Broken Bells - Broken Bells (2010)

Elke keer als meneer Mercer zie moet ik denken aan Kevin Spacey, en dat is hier niet anders.. Hij zou zo het kleine broertje kunnen zijn.


Maar over het album.. Ja... een hele tijd geleden las ik dat deze twee samen gingen werken. En ik moet zeggen dat ik er toen wat huiverig voor was, en vandaar ook mijn late beluistering. Mercer is altijd goed geweest (Flake Music & Shins) en Dangermouse kan ook niet veel fout doen. Maar als samenwerking zag ik het niet echt zitten. Dangermouse geeft altijd toch een bepaalde 'zwaarte' mee aan zijn producties. En dat vind ik niet passen bij James Mercer zijn lichte (shins-)geluid.

Maar ik moet zeggen, het pakt toch wel verdomd lekker uit. Geen enkele filler op dit album en geen seconde die verveelt. Nu vraag ik me af hoe die andere twee nummers zijn, want ik wil meer!

Het begint met een topper, maar lang niet het beste nummer van dit album. Misschien de eerste keer dat je hem luistert, maar elke keer springt er een ander nummer uit. En elke keer pakt het je vanuit een andere hoek. Ik kan dan ook geen drie nummers uitzoeken op dit zomerse album, die ik het meest waardeer.

Zo is het nummer 'The Ghost Inside', gezongen met een bijna vrouwelijk Mercer, echt verwant aan Demon-Days-Gorillaz. Duidelijk een Dangermouse ding, maar het pakt je wel. Je zit mee te kopknikken. Het nummer 'October' heeft een soort van 'Figure8-Elliott Smith' sausje. Alleen dan met een duidelijkere baslijn.

Laat duidelijk zijn dat overal op dit album Mercer dè man is. Overal komt hij naar voren. Of het nu de strakke drums zijn van Burton, de lekkere baslijntjes of de pakkende gitaarriffjes van Mercer zijn handen.. Dangermouse tilt Mercer er elke keer bovenuit in zijn perfecte producties.

Hoewel veel mensen dit zien als een tussendoortje, en een bijna-shins-album, is dit veel meer. Dit is een echte samenwerking tussen Mercer en Burton en laten we hopen dat ze dat nog eens gaan doen.

Danger Mouse was al samen met James Mercer te horen op zijn album met Sparklehorse Dark Night of the Soul. Nu dus ook een heel popalbum, wat meer dan geslaagd is. De ene fijne popsong na de andere staat er op dit album. Uitermate prettig begleidt en aangekleed door Danger Mouse en door de prettige stem van James Mercer.

De enige dissonant tot nu vond ik Your Head Is On Fire. Maar na meerdere keren luisteren is zelfs dat nummer best aardig. De overige tracks zijn goed tot wel heel erg lekker. Alleen het begin van het album al met The High Road, Vaporize & the Ghost Inside, waarvan de beat en het klapje echt zo heerlijk zijn.

Het wordt gevolgd door het Portishead / Air -achtige Sailing to Nowhere. Wat is dat een mooi nummer zeg, alleen al de toetsen en de violen op het einde! En het heerlijke sfeertje wat daarbij hoort wordt vervolgens op een mooie manier doorgezet en neergezet in de mooie tracks Trap Doors, Citizen & October. Tot slot volgt er een twee-akt met een funky gitaartje erin. Mogrel Heart & The Mall & Misery zijn 2 lekkere nummers om mee te eindigen.

Een popalbum met een mooie sfeer en veel mooie en/of lekkere muziek. Een aangename verrassing.

Lekker album. Nadat ze vorig jaar op Lowlands speelden dit album gekocht.
Ik luister er nog af en toe naar. Lekkere muziek 'voor tussendoor', daar kan ik me in vinden.
Ik vind het een hele degelijke CD! Lekkere muziek.

In eerste instantie vond ik dit plaatje wat vlak klinken, The Shins Light zeg maar, maar een paar luisterbeurten verder gaan de liedjes steeds meer leven. Ook een best hoog niveau door de hele plaat heen, met hooguit Trap Doors als missertje. Maar 9 leuke popsongs is ook al lang mooi natuurlijk. Prijsliedjes voor mij zijn het onmisbare The High Road, het lome Citizen en October. Geen opzienbarend werk, maar wel lekker.