The White Stripes - Under Great White Northern Lights (2010)

300 MPH Torrential Outpour Blues is absoluut briljant. Jack en Meg White op hun allerbest. Het staat symbool voor de pure eerlijke ruige vuige rock 'n roll die zij in 2007 in Canada live speelden. Dit album staat er vol mee. Wat een power knalt er uit je boxen zeg!
Het nummer wordt gevolgd door We Are Going To Be Friends: een mooi rustig popliedje. En ook dat is helemaal raak. Jack White zingt dit fraai en toont maar weer eens aan een alleskunner te zijn. Slottrack Seven Nation Army is 'liver' than live: alles komt alive. Je hoort hier ook de ultieme krijsende gitaar.

Het mooie aan dit live album is dat het in eerste instantie soms wat rommelig overkomt. Maar dat is het niet, ze weten precies wat ze doen. Het levert juist die oer-live sound op die ze willen neerzetten. Ik moet dan ook denken aan live albums van Jimi Hendrix en Led Zeppelin. Ik bedoel maar.

Dit is werkelijk gruwelijk briljant. Weg met de muziekevolutie: leve de Rock 'n Roll!

Goed... laat ik dan eens wat meer schrijven...

Enkele maanden geleden was mijn moeder jarig, en zoals gewoonlijk had ik weer eens geen idee wat ik zou moeten geven.. ongeveer een maand van tevoren.

Ik had echter 1 aanknopingspunt, enkele dagen ervoor was mijn oude mp3-speler die zij gebruikte naar de galemiezen gegaan, en ze had zelf een nieuwe gekocht, omdat ze er toch wel erg veel mee deed... Afijn, anti-techneut als mijn moeder is gaat het volzetten van zo'n apple-kreng (uiterst gebruiksvriendelijk op zich.. alleen het hele itunes-wereldje is verschrikkelijk).. haar natuurlijk nooit lukken..

En wetenschapper dat ik ben, werd ik ingeschakeld om mijn harde schijf maar eens mee te nemen en wat mp3tjes op haar speler te zetten.. Daar dus een avond voor gaan zitten, samen met mijn moeder, die verrassend veel dezelfde muziek draait als ik.. En zo vele namen langs horen komen, waaronder The White Stripes, op zich leuk.. maar ik had er toen niks aan wat betreft verjaardagscadeau...

Enkele dagen later liep ik echter door de stad en zag ik deze DVD + CD staan.. waarvan ik geen idee had wat het was, of hoe het zou klinken.. ik wist echter wel wat mijn moeder voor haar verjaardag zou krijgen..

Ook zelf hem toen maar meteen op DVD en CD gedownload, alsmede de extra DVD Under Nova Scotian Lights, waar een heel concert van over de 2 uur op staat.. Die er ook nog even bij gedaan, en weer een tijdje later zat ik met mijn moeder eens op de bank en zijn we deze DVDs maar eens gaan kijken... De documentaire was zeker vermakelijkelijk (het publiek dat vraagt om 'One More Note', een optreden voor een vrouw en een baby, of op een bowlingbaan...

Het mooie kwam echter op die 2e DVD, waar vrijwel alle geweldige White Stripes nummers langskomen, enkel van de eerste cd mis ik er een paar (o.a. Jimmy the Exploder, St. James Infirmary Blues) en The Hardest Button to Button... maar dit mag de pret niet drukken, de levendigheid die van dit concert afspat is geweldig, en eenzelfde energie die in elk nummer weer terugkomt... Hieruit blijkt voor mij meer dan uit welke andere plaat van ze dan ook (op bijna elke andere zit wel een inkakmomentje) waarom ik het zo leuk vind om naar te luisteren.. En sinds die avond luister ik er dus zeer frequent naar, voor de mensen hier, probeer dus aan de DVD die erbij zit te komen (of enkel de audio versie ervan).. dik de moeite waard.

Gisteren heb ik deze (een beetje) met een bang hart gekocht. Ik had al enkele keren gelezen dat de productie niet al te super was, sommigen maakten commentaren omtrent rommelig geluid en de te intens gebrachte nummers.

Na het beluisteren van LP2 kan ik deze kritiek ondertussen absoluut weerleggen. Tot nu toe vind ik het zowat het meest live klinkende live-album dat ik al gekocht heb. Dat sommigen dat linken aan een mindere productie kan ik best begrijpen, je hebt echt regelmatig het gevoel dat je tussen het publiek staat. Ik vind dit eigenlijk eerder een pluspunt. Voor degenen die hier problemen mee hebben bestaan er andere cd's van The White Stripes, namelijk hun studiowerk!

Alle nummers tot nu toe worden inderdaad met erg veel overgave gespeeld, zeker doordat dit gevoel versterkt wordt door de reacties van het publiek. Maar wees nou eerlijk, verwacht je iets anders van The White Stripes? Een ingehouden versie van pakweg Fell in Love With a Girl zou gewoonweg The White Stripes niet zijn... (Alhoewel ik Jack White wel graag eens een akoestische set zou willen zien brengen à la Nirvana's MTV Unplugged!)

Een van de beste live albums die ik heb mogen horen. Op geen van de studio albums komt Jack White's vocale oerkracht zo naar boven als op 'Under Great White Northern Lights'. Van de technische imperfectie die wordt weg geknald door de harde base-drum op 'Seven Nation Army' tot het gevoelige 'I Just Don't Know What to Do With Myself'. Ik ben bovenal geraakt door de performance van 'Jolene'. Ik kan mij in de geschiedenis van de rock geen nummer indenken waarbij de vocalen enerzijds zo'n eruptie aan kracht zijn om vervolgens de kwetsbaarheid van de tekst te benadrukken. Fantastisch, prachtig album.