Broken Bells - Broken Bells (2010)

Danger Mouse was al samen met James Mercer te horen op zijn album met Sparklehorse Dark Night of the Soul. Nu dus ook een heel popalbum, wat meer dan geslaagd is. De ene fijne popsong na de andere staat er op dit album. Uitermate prettig begleidt en aangekleed door Danger Mouse en door de prettige stem van James Mercer.

De enige dissonant tot nu vond ik Your Head Is On Fire. Maar na meerdere keren luisteren is zelfs dat nummer best aardig. De overige tracks zijn goed tot wel heel erg lekker. Alleen het begin van het album al met The High Road, Vaporize & the Ghost Inside, waarvan de beat en het klapje echt zo heerlijk zijn.

Het wordt gevolgd door het Portishead / Air -achtige Sailing to Nowhere. Wat is dat een mooi nummer zeg, alleen al de toetsen en de violen op het einde! En het heerlijke sfeertje wat daarbij hoort wordt vervolgens op een mooie manier doorgezet en neergezet in de mooie tracks Trap Doors, Citizen & October. Tot slot volgt er een twee-akt met een funky gitaartje erin. Mogrel Heart & The Mall & Misery zijn 2 lekkere nummers om mee te eindigen.

Een popalbum met een mooie sfeer en veel mooie en/of lekkere muziek. Een aangename verrassing.

Waar het album zo goed begint wordt het steeds minder. Erg jammer. Misschien dat het tweede deel mij nog kan gaan boeien, maar het is nu alleen vermakelijk. Openingstracks is wel echt een top nummer.

Lekker album. Nadat ze vorig jaar op Lowlands speelden dit album gekocht.
Ik luister er nog af en toe naar. Lekkere muziek 'voor tussendoor', daar kan ik me in vinden.
Ik vind het een hele degelijke CD! Lekkere muziek.

Dit album leunt op de songwriter-capaciteiten van James Mercer. Danger Mouse heeft voornamelijk gezorgd voor de goede en heldere productie.

Ja, klopt. Ik kende Danger Mouse als hiphop producer en als producer van Gorillaz. Ik bedoelde eigenlijk dat hij ook produceert voor meerdere genres, hier dus pop/rock. Zoals hij bijvoorbeeld ook de laatste van the Black Keys heeft geproduceerd. Niet dat zijn invloed heel groot zal zijn, maar het is wel interessant om te zien. Ik ken ook geen ander iemand die zo divers muziek maakt.

Ik schat zijn invloed hoger in. Platen van Black Keys werden duidelijk beter met Mouses invloed en ook in de samenwerking met Sparklehorse - als ook hier met Mercer - is zijn geluid duidelijk terug te horen. Gnarls Barkley is duidelijkste voorbeeld van waar de man toe in staat is. Ik zie Danger Mouse als de beste op dit moment op het gebied van kwalitatieve pop. Waar veel artiesten met zijn deuntjes al snel te poppy zouden worden, behoudt Danger Mouse het scherpe randje wat zijn muziek spannend houdt. Natuurlijk zijn James Mercer, Mark Linkous, Dan Auerbach etc. topartiesten en hebben die ook een duidelijk stempel op de respectievelijke eindresultaten maar de gedeelde noemer van al die projecten is niet gering en logischerwijs toe te schrijven aan Danger Mouse.

Deels mee eens.

Maar ik vind James Mercer bij The Shins beter dan bij The Broken Bells. Danger Mouse heeft hier dus ook voor gezorgd?
Met The Shins (95% Mercer) maakt hij nummers die wat dieper gaan, dan deze gelikte popriedeltjes. (Overigens wel gelikte "high-end" popriedeltjes ) Ik had dit album wel willen horen, wanneer Danger Mouse zich er niet mee mocht bemoeien.

Wat zijn invloed betreft zijn we het dan met elkaar eens. Wat rest is smaak: ik hoor dit liever dan The Shins (hoewel ik dat niet heel goed ken, maar Oh Inverted World werd ik niet zo warm van).

Ik vind dit een heerlijk wegluisterend album zonder nummers die storen. De productie van danger mouse is ook een lust voor het oor.

The High Road is zo ontzettend goed, alles wat erna komt kan er niet aan tippen. Eigenlijk wel jammer, meteen je kruit verschieten. Desondanks een sterke plaat.

Dit plaatje recent voor weinig gekocht. Ik kende alleen de singles waarvan The High road nog steeds erg prachtig is. Maar de rest valt me niet tegen. Het klinkt erg aangenaam en ingetogen. Citizen is ook een pracht song. Voor je het weet is het al weer afgelopen. Nou die andere nog eens beluisteren.

In eerste instantie vond ik dit plaatje wat vlak klinken, The Shins Light zeg maar, maar een paar luisterbeurten verder gaan de liedjes steeds meer leven. Ook een best hoog niveau door de hele plaat heen, met hooguit Trap Doors als missertje. Maar 9 leuke popsongs is ook al lang mooi natuurlijk. Prijsliedjes voor mij zijn het onmisbare The High Road, het lome Citizen en October. Geen opzienbarend werk, maar wel lekker.

Toevallig kwam ik vanavond dit album tegen na het bijna 10 jaar niet beluisterd te hebben. En heb er ontzettend van genoten. Moet zeggen dat ik dit 'type' muziek (waar valt dit onder?) op momenten ontzettend kan waarderen.

Ik ken veel werk van Danger Mouse en ook The Shins heb ik veel gedraaid in het verleden. Net als andere 'vergelijkbare' acts uit deze periode (Elbow, Death Cab for Cutie, Fleet Foxes, Vampire Weekend, Arcade Fire, Mumford & Sons, etc.). God, als ik aan al die bands denk krijg ik allemaal flashbacks naar Lowlands 2011. Mooie tijden.

Maar goed, mijn vraag is eigenlijk of iemand mij wat tips kan geven over verborgen pareltjes in dezelfde stijl als dit album. Heb wel zin om wat nieuwe muziek te ontdekken in deze stijl.

Het eerste wat in mij opkomt is Portugal. The Man, het album Evil Friends is ook geproduceerd door Danger Mouse. Dat album is wel wat poppier, het album In the Mountain In the Cloud vind ik nog beter.
Verder Modest Mouse en Spoon maar die zijn je vast al bekend.