King Diamond - Abigail (1987)

Klasse plaat. DE King Diamond classic bij uitstek, en dat is niet zo verwonderlijk dankzij de hoge kwaliteit van zowel de songs als het spel van de muzikanten. De productie is deze keer stukken beter en met name Andy Laroque is in geweldige doen getuige zijn geweldige gitaarspel. Zowat elk aanwezig nummer is wel een schot in de roos. Mijn persoonlijke favorieten zijn Black Horsemen, Omens, 7th Day of July 1777, Arrival en Abigail. Inderdaad. Dit is toch al dik de helft van de plaat en de rest hoeft hier zeker niet voor onder te doen!

lekker cdtje, je moet er wel van houden... 4*

Even door de bijna lachwekkende zang heenluisteren, en voila, een van de beste meatlplaten uit de jaren 80 in mijn nederige opinie.

Het is het eerste album die ik beluister van deze dude, en kmoet zeggen:

What the föck is me dit? De enige albums waarbij ik van de eerste luisterbeurt zulk gevoel kreeg was van überklasiekers als "painkiller" v. Priest, "Kill 'em all" v. Metallia, "Seasons in the abyss" v. Slayer en nog mss nog een paar.

Z'n stem, de vette riff's en de creepy sfeer, meesterlijk. Dit is Heavy Metal zoals het in die tijd moet klinken, en het rockt nog steeds geweldig goed!


Word zeker vervolgt ....
(twijfelt tussen 4,5 en 5)

Tijdelijk word deze in m'n top10 opgenomen.
Wellicht zal ie er wel nog es uit vallen de komende maanden, wat niet wegneemt dat het een geweldig album is hoor.

"Arrival", "Black Horsemen" en "omens" zijn de beste nummers van dit album. Maar er staat niks slecht op hoor.

4,75 kun je niet geven, dus word het maar: 4,5*

nu één keer beluisterd; de productie is hier erg aangenaam, tel daar de teksten, riffs en solo's bij op en je hebt een dijk van een plaat.

Begint heel sterk met Arrival en A Mansion in Darkness, maar zakt na Family Ghost toch wat in, verder zijn Omens, Abigail en Black Horsemen goed, maar verder wordt het niveau van de eerste drie tracks niet gehaald, toch jammer, want dat zijn echt *5,0-tracks, toch maar een *4,0, maar had ook een 3,5 kunnen zijn.

Het was erg lekker om deze weer eens te horen. Het klinkt opvallend fris en gedreven. Het verhaal ontgaat mij een beetje, maar muzikaal en vocaal wordt hier vakwerk afgeleverd. Vooral het begin en eind zijn ijzersterk. Samengevat is dit een flinke stap voorwaarts na het debuut Fatal Portrait, maar nog niet de absolute top.

Happy B-Day ABIGAIL !
(Eigenlijk een dag te laat, maar kom, op 1 dag steekt het niet)

Al ie nog leefde zou ie 231 jaar geworden zijn.


En nu ga ik hierop een Blonde Ename drinken en het album nog eens opzetten... (en dan in de buurt mijn tanden in de nek van verdwaalden maagden zetten ofzo, we zien wel)

Staat hier geen nummer tekort op, namelijk nummer 10: "Shrine"?
Ik geef het alleszins ter correctie door.
Prima album met veel vuurwerk van beide gitaristen.

Edit: "Shrine" is een bonustrack op de Remaster van 1997

Ja

En er zijn trouwens meer bonustracks.

Ja, maar ik vond die de moeite van het vermelden niet waard: veredelde demo's enzovoort... Ik ben nog altijd bezig om mijn schade in te halen qua Mercyful Fate en King Diamond... Nooit gedaan

muzikaal dik voor mekaar ,de stem veneukt alles

doodzonde

Hoezo ?

Toen ik in 1983 Melissa van Mercyful Fate hoorde (de EP van '82 kocht ik later) was ik helemaal betoverd, door de muziek, de nummers, de zang van King Diamond.

Nu heb ik met dat laatste toch ook wel enige moeite. Sommige hoge stemmen in de metalmuziek klinken nu nog oké. Ik denk bijvoorbeeld aan QueensRyche. Maar King Diamond dat is er voor mij echt over.

De muziek en de nummers zijn dik in orde, maar ik zet het nooit meer op om het echt te beluisteren. Gewoon eens heel even wat nummers doorgaan om dan weer vast te stellen dat het stemgeluid nu gedateerd en soms zelfs belachelijk klinkt.

Vind het hier nog zeer deftig klinken.
De vocalen op "them" (volgende album) zijn een schaamteloze poging om Michael Kiske ofzo na te doen

Hoogste tijd voor een berichtje van mij bij deze metal klassieker.

Wederom is King Diamond geweldig bij stem, ik weet het dit zeg ik iedere keer maar ik kan het gewoon niet helpen Een uitstekend heavy metal album, met ook een (op de remaster in ieder geval) erg mooie productie. Met name de fantastische solo's klinken geweldig! Het hele album heeft verder een prachtig sinister sfeertje.

Ook hier is het achterliggende verhaal weer echt de moeite waard, King Diamond is een genie in het maken van dit soort verhalen. En dat wordt ook niet onaardig uitgewerkt met deze muziek

4,5*

Er waren tijden dat de beschrijving van King Diamond als volgt luidde:
"Persoon in het echte leven gekend als Kim die echter graag zijn gezicht wit-zwart verft en als bezigheid wel eens baby's neersteekt met scherpe messen"

Omdat in deze wrede tijden blijkbaar niemand meer uniek kan zijn moeten we dan maar naar een andere beschrijving zoeken voor King Diamond.

Mss dat een luisterbeurt aan dit album kan helpen?


King Diamond koos alweer voor een horrorverhaaltje als leiddraad door het album dat meteen ook het laatste album was met Timi Hansen en Michael Denner.

King Diamond verteld het verhaal met zoveel overgave dat hijzelf wel bezeten klinkt door SATAN himself.

Zorgvuldig aangevuld met solo's, tempowisselingen, andere riff's en andere zooi. Alsof er genoeg ideeën waren om 2 albums van muziek te voorzien, maar dat het maar op 1 plaat kon. :

Alles speelt zo goed op mekaar in dat het soort van operette is ofzo

Of je nu een vocalist, drummer of gitarist bent, King Diamond weet je altijd wel te boeien.

Het verhaal is echt goed in elkaar gestoken op dit album. Wat zijn de vocals en de drums goed op deze plaat. Dit album is één van de beste die ik al gehoord heb. THEM vind ik ook een goed album en heeft ook een leuk verhaal, maar deze is ietsje beter 5/5

De meeste nummers zijn voltreffers zoals Arrival, A Mansion In Darkness, Omens en Abigail. Anderen zoals The Family Ghost en The 7th Day of July 1777 kan ik weer niks mee, net als het slappe verhaaltje overigens. Al met al beetje wisselvallig album dus.

Een goeie aanloop naar "Them" en "Conspiracy", waarop King pas echt in volle glorie schitterde. Zowel tekstueel als muzikaal.

3,5*

Echt een fantastische plaat. Goed verhaal en geweldige riffs/solo's en nummers in het algemeen. Er staat niet echt een nummer op wat ik echt slecht vind, misschien Omens. In mijn ogen toch echt wel de topper van King Diamond.

5*

Ook aan dit album klopt alles de persifrerend zenuw-slopende stem van king',de geweldige gitaarsolo's die op je los gelaten worden het alchemie uitvinden van geweldige horror verhalen zoals deze een in de kleinste zin van het woord er een is,de glans rijke productie,meester-king diamond heeft de juiste schaakstukken op het bord staan en the 7th day of july,omens,zijn geweldige nummers goede riffs en veel onbezonnenheid van la roque/blakk,en ondanks enginieers/operators en geen operette zoals the oath, vrij vertaald zegt(timi hanssen,michael denner,het maakt geen koud kuiken wakker ondanks welke of niet morbide gedachtes,psychopatische handelingen en zout wat je in de wonden strooit,dit is de plaat en zijn verhaal en allang voor de mensheid begon ,waren massa-slachtingen aan de orde van de dag,de sodom en gomorra,babylon,en inderdaad alle necrofelistische-pedo-psychopatische-massa-moord-kinder verkrachtingen etc),maar king diamond maakt er nog een verhaal van met glanzend gitaarwerk en als je dat niet kan bevatten moet j maar naar death/blackmetal luisteren, maar dan snap je nog niet waar de muziek voor bedoeld is want, lees het album van,king diamong'the graveyard, maar eens ook een concept verhaal over handelingen van kinder misbruik door pedofielen etc-ze worden niet beschermd maar er staat ook uit de gehele tekst dat jezelf niet het ziekelijk vermogen moet hebben om zelfs deze handelingen tot het zieke uit the voeren-dan ben je rondui gestoord|||,uiteindelijk waar hij in abigail-1-een on-realistisch verhaal wat uiteindelijk tegen woordig actueel onderwerp van de dag is en waardoor de maatschappij aan het verkankeren is.is tevens realistisch.

Aan King Diamond bewaar ik nog leuke herinneringen. Samen destijds met een maat van mij, op het kamertje bij moeders thuis lp's draaien. Voor mij ging er een wereld open. Komend uit een setting van Top 40 muziek, was ik nog maar een groentje...Sabbath, Candlemass, Sacred Reich en King Diamond o.a.. waren nou niet echt namen waar ik bekend mee was. Bovenstaande en Candlemass was muziek die ik wel tof vond. King Diamond later ook nog live meegemaakt in -toen nog- Noorderligt in Tilburg.
De combinatie van zang, verhaal en de sfeer die er in deze muziek gelegt wordt maakt dat het iets eigens heeft en daardoor nog steeds tot de verbeelding spreekt. Ik heb de versie gehoord met de bonustracks, maar na Black Horsemen vind ik het eigenlijk wel welletjes. Dat ligt niet aan de muziek, maar de Axel Rose on Helium zang, moet ik niet te lang horen.

I'm the life inside your wife...Myrian is dead..i am her head...

Op Abigail heeft King Diamond als band een eigen gezicht en geluid gekregen. Fatal Portrait borduurde nog voort op het geluid van Don't Break The Oath. Abigail klinkt echter volledig anders, consistenter en koersvaster.
Het rare intro brengt je direct in de juiste stemming. Een victoriaans aandoend spokenverhaal is about to begin.
Arrival laat over de stijl verder geen misverstanden bestaan. Fragmentarische composities met de gekste tempowisselingen en de gitaarduels vliegen je al direct om de oren. Op het daaropvolgende Mansion In Darkness wordt het gaspedaal ook nog eens heerlijk ingetrapt.

De heren Denner en vooral LaRoque strooien met de meest gave riffs en solo's. Het is echt smullen geblazen wat dat betreft. En Mikkey Dee bewijst hier al wat voor een geweldige slagwerker het wel niet is.

Abigail is een beresterke opvolger van Fatal Portrait en het is uiteindelijk ook een soort signatuurplaat voor King Diamond geworden.

Het concept vond ik toen wel leuk, maar muzikaal gezien vind ik het nu soms storend om in zoveel nummers steeds de namen Abigail, Miriam en Jonathan te moeten horen. Bij de opvolger nog erger, daar gaat het steeds over Grandma. Van het duistere mysterie dat rond Mercyful Fate hing bleef al snel niks meer over. King Diamond bleek gewoon iemand die graag enge verhaaltjes vertelt. Maar ik val in herhaling, want dit schreef ik ook al bij Fatal Portret.

Die concepten zijn ook lachwekkend. Maar in een bepaalde stemming of gewoon voor good ol' times sake vind ik ze ook wel weer vermakelijk.

Muzikaal zit het geweldig in elkaar, rete strak, maar King's zang gaat na verloop van tijd vervelen. Bekijk de clip van het nummer van het goede nummer The Family Ghost, en de vertoning vraagt om een stevige kurk in je reet anders loopt het langs je benen...Om dát te voorkomen houd ik het maar bij de hoes om nog enigszins bij de sfeer van de geweldig gespeelde muziek in de buurt te blijven. Prachtige nummers. Prachtige Ideeën! Hoe de nummers al uit de startblokken schieten...mooi hoor! A Mansion in Darkness vind ik ook zo'n heerlijk nummer, beetje Helloween-achtig soms qua gitaarwerk.

Verplichte kost voor een metalfan. De manier waarop hij het trieste verhaaltje van de La'Fey's bij elkaar huilt, het strakke gitaarspel van La Roque en de algehele sfeer die heerst maken dit de beste plaat van King.

Het Meesterwerk van King Diamond, hierna werd het alleen maar minder. Maar wat wil je...
Er staan geen zwakke nummers op deze plaat. Intro van "A Mansion in Darkness" is zelfs het
mooiste intro wat ik ooit gehoord heb.
Bonus nummer Shrine ( B-kant van de single The Family Ghost ) kende ik nog niet, maar past prima op de plaat.

King gaat deze plaat integraal spelen op de komende tour. Geinig wel, al zou ik nog een stukje warmer lopen voor Them + Conspiracy live.

Abigail vind ik een wisselvallige plaat. Zeer sterke start maar kakt in vanaf The Family Ghost. Om pas weer echt op te leven bij de titelsong. Nee dan luister ik liever naar de opvolgers Them en Conspiracy, daar vind ik al het songmateriaal ijzersterk.