Kansas - Monolith (1979)

Ik heb een cdversie met als titel Angels Have Fallen met exact dezelfde nummers, maar in een andere volgorde!

Sterk album, met veel klasse nummers. Iets minder symfo, meer rock georienteerd. "On the other side", People of the South Wind" (was een single), "How My Soul CriesOut For You" en "Glimpse of Home" zijn allemaal toppers. Prachtige cover-art met klaphoes en bere-grote poster (in de eerste oplage) van de vinyl versie. Op vinyl.

Hoewel er zo op het eerste gezicht geen Kansas klassiekers op staan biedt deze CD genoeg mooie momenten. De stijl is wat minder van de hak op de tak en meer richting rock. How My Soul Cries Out For You is zelfs regelrechte rock inclusief een intermezzo in een kroeg. Stay Out Of Trouble past ook niet makkelijk op een ander Kansas album. People Of The South Wind is een mooi melodieus nummer en zo is dit een gevarieerd Kansas album, maar wijkt het wat af van de huisstijl.

Wat mij betreft een merkwaardige CD maar zeker niet slecht. Er staan enkele mindere nummers op, maar ook een paar ijzersterke zoals On The Other Side en People Of The Sound Wind. Na de succesvolle periode tot aan Two For The Show (live) ging Kansas met deze plaat duidelijk een andere koers varen. Ik heb ook de LP nog met een schitterende klaphoes.

Zou deze gaag willen hebben maar kan hem nergens te koop vinden helaas.
Voor mij toch een van de betere platen als totaal.

Is dit een aanrader ? 1 van de weinige Kansasalbums die aan mij voorbij is gegaan .
Je ziet 'm inderdaad niet veel .

Absoluut, net als alle jaren 70 platen van Kansas trouwens....

Was die maar te koop!

Echt ruim verkrijgbaar hoor zowel nieuw als 2e hands, zie o.a.

Amazon.com: Monolith: Kansas: Music

In Nederland bedoel ik. Amazon is toch engeland?

Ja maar waarom jezelf tot Nederland beperken? Geen zin om met een Credit Card te betalen? Amazon is Engeland of de Verenigde Staten en enkele andere landen). In Nederlandse winkels zul je deze nauwelijks aantreffen en ook bij Bol vond ik hem niet. Een enkele keer staat deze in de uitverkoopbakken voor 7 Euro.

Deze is de eerstvolgende die bij Kansas op de nominatie staat om als remaster te worden uitgebracht maar dat kan nog wel even duren. Ik zou hem gewoon bij Amazon kopen.

Wat bezielt de band (en Ehart) om een drumsolo op een studioplaat te zetten (How My Soul Cries Out for You). Is overigens niet de eerste keer. Hij deed dit ook al op Incomudro - Hymn for the Atman op Song for America.

Wel een erg vette hardrockplaat is dit uiteindelijk geworden. Veel minder symfonisch dan oudere Kansas-platen.
Wat mij betreft toch nog steeds een goede Kansas-plaat.

En ook op een nummer op het debuut waarvan de naam me even ontschoten is...

Oei, die luister ik niet vaak. Dan maar even doen. Maken we er een Kansas dagje van...

On the other side en Angels have fallen haalden het niveau van de vorige albums nog, jammer daarna was het over voor mij.....Steve Walsh man oh man wat een stem destijds...

Ah glimps of home is ook goed hoor en de rest, Steve Walsh was inderdaad een fabelachtige zanger!

Vind dit een eerste minder Kansas-album. Er springt niets uit, geen enkele song raakt mij echt. Echt matig is het nergens en er zitten ook wel leuke stukjes tussen, maar deze LP wordt hier niet snel (opnieuw) opgezet.

Ja, deze was wel wat minder dan de eerste vijf. Het begin van de neergang, al staan er nog best een paar prima nummers op.
Ik heb dat rommelige middenstuk van How my soul cries out for you nooit begrepen: met die schreeuwen en geluidseffecten. En vervolgens die drumsolo. Haalt het in aanleg best behoorlijke nummer echt omlaag, vind ik. En eigenlijk het hele album wel een beetje. Drumsolo's werken slechts zelden op de plaat.

Monolith houdt ook een koerswijziging in - minder symfonisch, meer compacte hardrock. Een voorbode van wat hierna komen ging.

Over de koerswijziging is al genoeg gezegd. Ook ik vind het jammer dat Kansas die keuze maakte. Ik was alleen wel benieuwd naar hoe de band na Point Of Know Return zou gaan klinken. Ergens ging ik er wel een beetje van uit dat het succes van Dust In The Wind het geluid zou gaan bepalen. Dat gebeurt natuurlijk niet. Aanvankelijk ligt Monolith erg in lijn met de voorgangers. On The Other Side, People Of The South Wind, Angels Have Fallen etc. doen niet onder voor de kortere nummers van de vorige plaat. Prima werk. De epics worden alleen wel erg gemist. Kansas levert niet meer het proggeweld dat steevast de smaakmaker was. In plaats daarvan komen de heren met toegankelijke songs met een wat meer commerciele inslag. Niet slecht verder, maar beduidend minder interessant. De eerste helft verdient een dikke 4*, maar de tweede helft een keurige 3*.


Tussenstand:
1. Leftoverture
2. Masque
3. Point Of Know Return
4. Kansas
5. Song For America
6. Monolith

Tja het zal vanaf nu allemaal wat zwaarder en moeizamer worden, maar goed zo gaat het met een marathon nu eenmaal, gedurende de loop wordt het meestal steeds moeilijker

Geweldige hoes bij deze plaat die ik overigens prima te pruimen vind.

Met Monolith eindigen de jaren '70 en bewijst Kansas dat ze ook in 'light'-vorm nog steeds aantrekkelijke muziek maken. Het grootste minpunt is het feit dat de teksten allemaal wat simpeltjes zijn geworden, maar de songs lopen voor het gros prima en helemaal Walsh is qua zang helemaal op zijn best. Het album lijkt ook iets gitaargerichter te zijn. Helemaal die felle en hakkende openingsriff op How My Soul Cries Out For You (in combinatie met die heerlijke drumroffels) rockt behoorlijk lekker. Door de tekst voelt het minder als een epic aan, maar als je het instrumentale middenstuk uit context pakt, voelt het toch echt aan als iets dat op een van de vorige albums had kunnen staan.

Away From You heeft eveneens een fantastische vibe met een intro dat me wat aan een band als The Who doet denken. Stay Out Of Trouble is een van de weinigen die me ondanks de fijne zang dan weer niet zoveel doet. Te simpeltjes als thematiek. Met betere teksten had dit album een nog hogere score gehad, maar zoals het nu is kan ik het nog steeds prima behappen.

Tussenstand:
1. Point Of Know Return
2. Song For America
3. Leftoverture
4. Masque
5. Kansas
6. Monolith

Dit is een meer dan prima plaat.

In mijn Kansas-jaren (25 jaar geleden, denk ik intussen) had ik alles op lp vanaf het debuut tot en met Vinyl Confessions. Deze vond ik de laatste echt goede. Daarna ben ik milder geworden, en ben ik ook die jaren 80 platen gaan waarderen.

Hier klinkt Kansas meer en meer als Boston en Journey (in de pre-Perry jaren), maar klinkt vooral als zichzelf. Een wat stevigere plaat dan Point of Know Return. Ik vind het wel interessant hoe de plaat begint met een powerballad, en niet direct met een knallendere rocker, maar het is prima zo. Het lijkt een beetje een broertje van The Wall van Leftoverture.

How My Soul Cries Out For You vond ik al direct een beest van een song. Wat een power en heerlijk die drumsolo.

Omdat ik lps draaide skipte je geen songs. Dat is een onhebbelijk dingetje uit de cd-periode en het streaming-tijdperk. Voordeel is dat je dan echt alle songs van begin tot eind kent. En daarom kun je lekker meeblèren op People of the South Wind, wat bijna een soul/funk-song is, en zo van EW&F had kunnen zijn, of Toto. Nou ja, lekkere song toch.

En zo kan ik over elke song wel iets leuks zeggen, feit is: dit is gewoon een steengoede plaat.

Meer dan tien jaar later: ja, dit is een prima Kansas-plaat. Meer rock, minder symfo, maar wel goede rock.

Ik gok dat je Journey bedoeld?

Ja, of Perry moet ooit toetreden tot Foreigner, en we kunnen dan alles tot nu toe beschouwen als pre_Perry Foreigner. Maar inderdaad, ik bedoel Journey. De Schon/Rolie gestuurde hardrock van bijvoorbeeld Next. Daar heeft Monolith wel wat van weg.

Nadat ik de voorbije dagen en vanochtend de nieuwe Kerry Livgren had gedraaid, kreeg ik vanmiddag vanzelf zin om mijn oude vriend Monolith uit de hoes te halen.
Ik leerde dit album in 1985 kennen, toen ik een nieuwe muziekvriend ontmoette. Nog altijd kunnen wij eindeloos over muziek praten. Van de vorige Kansas werd Dust in the Wind in Nederland een grote hit, maar deze opvolger leverde in ons landje geen klapper op. En dus verkocht Monolith niet goed, zodat ik 'm vanzelf toen al nauwelijks tegenkwam. Geen hitsucces, geen elpeeverkoop; tenzij je Led Zeppelin heette...

Eerst moet ik dit noemen: voor mij komt de hoes van dit album (vinyl, klaphoes) waarschijnlijk op 1 wat betreft de mooiste platenhoezen ooit. #bestalbumcoverever in Twitteriaans.

Ik leende deze plaat van die vriend en nam de volgende nummers op: On The Other Side, een midtempo nummer dat met een fraaie, langzame gitaarsolo de plaat aftrapt; People of the South Wind, waarover dadelijk meer; How my Soul Cries Out for You waaruit een maniakale liefde voor een vrouw straalde (althans, zo ervaarde ik het zeer gepassioneerde refrein); en A Glimpse of Home, alweer een sterk lied van gitarist/toetsenist/edelliedsmid Kerry Livgren, dat met zijn malle-valse intro en zijn lange uittro verslavend mooi bleek.

Begin jaren ’90 leende ik van iemand anders de biografie Seeds of Change. In dit boek beschrijft Livgren niet alleen zijn muzikale carrière, maar ook zijn zoektocht naar zingeving. Met de oosterse religies en thema’s als reïncarnatie was de denker ten tijde van Monolith klaar; inmiddels was hij kortstondig beland bij de obscure science-fictionreligie van Urantia, hetgeen zijn weerslag vindt in de teksten. Vooral uit A Glimpse of Home blijkt dit, waarbij hij wél een deurtje openhield voor vervolgstappen.
Standaardteksten waren nooit zijn ding geweest: albumopener On the Other Side bijvoorbeeld beschrijft onder meer een dreigend writer’s block. Single People of the South Wind beschrijft het volk van de Kansa, de native Americans in Kansas, die zichzelf Mensen van de zuiderwind noemen.

Steve Walsh was zijn writer’s block van drie jaar eerder volledig te boven getuige de vier songs die hij leverde, deze keer zonder Livgrens bemoeienis zoals nog op de voorganger het geval was. Hierbij Stay Out of Trouble, geschreven met violist Robbie Steinhardt en gitarist Rich Williams. Qua teksten tapt de briljante zanger meer uit het clichévaatje van boy-meets-girl, maar zijn composities zijn dik in orde, met name Angels Have Fallen.

Hierboven noteren diverse MuMensen dat Kansas commerciëler werd. Mwah. De geest van punk / new wave liet zich in die periode in toenemende name gelden, herinner ik me nog. Kansas was “old hippie music”: lange haren en symfonische rock? Seen it, done that. Voor aanvang van de jaren ’80 stond een bordje: "Graag kort haar en korte liedjes zonder solo’s".
Maar lange haren maken nog geen hippies, iets wat deze mannen uit de midwest sowieso nooit waren geweest. Desalniettemin veranderde de popcultuur tegen de progkenmerken van Kansas in. De aanhoudende roep van de platenmaatschappij om een hitsingle zal dit niet hebben verbeterd. Integendeel. Die hit kwam er desalniettemin alweer! In de Billboard Hot 100 werd People… #23, in Canada #59, elders niets, als ik op Wikipedia afga.

Monolith is weliswaar minder complex dan de vorige albums van Kansas, maar veel complexer dan de tijdgeest voorschreef. En wat dan nog? In de meeste gevallen pakt het me stevig beet. Daarbij zitten diverse liedjes nu al ruim 35 jaar in de playlist van mijn hoofd, waarbij ik het nodige kan meezingen. Kortom: sterk en stevig, net te weinig voor de volle vijf sterren. Ik pak de hoes er nog eens bij, wát een schoonheid!

Dan moet ik deze toch maar eens gaan luisteren. Heb de band heel erg lang links laten liggen. Om redenen die ik bij een ander album uitleg. Maar op latere leeftijd volgde alsnog een ommekeer en zo kan het zijn dat ik vandaag de dag zomaar 3 lp's van ze in de kast heb staan. Wie weet volgt een vierde in de vorm van Monolith?

Had deze ooit op elpee. Jammer genoeg jaren geleden alle LP's verkocht. Misschien ook maar eens terug aanschaffen op CD, want dat was zeker geen slecht plaatje

Een prima album, dat verder vooral tegenvalt omdat het voorgaande nog veel sterker klonk. Misschien waren Livgren en Walsh al bezig met hun komende soloplaten? Verder toerde men destijds ook als bezetenen, hier en daar klinkt metaalmoeheid door.