke nummers aaneen. Opvalt dat het minder folk en meer rock klinkt. Wel zijn er voldoende rustpunten op het album terug te vinden. Dan kan je weer even wegzakken in die donkere diepe stem van haar.

De band klinkt ook goed: prima drums, mooie toetsen en een lekkere gitaar. Maar het gaat natuurlijk vooral om Amy en haar uniek mooie stem op haar rake composities. Als ik al aan een andere artiest moet denken, dan is het regelmatig Bruce Springsteen (toe maar!). En verdraaid: het album eindigt met een cover van the Boss.

Het is genieten geblazen. Zelf geschreven, prachtig gezongen: een heel groot talent!

Goed album. Luistert lekker weg.
Don't Tell Me That It's Over is ook een lekker nummertje.
Heb me niet verveeld.

Ik heb de versie zonder bonustracks, dus zonder de live nummers en de Bruce Springsteen cover.
Ben niet zo'n Amy Macdonald fanaat maar heb deze meer aangeschaft vanwege haar geweldige 2007 single This is the Life. Kortom, vond dit album wel de moeite waard.
4,5*

Hoe, zit die Bruce Springsteen cover niet gewoon achteraan het nummer 'What Happiness Means to Me' als hidden track? Ik heb ook geen bonus-tracks (ik hou van de albums zoals ze gemaakt zijn en ben niet zo voor die 'bonussen') maar die cover heb ik nog wel.

Ik vind het nieuwe album van Amy helemaal te gek! Vooral het nummer This Pretty Face!!

Dancing in the dark zit inderdaad gewoon achter What happiness means to me

Weer een halfje verhoogd, hij blijft -net als zijn voorganger- steeds beter worden! Het prachtige "My Only One" en "What Happiness Means To Me" (kippenvel!) zijn de hoogtepunten van dit schitterende album!
4,5*

Heb net een correctie ingediend, aangezien het inderdaad niet als apart nummer op de cd staat. Wel een mooie uitvoering trouwens. Dit hele album met de live disc is top. Lekker geluid en eindelijk weer eens een zangeres met een eigen stemgeluid, die ook nog eens het niveau na het debut weet hoog te houden.

Wat een heerlijke uitspraak heeft ze overigens op de live-disc...:).

Voor nu 4 sterren...

Dat vind ik samen met Love Love de beste nummers van dit album.

Na het frisse debuut, een leuke 'popplaat' (kwam er achter dat ik nog niet had gestemd), een zeer volwassen vervolg. Het is wat steviger en voller, dus krachtiger! Ik ben erg onder de indruk na slechts twee luisterbeurten. Tot nu toe geen zwakke nummers. Ik hoop dat ze na dit album nog wat progressie kan maken, maar zal denk ik moeilijk worden. Het lijkt wel of ze drie stappen heeft genomen na haar debuutalbum.

Wel een lekker vervolg. Ik mis alleen de spetterende hits.

Op eem goed album hoeven geen hits te staan

Dit album gisteren op vinyl gekocht.

Lekker nieuw album van Amy Macdonald.
Wat steviger dan de vorige.
Niet echt vernieuwend maar het klinkt wel lekker waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de wat stevigere nummers.

Die single lijkt nogal veel op Shakira. .

Waarom die smilie? Gezien je reacties bij het laatste Shakira-album zou je dat juist goed moeten vinden.

De tweede familie van Amy Macdonald | nu.nl/muziek | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Vooral de laatse 2 alinea's zijn extreem grappig. Het wordt met de dag moeilijker om deze meid serieus te nemen.

Hoezo

Volgens mij schrijft Amy haar teksten toch echt zelf.

Leg uit.

Als je Amy MacDonald live hebt gezien, dan weet je dat ze dan nog beter is dan op de plaat. Haar stem is dan nog dieper en rauwer en de begeleiding klinkt meer als rockmuziek. En dat kan je nou echt mooi horen op de bonus CD bij dit album A Curious Thing: Live At Barrowland Ballroom. Dit is een concert uit 2007: toen begon ze net. Maar toen was ze al zo goed live, hoorden wij toen al in de kleine zaal van Paradiso.

Schaf dus vooral de special edition aan, zou ik zeggen.

Wat een fantastische plaat zeg. Ik was al weg van de eerste, maar deze is nog veel en veel beter!!

Ik was eerst niet zo weg van deze plaat, mede omdat het karakteristieke geluid van de eerste schijf niet direct terug gevonden was. Ik vond het meer een doorsnee poprock album van U2 of The Killers, maar al gauw bleek dat Amy MacDonald tóch haar typische geluid erin heeft verborgen, hetzij in een gloednieuw en groeiend jasje. Dat element waar ik dol op ben eenmaal gevonden, is dit echt een favoriete plaat van mij geworden. Wat meer 'electrisch', wat minder dan This Is The Life, maar dan toch nog steeds een topplaat.

Ondanks dat dit wat verderweg staat van mijn eigen muzieksmaak kan ik niet ontkennen da dit album mij toch wel aanspreekt. Vele malen beter dan het debuutalbum dat ik overigens ook al niet slecht vond.
Met name het feit dat er is gekozen voor voornamelijk up-tempo nummers en meer gitaar- en drumgeweld spreekt mij wel aan.
Amy is wat mij betreft de juiste weg ingeslagen; deze muziek past veel beter bij haar stem.
Dikke voldoende!

Ik zit nu in de eerste luisterfase van dit album. Maar ik ben bang, dat het het niet gaat worden.

Eerste indruk. Overgeproduceerd, haar stem vind ik ook erg op de achtergrond. Wel up-tempo. Maar het zal zeker niet de geschiedenis ingaan.

Met het oog op haar concert in de Heineken Music Hall op 16 november nog maar even de nieuwste opgezet; eigenlijk geen supergeweldige plaat, maar zeker wel eentje die gelegenheid bied tot genieten. Toch wat te veel van hetzelfde om het niveau van het debuut te halen.

Ondanks dat ik dit album zeker niet slechter vind dan haar debuut heb ik hem alweer een hele tijd niet opgelegd. Vanmiddag maar weer eens doen

Vond ik de eerste van Amy een heerlijk album met een eigen stijl, is er hier van alles aan gedaan om ...... Ja om wat eigenlijk? Volgens mij was ze al doorgebroken naar een heel groot publiek. Maar hier wordt alles compleet dichtgesmeerd en afgekit en daardoor wordt het nog meer MOTR dan het al was en verdwijnt het spontane van het eerste album. Geen één song beklijft en zodra een nummer af is gelopen vraag ik me af of ik het überhaupt heb afgedraaid.

I'm telling you it's over.