Metallica - Master of Puppets (1986)

Halfje er bij!

Ik moest hem voor iemand kopen aangezien deze, en andere cd's van Metallica, bij de Media Markt in Alexandrium voor 7 euro liggen. Toen heb ik gelijk maar van de situatie gebruik gemaakt om deze sinds lange tijd weer eens te draaien.

hoe zéér ik ook me best doe ik kan metallica nooit echt waarderen, de stem trekt me niet zo vaak wel goed instrumenten werk

Toch wel de top van Metallica, samen met RTL is dit album degene die ik het meest waardeer. Het nummer Leper Messiah vind ik persoonlijk best slecht, maar de voorgaande nummers compenseren dat! Disposable Heroes en Welcome Home zijn m'n echte favorieten! Jammer dat Metallica een beetje is afgegleden naar Load, ReLoad en Death Magnetic

Hoewel ik toch me zeker niet als een typische metal-liefhebber beschouw vind ik dit wel een alleraardigste plaat. Wat me nog het meest opvalt is dat de nummers zo goed zijn opgebouwd. Bijvoorbeeld Battery begint met prachtig gitaarspel om na een tijdje over te gaan in lekker gerag en gebeuk.

Over gerag en gebeuk gesproken. Termen die te pas en te onpas worden toegepast bij metal. Onterecht natuurlijk, want het wordt erg snel maar dan vooral ook erg strak gespeeld. Al met al zeer muzikaal vind ik. (Maar dit had ik jullie muziekkenners eigenlijk niet hoeven te vertellen natuurlijk )

Ondanks dat ik deze klassieker erg kan waarderen zal metal nooit echt mijn favoriete genre worden. Daarvoor vind ik de muziek toch vaak te donker, te zwaar, te aggressief, te bombastisch. Misschien juist de combinatie van dit alles...wie zal het zeggen. Maar af en toe heb je wel eens zin in een metalen muzikaal kunstwerkje als deze 'Master Of Puppets'

Nou krijg ik spontaan ook zin om mijn top 8 van Master Of Puppets met jullie te delen:

1 Master Of Puppets
2 Welcome Home (Sanitarium)
3 Battery
4 Disposable Heroes
5 Orion
6 Leper Messiah
7 Damage Inc.
8 The Thing That Should Not Be

4 sterren

Sommige mensen moeten hard geluid wennen. Ik had een tijd dat ik het ardig harde gepriegel van Nirvana maar niks vond. Zelfs al ben ik opgegroeid met Metal. Maar het kan altijd dat mensen het nooit zullen trekken. @Wizzy mooie top 8

Master of Puppets, Metallica's op één na bekendste album (hun zwarte heeft net iets meer stemmen) en veruit hun best gewaardeerde. Dit is de cd die steevast wordt aangeduid als zijnde één van de beste metalalbums aller tijden. Zoveel verering doet geen enkel album goed, en ook Master of Puppets kan die druk niet aan. Misschien dat het wel één van de beste thrash albums aller tijden is, maar da's natuurlijk al heel wat anders.

Hoewel het album zeker zijn leuke momenten kent en gerust een uur als aangename achtergrondmuziek kan dienen, is het bij aandachtig luisteren met de hoofdtelefoon erg eentonig. De gitaarriffs zijn zoals het hoort voor thrash metal: snel, hevig, en eindeloos herhaald. Technisch zal het wel hoogstaand zijn, maar er is natuurlijk een limiet aan de hoeveelheid palmmuted E-snaar chuggachugga die ik kan verdragen in één uur tijd, en Master of Puppets gaat er ver boven. Elk nummer wordt er minstens één solomoment ingebouwd. Voer voor de liefhebbers, maar zelf heb ik niets met al dat geshred. Enkele solo's zijn geslaagd, maar de meeste zijn te lang en laten de nummers aanslepen. Het drumspel van Ulrich is meestal wel adequaat, maar af en toe hopeloos smaakloos qua fills. Mijn voornaamste punt van kritiek is echter de zang. Hetfield kan maar op één manier zingen, en dat is een manier die mij echt niet aanspreekt. Een fletse poging om stoer te klinken, en waaruit niet de kracht spreekt die hij hoopt tentoon te spreiden. Dan zijn er sinds '86 toch echt wel straffere metalplaten uitgekomen.
De productie door Flemming Rassmussen is matig. De solo's komen er mooi uit, maar de riffs klinken nogal bestoft. Het geluid wordt soms een ondoordringbare moes, een fletse wall of sound. Het zal gedeeltelijk wel aan de leeftijd liggen, maar dat maakt het niet minder onaangenaam om te beluisteren.Verder klinken de drums erg lelijk, iets wat ook wel vaker het geval was in de jaren '80.

Nu zijn de nummers op zich meestal wel aardig. Alle muzikanten (op Ulrich na misschien) zijn getalenteerd en dat weerspiegelt zich in de muziek. Helaas vooral in veel gesoleer, want de meeste nummers ontbreken een noemenswaardige spanningsopbouw. Af en toe gaan ze gewoon hard om hard te gaan, iets waarin ze ondertussen natuurlijk al mijlenver voorbij zijn gestreefd door talloze extremere bands.

Battery begint met een fijne akoestische intro die abrupt onderbroken wordt wanneer de distortion wordt aangezet en de drums invallen. Er is een leuke afwisseling van korte hevige riffs en de langzamere passages. De drums zijn eentonig, maar de echte demper op de vreugde is de potsierlijke zang van James Hetfield. De vocalen klinken slecht en passen daarenboven melodisch niet bij de muziek. Dieptepunt is zonder twijfel het schreeuwen van de titel 'Bat-te-ry'. Het zal destijds wel agressief hebben geklonken, maar nu klinkt het toch vooral alsof hij pijnlijk geconstipeerd is.

Het titelnummer is één van de bekendste Metallica nummers en een van de betere nummers op dit album. Een geslaagde, zij het te repetitieve gitaarriff, overdadige gitaarsolo's en weer Hetfield die het nummer lijkt te willen saboteren met zijn zang.

The Thing That Should Not Be is de eerste keer dat Metallica erin slaagt om echt zwaar te klinken. Het tempo ligt wat lager, de muziek krijgt wat kans om te ademen. Veel potentieel, waarmee ze dan niets aanvangen. Zes minuten van dezelfde riff is natuurlijk te veel van het goede, en de laatste drie minuten kruipen dan ook voorbij. Mijn minst favoriete nummer van de cd.

Met Welcome Home (Sanitarium) is er dan gelukkig het beste nummer van het album. Het is een traag nummer dat er met succes in slaagt een akelig sfeertje op te bouwen. De gitaarlijnen van Kirk Hammet zijn smaakvol en voegen echt toe aan het geheel. Disposable Heroes is wat afwisselender dan de andere nummers, en bevat erg herkenbare gitaarriffs en de beste solo van de hele cd, en is samen met het voorgaande nummer het hoogtepunt van het album.

Leper Messiah is het tweede dieptepunt. De riffs lijken wel op het betere knip en plakwerk van de vorige nummers, en de zang is hier waarschijnlijk op zijn slechtst.

Het instrumentale Orion is weer een positieve uitschieter, zij het vooral door het ontbreken van de zang. Veel leuk en gevarieerd gitaarspel (vooral van de bas!), maar de slaapverwekkende drums van Ulrich doen wel wat af aan de epiek. De afsluiter Damage, Inc. lijkt wat op Battery, met een rustige intro die dan plots overgaat in zware riffage. De solo is het irritantste geshred op de hele cd, beetje spijtig want het einde is erg geslaagd.

En na 54 minuten zit Master of Puppets erop. Half gevuld met leuke muziek, half gevuld met inspiratieloze chuggachugga en slechte zang. Dit is wel nog één van mijn favoriete Metallica cd's, maar echt warm word ik er niet van.

Precies of zang doet er toe bij deze plaat?
Je bent nu de eerste op honderd pagina's die er iets van zegt.

Wat vind jij dan wel goede metalplaten?

Hoezo zou zang er niet toe doen?



Toevallig, ik heb net die andere klassieker voorzien van een mening. Verder ben ik helemaal geen metalhead (en zeker geen thrash liefhebber), maar ik vind het meestal wel leuk als bijvoorbeeld een rockgroep een 'metalrandje' heeft.

Misschien moet je eens andere belangrijke metalplaten ondekken. Platen die beter zijn dan dit . Staan niet in de top250, maar behoren toch tot de metal-top.

De 2 eerste waar ik aan denk:

- 'Painkiller' van 'Judas Priest': zeer gevarieerd en energierijk. Alles klopt aan deze plaat.Titelnummer

- 'Rust In Peace'van 'Megadeth': Zeer fris album dat na 20 jaar nog steeds uitdagend klinkt. Linkje: 'Holy Wars... The punishment Due"

En daarnaast hoor je Maiden wel te kennen.

Misschien dat dat je meer zal liggen. (Megadeth maakt wel het meest kans bij jou denk ik). Het hele metalalbum beoordelen omdat deze plaat en Reign in Blood je niet echt liggen vind ik een brug te ver.

Als meneer de bromstem van Hetfield al niet kan aanhoren, wat zal er dan gebeuren met het kattengejank van Mustaine?

Ik vind het een faire mening van Gajarigon. Objectief gezien door de ogen van iemand die niet heel erg van metal houdt, moet je de tekortkomingen die hij schetste wel toegeven. Het drumwerk van Ulrich is al veel over gezegd, maar dat is gewoon te standaard en wordt nergens echt interessant. De kritiek over de zang van Hetfield kan ik mij ook voorstellen. Hetfield is immers vocalist tegen wil en dank. Nog voor Ride The Lightning heeft men getracht John Bush van Armored Saint (en later ook Anthrax) te strikken. Dat is niet gelukt en men heeft het erbij gelaten omdat niemand zich er druk om maakte.

Als wel metalhead stoor ik mij aan die minpuntjes helemaal niet. Van de toffe repeterende riffs krijg ik geen genoeg. Van het onconventionele baswerk van Burton evenmin. En Hetfield klinkt hier nog als een jonge gretige hond en nog niet als een mislukte imitatie van Glenn Danzig.
Ik mis wel het net niet uit de bocht vliegende karakter van Ride The Lightning. Verder is Master Of Puppets een plaat die thrash met melodie en harmonie op sublieme wijze combineert. En van dergelijke bands waren er in 1986 nog niet veel.

Die riff van Damage, Inc.

geen 5 stemmen omdat ik die instrumental niks aan vind verder top album

Ik heb een beetje dezelfde mening over dit album als Gajarigon.
Lars Lulrich is gewoon een bar slechte drummer (voor dit genre) en ik heb ook niet veel met de stem van Hetfield. Verder doet Hammett vaak hetzelfde trucje in zijn solo's.
De riffs zijn over het algemeen wel lekker en Burton kan goed bass spelen, maar er zitten een aantal erg saaie nummers tussen als TTTSNB en Leper Messiah.

http://sleevage.com/wp-content/uploads/2009/11/promo_mop_us_warning-sticker_AR_03.jpg

Mooie uithaal naar Tipper Gore en het door haar ingevoerde Parental Advisory label.

Was dat PA label niet een idee van Frank Zappa om de inquisiteurs tegemoet te komen?

Overigens wil ik nog wel even een lans breken voor The Thing That Should Not Be. Het door velen gezien als lelijk eendje van de plaat is toevallig wel een van de meest heavy klodders metal die Metallica ooit op plaat zette. Die riff stuwt je middenrif(f) in gestaag tempo omhoog en omlaag. En ook die huilende solo van Kirk geeft het Lovecraftiaanse thema goed gestalte.

Nadat ik de plaat sinds een tijd geleden weer vaker ben gaan beluisteren vind ik The Thing That Should Not Be ook gewoon goed. Het klonk me vroeger altijd te gekunsteld in de oren, maar dat hebben eigenlijk wel meerdere nummers op dit album, dat een beetje de spontaniteit van Ride the Lightning moet missen.

Of het PA label een idee was van Frank Zappa weet ik niet. Wel hebben een heleboel exemplaren van zijn geheel instrumentale album Jazz From Hell de sticker Explicit Lyrics gekregen. Omwille van het nummer met de titel G-Spot Tornado.

De productie van het album heeft er ook wat mee te maken. Weliswaar erg helder en ook best mooi. Maar voor trage logge stampers als Thingy mist het toch wat kracht. Zoek maar eens een goede live-versie van het nummer op. Dat blaast je echt van je stoel af.

Sterker nog, hier heb je d'r één:
YouTube - Broadcast Yourself.

James Hetfield's zang live, dat vind ik niet om aan te horen.

YouTube - Broadcast Yourself.

Hier ook niet?

Ik denk dat Michael Wagener de oorzaak is van het beheerste geluid van Puppets. Hij produceerde en masterde veel hardrock en metal maar eigenlijk nooit de wat hardere segmenten. En daartoe behoorde Metallica destijds wel.

Die Justice tour versie vind ik wel heel gaaf. Ook Hetfield is in orde daar. Ik ben verder ook niet zo gecharmeerd van James' stem sinds hij zanglessen geniet. Ik hoor veel liever zijn geblaf en geschreeuw zoals op o.a. de Cliff 'Em All opnames.

Hier valt het nog wel mee.

Keisterk album van Metallica met stuk voor stuk goede nummers.
Vind echter de rauwheid en spontaniteit bij Ride The Lightning beter en daarom is Master of Puppets ook een minder album dan Ride The Lightning.
Alsnog is het een heel goed album.

Vreemd. Thuis heb ik de documentaire 'Metal: A Headbangers Journey' liggen, met toch wel betrouwbare info opgezocht door antropoloog Sam Dunn.

Hierin wordt verteld dat in de begin jaren '80 alsmaar meer ouders dachten dat Heavy Metal (met de bijbehorende teksten) een slechte invloed hadden op de jeugd (om het met een understatement uit te drukken). Er werd een 'Vuile 15' opgesteld: 15nummers, waaronder 9 'metalsongs', werden verbannen (voor oa: seks, geweld, occult, ...). Daarna kwamen de rechtzaken (Judas Priest, Twisted Sister). Dit was allemaal onder leiding van Tipper Gore, die met vele conservatieve ouders een anti-metal front vormde. Dit front kon de muziek niet verbannen, maar is er wel in geslaagd het PA-label in te voeren.

Dit verhaal wordt met betrokkenen en met beelden ondersteund. Zo vind ik het een prachtige scène waar Dee Snider voor Tipper Gore moet komen (rechtbank). Zoals hij zelf zegt: velen dachten waarschijnlijk dat hij een 'dommekloot' was, totdat hij zijn speech uithaalde en alle beschuldigingen met de nodige nuances in de grond boorde. "Music is own imagination. To be honest: the song is about my guitarteachers mouth operation. But Miss Gore was looking for Suicide, and she found it!" Al Gore werd razend

Na het zien van de opname van de hoorzitting van Zappa( tijd geleden en ik heb het fragment niet bij de hand dus ik kan het niet checken) is bij mij dat idee ontstaan. Er is een moment dat Al Gore, zoekend naar een oplossing aan Zappa vraagt of het een idee kan zijn om de teksten aan de buitenkant van de hoezen af te drukken. Zappa antwoordt dat dat juridisch onmogelijk is. Daarna ontstaat het idee. als een compromis, om de platen te labelen als onfatsoenlijk. Dat is allemaal niet best (en wie bepaalt dat uiteindelijk?) maar het is wel beter dan het verbieden van deze muziek.
Of het de directe aanleiding is weet ik niet, maar de kiem voor het PA label ligt in die hoorzittingen. Let wel: Zappa genoot veel meer respect van Al Gore dan Dee Snider ofzo.

Dat is idd 1 van hun betere live optredens van dat nummer, maar ik heb ''Things that should not be'' altijd wel goed nummer gevonden, samen met Disposable Heroes en Damage Inc beste nummers hierop, alleen Leper Messiah is minder

Leper Messiah is nou net is op een na ( Black van Pearl Jam) het meest gedraaide nummer op mijn I-Tunes.

Het is ook zeker geen slecht nummer, maar ik vind het persoonlijk een mindere vergeleken met de rest, ik draai het zelf ook regelmatig maar de 1ste minuten van dat nummer duren te lang zeg maar