Suicidal Tendencies - Lights... Camera... Revolution! (1990)

Dit is een zwaar onderschat meesterwerkje. Suicidal Tendencies is m.i. altijd een wat ondergewaardeerde band geweest. Zij waren de eerste band die rock, metal, punk en crossover met elkaar mixten, waarvan albums als How Will I Laugh Tomorrow... en deze Lights... Camera... Revolution de tastbare bewijzen zijn.

How Will I Laugh Tomorrow... was snel, heavy en duidelijk meer metal-georiënteerd en zat boordevol inventieve gitaarstukken, terwijl Lights... Camera... Revolution gevarieerder is en wat makkelijker in het gehoor ligt voor de 'gewone' rockfan. De punkinvloeden (want zo is Suicidal Tendencies ooit begonnen, als pure punkband) steken nog regelmatig de kop op (zoals in You Can't Bring Me Down en Alone), terwijl de band deze keer ook gekozen heeft voor een meer catchy aanpak in bijvoorbeeld de song Send Me Your Money.

Dit album bevat 10 uitstekende, gevarieerde songs en opnieuw weet Suicidal Tendencies een uitermate geslaagde synthese tussen rock, punk en metal te bewerkstelligen. Complimenten ook voor de uitstekende productie van Mark Dodson.

You Can't Bring Me Down is m.i. een van de meest briljante openingsnummers ooit gemaakt. Het onheilspellende intro, de krachtige riffs van Rocky George en het meeslepende gitaarwerk maken dit nummer echt 'af'. Sowieso is Lights... Camera... Revolution... enorm veelzijdig. Ik ben zelf geen liefhebber van Muir's zang, ik begrijp ook dat de zang voor sommigen een struikelblok zal zijn, maar eigenlijk hoort Muir's zang onlosmakelijk bij Suicidal.

De laatste 3 songs vind ik minder sterk, vandaar 4,5 i.p.v. 5 sterren.

Dit cassettebandje heb ik vroeger ook grijsgedraaid, 'You Can't Bring Me Down' is wel meteen het hoogtepunt van het album. En 'Get Wacked' en 'Lost Again' zijn ook wel aardig. Al jaren niet meer beluisterd trouwens...

Dit was een hele tijd mijn favoriete plaat ooit! De laatste maanden weer geluisterd, heerlijk!! can't bring me down is een adrenalinestoot.

ik voeg me geheel bij bovenstaande reacties

erg vette plaat

alone is ook schitterend buiten you can bring me down

Speciale vermelding voor Robert Trujillo, één van de beste bassisten in het genre! Verder een erg goede plaat natuurlijk met enkele klassiekers zoals het openingsnummer. De agressie van Muir is er een van de venijnige soort, perfect!

Send Me Your Money en You Can't Bring Me Down zijn absolute klassiekers. Verder beukt dit album er ook heerlijk op los, maar toch hoor ik de opvolgers iets liever vanwege de productie.

zo tegen het end van dit jaar spookte dit plaatje door mijn hoofd, mooie afsluiter van 2007 vanavond

Wat een heerlijk album is dit toch altijd. Hierop staat het beste van alle aspecten van ST: de ongelovelijke agressie in You Can't Bring Me Down (dit nummer is zo verschrikkelijk intensief!) en Disco's Out, Murders In. Dan is er Lost Again, een heerlijk traag slepend nummer (Whore!) en Alone, waarin zanger MM zich kwetsbaar opstelt. Lovely en Send Me your Money klinken zelfs wat funky en hebben van die echt sarcastische Suicidal teksten. Give It Revolution is ook erg goed en Emotion No 13 is weer een persoonlijk nummer van Mike Muir. Qua productie is dit ook om te smullen. Zet de volumeknop omhoog en de gitaren gieren door je huis. Een erg prettige CD om je af te reageren en uit te leven.

Dit is samen met "When will i laugh..." een dubbele uppercut van jewelste. Wat een geweldige muzikanten waren dit toch!

En, inderdaad, een prima cd om je eens lekker uit te leven.

Wat een dijk van een cd! beland vaak terug in de cd-speler. Mochten ze meteen een geremasterde versie van uitbrengen die de songs nog wat extra punch zou geven. Kom op Sony, hier zitten fans te wachten!

Inderdaad een zalige plaat is dit. Alleen al het openingsnummer is een echte kick.

You !

Can't !

Bring !

Me !

Down !

Voor mij is de klank van het album wel goed zo. Een te vette sound zou Suicidal mijns insziens geen goed doen. Ik vind die speedmetal-riffs juist lekker klinken zo'n beetje magertjes. Het zet de kracht van de songs op zichzelf extra in de verf.

Geweldige nummers: You Can't Bring Me Down, Alone, Get Whacked, Emotion No. 13 en Disco's Out Murder's In. Ik zeg niet dat de andere slecht zijn, maar dit album bevat al meer kruisbestuiving tussen verschillende genres (dat lelijk woord weer) en wellicht heb ik er moeite mee. De voorganger was, zoals terecht door een collega hier opgemerkt, rechtlijnig metal. Give It Revolution is mooi ingespeeld maar saai. De productie is opmerkelijk: geen geluidsmuur maar o zo subliem met aandacht voor details opgenomen. Een muur van geluid zou de stem van Mike tekort doen. Ik heb S.T. nooit live gezien, maar blijkbaar kon hij live niet alles aan, ook al door een muur van geluid. Alone en Emotion No. 13 zijn wereldnummers en verplichte luisterkost. Een remaster is m.i. overbodig.

What the hell is goin' on around here!!!!!!!!!
Geweldig album. Send me your money heb ik nog met mijn bandje gespeeld.

I'd rather feel like shit then be full of shit. And if I offended you well, I'm sorry but maybe you needed to be offended, well here is my apology and one more thing...Fuck You!

You Can't Bring Me Down!

Geweldige band geweldige muziek, zo is er maar één van SxTx

Ik zit net de video Lights..Camera...Suicidal te kijken en toen kwam bovengenoemde clip voorbij, wat een ongelofelijke adrelinekick, dus ik moest dit gewoon even neerpennen of mijn huiskamer verbouwen

What the Hell is going on around here...

OH NOSTALGIE!

Door weer en wind ging ik op mijn fietsje naar mijn eerste baantje en dit ST album (jawel, op cassette) heeft me er doorheen gesleept.

Openingsnummer You Can't Bring Me Down, gepromoveerd tot Mokerslag van de Week. Bestaan er betere openingsnummers? Weinig.

Nog minder dan een maand en ik ben 40
Even terug dus naar 1990.
Terwijl de jongens in mijn klas met tennisrackets de Suicidal Tendencies nadeden...mocht Wendy het achterkoortje zijn bij Simon&Garfunkel (The Boxer) maar dan met meisjes...et moi.
Gelukkig kon ik me in de weekends uitleven in de Goudvishal, WillemEén, De Doos en Doornroosje.
Daar waren wel stoere rock-chicks.

Nou meid, ik zou er maar snel een eind aan maken

NEE!

Kijk, smaken verschillen, ik vind Go'n Breakdown onweerstaanbaar....

Lights... camera...fortarock. Lombardo (ex - slayer) achter de drumkit. Op dit moment is ST de support act van Megadeth in de states en ze openen de show met..You Can't bring me down. Dat mogen ze in Nijmegen ook komen doen.

En 5 of 6 of 7 augustus op Ruhrpott Rodeo!
Geweldig om Lombardo achter de drumkit te zien.

How Will I Laugh..en deze: dubbele mokerslag en mijlpalen.

Zag ze tijdens de Clash of the Titans tour als opener. Na dat half uurtje vertrokken veel Suicidal fans alweer naar huis!

En wie wil weten of het theater van de hoes nog bestaat, klik hier: Musical Maps: lightscamerarevolution - musicalmaps.com.au

Erg leuke link met honderden albumhoezen en hun daadwerkelijke locatie.

Prima songs, puike albums en Cross-over (zoals dat lange tijd is genoemd) in optima forma. Suicidal heeft prima albums afgeleverd, was vaak ook nog een soort trendsetter (nog zo'n foute term) in de jaren 80. Het is alleen doodzonde (puur persoonlijk) dat Mike zelf altijd de microfoon heeft gehanteerd, ik vind hem een zeldzaam slechte zanger en aangezien dit element voor mij best bepalend is in de muziek trek ik het nooit langer dan enkele songs. Muir zingt vaak onvast, soms vals en heeft weinig bereik, echter nummers als Send Me Your Money en Go'n Breakdown zijn uitstekend te noemen. Niet zo goed als How Will I Laugh Tomorrow maar een dikke voldoende derhalve.

Er waren veel bekende bands met niet zulke goede zangers in die tijd: Guns n Roses, Metallica, Red Hot Chili Peppers, Suicidal Tendencies. Hoe zou dat toch komen?

Ik beoordeel de band meestal op hun thrash/funk , en daarom scoren ze positief bij mij. Als ik op zang zou beoordelen, dan komt de band nergens.

Mooi dat je dat apart kan zien van elkaar, het is voor mij niet te scheiden. Zang is voor mij zo bepalend dat ik een album wel of niet vaak beluister. Ondanks dat een plaat op instrumentaal gebied prima in elkaar kan steken, dat geldt dus ook voor deze schijf. Muir is zeer matig, hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Chuck Moseley (de eerste zanger van Faith No More), Dave Mustaine, Anthony Kiedis, allemaal zangers die niet echt in mijn pulletje vallen. Hetfield vond ik eind jaren 80/begin jaren 90 op vocaal gebied prima maar heeft ook gaandeweg de boot gemist. Het is inderdaad interessant om te lezen hoeveel zwakke zangers het rockgenre hebben bevolkt.

Waarschijnlijk omdat het in die genres niet enkel op zang kwaliteit aankomt maar ook op karakter (attitude), charisma en aggressie? Die kenmerken bezitten zowel Muir, Mustaine, Hetfield en Rose allemaal in bovengemiddelde mate wat mij betreft. Met name in thrash/speed bands speelt dat een grotere rol dan pure zang kwaliteit mijns inziens. Daar is de zang van Muir op dit geweldige album een perfect voorbeeld van. Hij spuigt en schreeuwt z'n teksten bijna letterlijk de microfoon in. Eén en al beleving! De muzikale kwaliteiten staan wat mij betreft buiten kijf. Heerlijk hoe strak alles neergezet wordt. Daar helpt de prima productie ook heel erg in mee overigens.