King Diamond - Abigail (1987)

Nooit aan begonnen, omdat ik bang was voor de zangpartijen(Die heb ik live eens mogen aanschouwen, en dat beviel niet echt...). En dat blijkt volkomen terecht. Muzikaal is het een absolute knaller, zowat elk nummer is heerlijk en de ene heerlijke riff is nog niet geweest of de andere heerlijke solo vliegt je alweer om de oren. Maar die zang van dhr Diamond, ik kan er helemaal niets mee, of hij nu grommerige zijn ding doet of dat tenenkrommende sopraan gejengel ik vind het helemaal niets.
Gelukkig maakt de muziek héél erg veel goed waardoor ik moeiteloos de plaat uitzit. .

5 juni in nijmegen en 17 juni in dessel wordt het abigail album in zijn geheel gespeeld. Alvast oefenen voor als je mee wil zingen

Daar ben ik het stiekem wel mee eens, hoewel deze toch meer als de klassieker van King's solowerk wordt gezien. En het is de eerste van de triologie wat al snel een oordeel vormt over de vervolgdelen, in mijn ogen niet terecht, maar ik snap het wel. Er zitten natuurlijk ook wat herhaling van zetten in (maar dan beter )
Echter deze mag mij ook wel smaken.

Stiekem vind ik juist zijn voorganger ''Fatal Portrait'' een klassieker uit de RoadRunner stal. Alleen al die hoes is het aanschaffen al waard, laat staan als je de muziek hoort!
Maar uiteraard sluit dit album daar prima bij aan, al is de productie iets ''gelikter'' en 'Melodieuzer' dan zijn eerste .
Trouwens veel hardrock en metal albums van RoadRunner uit de jaren '80 (tot halverwege de jaren '90) konden mij toen, maar ook zelfs nu nog bekoren.

Wat een held! Het album werd gisteravond meesterlijk integraal vertolkt op Fortarock. De band speelde superstrak en King Diamond was uitstekend bij stem. Leuke theatrale show ook.

Het was inderdaad een perfect optreden van King Diamond, bleef boeiend van begin tot eind.

Meesterlijk dit. Ook ik ga vanavond King Diamond live aan het werk zien op Graspop in Dessel waar hij normaal gezien dit hele album integraal gaat vertolken. Ik kijk er erg naar uit.

Het was wel heel erg strak nagespeeld hoor. Het was net alsof de CD aanstond en de muzikanten er gewoon voor de show stonden. Nam een beetje alle leven weg uit het optreden, toch wel een kleine tegenvaller vond ik persoonlijk. In 2013 heb ik 'm ook gezien op Graspop en toen was hij veel beter.

Flinke verbetering ten opzichte van het debuut! De productie is beter, de songstructuren zijn veel beter uitgewerkt en King zorgt voor een veel betere afwisseling in zijn ijzingwekkende gillen lagere stemmen. De toetsen zorgen ook voor een fantastische sfeertoevoeging en de solo's zijn subliem. Het verhaaltje is niet heel hoogstaand, maar alsnog komt het in de teksten nu wat beter tot leven dan bij Fatal Portrait het geval was. Eentje die ik met alle plezier vaker zal beluisteren en een terechte klassieker!

Voorlopige tussenstand:
1. Abigail
2. Fatal Portrait

Toch een stuk beter dan ik me herinnerde. Ik zette deze plaat nog wel eens op voor de titeltrack, maar eigenlijk zitten er geen songs bij die daar niet voor onder doen. Wat ook fijn is, zeker ten opzichte van het debuut, is dat er veel zaken verbeterd zijn. Er is een betere productie en de songs spreken veel meer aan. Er zit meer afwisseling in. De opbouw is niet zo standaard als op het debuut vaak het geval was. Zo'n concept hoeft van mij niet per se, maar in Abigail's geval pakt het prima uit en het verhaal is best geinig. Dikke pluim voor de solo's. Godzijdank geen zelfgeilerij, maar echt in dienst van de songs. Die solo's zorgen voor extra sfeer en zo hoort het. Laat ik maar eerlijk wezen. Ik dacht dit niet hoger zou komen dan 3,5 a 4*, maar dit is een terechte klassieker wat mij betreft.

Tussenstand:
1. Abigail
2. Fatal Portrait

Abigail was de laatste KD plaat met een grotendeelse MF line up. Oftewel King, Michael Denner en wijlen Timi Hansen. Aangevuld met Mikley Dee en de karakteristieke gitarist Andy LaRoque. Ondanks dat schiet Abigail een iets andere richting op dan Don't Break The Oath en zo had King Diamond toch een band met een andere sfeer dan Mercyful Fate. Klasseplaat met een mooi conceptueel decor. Ik kan deze altijd wel aan hebben. Vooral de slotsolo van Black Horsemen is een zeldzaam sterke metalclimax.

Toch wel een stukje beter dan het debuut naar mijn mening. Ik ben nooit erge King fan geweest maar na mate ik deze plaat wat meer heb aangezet en het verhaal wat meer volgde heb ik er toch stukken meer plezier in. De zang van King kan ik erg waarderen in deze plaat, en de productie is uitstekend. Toch ook voor mij was het vaak dat ik deze plaat eens luisterde voor het nummer 'Abigail' die ik erg vet vind. Voor de rest is na het meerdere malen luisteren mij opgevallen dat ik ook de nummers 'Arrival' en 'A Mansion in Darkness' best wel kan waarderen.

De solo's zijn erg vet en die maken het totaal plaatje af. Zo vond ik dat einde in 'Black Horsemen' erg gaaf. En uiteraard de solo's die verder te horen zijn klinken ook heerlijk. De plaat is duister en leuk om te volgen te gelijk. Erg tof en tot nu toe toch wel mijn favoriete King plaat.

Voorlopige Tussenstand:

01. Abigail
02. Fatal Portrait

King Diamond kon ik al vanaf het tweede album waarmee met onder de naam Mercy Ful Fate actief was. maar dit album is toch wel een meesterlijk solo zet die ik toen ik nog op kamers woonde (ergens in 1987/88) met open ramen veel en hard gedraaid had. ijzer sterke compositie, excentrieke zang. Helaas wist hij dat bij de latere albums niet meer vast te houden.

Het enige minpuntje is dat het geluid nogal wat schel klinkt, maat dat schijt alleen bij de oude eerste Road Runner platen en CDs voor te komen. Verder een metal klassieker.

Score 4,5

De stem van King Diamond daar moet je van houden.

Nou...ik houd ervan. Mijn eerste kennismaking met die stem was bij Mercyful Fate's Melissa.

Oke..het is misschien af en toe over de top maar ach...wat geeft het ?

Ik kan er wel van genieten op zijn tijd

Na altijd een hekel te hebben gehad aan het hoge gegil van King Diamond begint het kwartje nu eindelijk te vallen. Tot nu toe is dit (en Melissa) de enige plaat van King waar ik me aan gewaagd heb, maar daar gaat absoluut verandering in komen. Wat blijkt dit toch een geweldig goede plaat te zijn! En wat heb ik de afgelopen jaren veel gemist!

King Diamond zingt ruiger hierop en de hoge zang stoort me hier wel, terwijl op de eerste twee Mercyful Fate platen mij dat niet overkomen is. Ik heb wat moeite met deze plaat. Het horror verhaal past er wel bij, maar had ook in één nummer verteld kunnen worden. Wat op het eerste 'soloalbum' ook het probleem was: de meeste nummers blijven niet echt hangen. Het is een gevoelskwestie, maar hier ben ik wat afgehaakt.

Altijd leuk, zo'n conceptalbum.
Toch maakt het wat minder indruk dan de voorganger, ook al is de gehele band op dreef. Het is allemaal net iets minder dreigend, maar nog steeds topkwaliteit.

1. Fatal Portrait
2. Abigail

Ja, hopelijk blijft het hierbij

Abigail animated ( beetje) vanwege 35 jarig bestaan, hele album, youtube

Jaren niet meer gehoord en omdat ik de hoes ergens voorbij zag komen weer eens geprobeerd.

Muzikaal is het echt geweldig, maar ik kan de zang echt nog steeds niet serieus nemen. Kan er daarom echt niet lang naar luisteren helaas.

Snap ik wel. Ik vind het dan wel weer geweldig. Dit is ook zo'n geval love it or hate it.
.

Oké. Maar het horror verhaaltje is ook niet iets om echt serieus te nemen. De zang zou ik in die context beluisteren.

Rationeel kan ik daar prima in meegaan. Maar blijkbaar werkt het in mijn hoofd niet zo als ik aan het luisteren ben, kan het slecht uitschakelen. Oprecht jammer want muzikaal zit het echt geweldig in elkaar.

Heb je de oude Mercyful Fate wel eens geprobeerd dan? In principe dezelfde stijl, dezelfde zanger maar net iets minder over the top, meer mystiek en rauw.

Mercyful Fate - Evil
Mercyful Fate - Doomed By The Living Dead

Ja uiteraard dat trek ik wel iets beter inderdaad