Metallica - Master of Puppets (1986)

1.sanitarium
2.orion
3.master of puppets

jullie top 3?

1. Leper Messiah
2. The Thing That Not Should Be
3. Master of Puppets

1) Orion
2) Leper Messiah
3) Disposable Heroes
4) Damage inc.
5) Master Of Puppets
6) Sanitarium
7) The Thing that should not Be
Battery

1 Battery
2 Damage, Inc.
3 Master Of Puppets

1. Damage, Inc.
2. Disposable Heroes
3. Orion

1. Master of Puppets
2. Welcome Home
3. Leper Messiah

1. Master Of Puppets
2. Welcome Home
3. Battery

Iets meer toelichting bij die lijstjes zou wel leuk zijn. Die zijn zo ook net zo kaal als een 'dit is een gaaf album'-reactie. Overigens vind ik Disposable Heroes één van de, zoniet de beste, Metallica song. De bittere thematiek over jongens die naar de frontlinie worden gestuurd om daar als kanonnenvoer te dienen is nog steeds relevant. James Hetfield zou er in die dagen niet bij stil gestaan hebben maar voor een aantal Amerikaanse soldaten is die track een anthem geworden voor die jongens die uitgezonden werden naar de meest recente oorlogsgebieden. Vooral het I was born for dyiiiiiing! komt uit zijn tenen.

^Akkoord. Ik zal hier ook enkel mijn top 3 plaatsen, maar voor verduidelijking verwijs ik je door naar de uitgebreide nummer-per-nummer review die ik geschreven heb. Daar heb je wat toelichting.

1) Master of Puppets
2) Orion
3) Battery

Hier staat echter geen enkel slecht nummer op en, zoals James Douglas zei, Disposable Heroes is m-a-c-h-t-i-g!

1. master
2. sanitarium
3. disposable heroes

1. orion
2. battery
3. sanitarium


ongeloofelijke instrumental is orion toch , bevat alles wat muziek mooi maakt , echt een soort magnum opus van metallica

battery is gewoon 1 van de beste stompers van metallica , onweerstaanbaar en lekker bruut , uitstekende productie het spat er af ( zoals deze plaat helemaal spatzuiver is qua productie)

sanitarium , tja prachtige intro gitaar solo , een der beste melodieen van metallica , hetfield zingt geweldig, goeie opbouw , kan ik 100x luisteren en nog mooi vinden

4. M.O.P. (classic)
5. Damage Inc ( net iets minder dan Battery)
6. Leper messiah
7. Disposable Heroes
8.The thing that should not be ( nog steeds uitstekend , maar toch wel in de schaduw van de rest van het album)

Algemeen word dit als het beste Metallica album gezien, van de eerste 5 albums van hun.

Ik draai hem niet al te vaak, maar de enigste nummers die ik echt goed vind zijn eigenlijk Battery, Master Of Puppets en Welcome Home Sanatarium.

Met de rest van de nummers heb ik eigenlijk niet zoveel mee.

Geef mij And Justice For All of Ride The Lightning maar, staan veel meer goede nummers op.

Kill Em All en The Black Album vind ik ook ok, en zelfs op die 2 albums vind ik de nummers lekkerder wegluisteren dan op dit album.

Dit is DE Metallica klassieker vinden velen, maar ik begrijp nog niet echt waarom.

Eigenlijk hoort The Black Album dat te zijn, want dat album vind bijna iedereen geweldig, metalhead of Andre Hazes fan, maakt niet uit.

Ik vind deze wel een voldoende waard, maar de grote klassieker heb ik er nog steeds niet in ontdekt.

Lees de uitstekende revieuw van Guardian of Isis nog eens goed, speakers luid en je zult begrijpen waarom

toch hoor ik liever reload







nee hoor

dit is iig een baanbrekende plaat, a la slayers reign in blood

Dat gevoel heb ik persoonlijk toch echt een stuk sterker bij Ride The Lightning.

Op ride the lightning heb je Escape en Trapped under Ice die stukken minder zijn.

En dan nog fight Fire with Fire en Ride The lightning die het niet halen bij het gemiddelde Metallica-niveau.

Excuse me? die twee tracks zijn toch de fundamenten van al het goede van Metallica? Ik begrijp de waardering voor dit Metallica album maar qua muzikale sprongen is de voorganger vele malen interressanter. Als je ziet waar ze mee kwamen op hun debuut en vervolgens Ride the Lightning hoort dan is de evolutie toch groot. Groter dan van Ride the Lightning naar Master of Puppets al is laatsgenoemde weer iets harmonieuzer.

Helemaal niet mee eens, Ride The Lightning(het album) kan zich qua muziek echt wel meten met dit album, maar de productie van deze is beter.
Master of Puppets ging er sneller in bij mij maar na enkele keren meer luisteren vond ik Ride The Lightning ook superieur. Ze waren trouwens bij de eerste cd's die ik had. Een heel hoge standaard om mee te beginnen en op vlak van metalalbums zowat ongeëvenaard vind ik persoonlijk, behalve door Iron Maiden en Judas Priest.

Bedankt! Daarom schreef ik hem net. Maar ik wil daarbij toch voegen dat Ride the Lightning of ...And Justice for All hier weinig voor moeten onderdoen. Ik zou een Fight Fire With Fire of een Ride the Lightning niet onder het gemiddelde Metallica-niveau plaatsen, hoor. Daarom hou ik net zo van Metallica (en is het mijn lievelingsgroep), 3 platen die hun weg in mijn top 10 hebben gevonden, en dan reken ik er Live Sh*t: Binge & Purge nog niet bij.

Het is ook verrekte moeilijk om te bepalen welk album van Metallica nu echt de beste is. Ik heb wel eens bij Kill Em All, Ride The Lightning, The Black Album en And Justice For All gepost dat ik ze de beste van Metallica vind. Zegt veel over het belachelijk hoge niveau ervan, en afhankelijk van je stemming dat je zo weer een ander album als beste van hun kunt kiezen. Ik heb dit album echter nog nooit het beste Metallica album gevonden. 3 nummers hierop vind ik gewoon super en overweldigend, met de rest heb ik gewoon weinig mee. Ook na tientallen keren beluisterd te hebben.

Ik heb dit ooit een van de meest constante platen ooit genoemd. Een bepaald niveau wordt de hele tijd wel gehaald, maar het klinkt toch wat voorspelbaar allemaal en met name de solo's zorgen ervoor dat ik dit niet écht heel goed kan vinden. Sowieso vind ik de solo's van Metallica niet bijster veel toevoegen aan hun vaak brute geluid, en op deze plaat lijken de nummers hier extra last van te hebben. Op The Black Album, Ride the Lightning en zeker And Justice for All zijn er nummers die wél volledig geslaagd zijn. Als album zou ik deze echter toch boven de twee eerstgenoemde plaatsen (Kill 'em All ken ik net en moet zijn plaats nog vinden), maar voor mij is And Justice for All door zijn ongelofelijk agressieve geluid toch de klassieker van Metallica.

Nog 5 dagen, en ik zie deze mannen voor een tweede keer dit jaar live! Hopelijk openen ze met Blackened, en Master of Puppets van dit albums komt er zeker en vast in voor. Live blijft het nummer een feest, natuurlijk de rustige solo die iedereen meeschreeuwt, en dan het ontploffen van het nummer, waar iedereen helemaal wild gaat. Ik kijk er naar uit!

Zonder de titeltrack en het nummer Welcome Home zal dit album waarschijnlijk een minder grote klassieker zijn geworden dan het nu is. Vooral de titeltrack is natuurlijk een live kraker en instant klassieker bij uitstek. Misschien wel het allerbeste nummer van Metallica ooit. Jammer dat de rest op Welcome Home en Battery na dan een stuk minder is. Die 5 nummers ben ik zomaar weer vergeten, en kan de riffs en melodieen maar niet onthouden en in mijn hoofd vastzetten. Eigenlijk geef ik met een 3.5* een score die wat aan de hoge kant is nog. Maar de titeltrack is dat ruimschoots waard. Dit is voor mij dus vooral het album met het nummer Master Of Puppets.

pannekoek, deze plaat staat als ene huis van begin tot end en daar is geen discussie over mogelijk

alle 13 , wat zeg ik, alle 8 goed

wie dat niet hoort heeft pindakaas in de oor zitten

de uitdrukking heet: bananen in je oren

Ik ben er ook! Hou je ogen open voor iemand met vrij lang haar, een zwart Metallica-shirt en -polsbandjes.

Ricardo, Battery vind ik toch zeker ook het vermelden waard naast die twee die jij genoemd hebt. Heerlijk toch hoe dat nummer traag en mysterieus begint om er dan volledig in te hakken van zodra die openingsriff aanvangt. Dit staat qua adrenaline-stoten in mijn top 5 van Metallica naast Dyers Eve of Creeping Death.

Of Orion dan, met die hele trage fade-in en Lars' ongewone drumpatronen die de vette "ruimte-achtige" riffs begeleiden, tot we aankomen bij de eerste solo rond 3 minuten. Dan vertraagt het, vertraagt het, ... tot het stilvalt en die heerlijke baslijn daarin komt. Het nummer komt langzaam weer op gang en vanaf hier is het een solo-festijn, vanaf 5 minuten tot het einde van het nummer, waarbij het telkens een tandje sneller gaat. Let ook op die ongewone overgang van Kirk's gitaar naar Cliff's bas op 6:35, waar je amper hoort dat het eigenlijk niet langer de lead-gitaar is die speelt. En ja, vanaf 7 minuten is het opnieuw headbangen geblazen gewoon. Ik krijg altijd beelden in mijn hoofd van het heelal dat wordt doorkruist door een "kleine" spaceshuttle en waar zich de ongewoonste fenomenen voordoen. Ik begin dan ook te denken over de relativiteit van het leven op aarde als je ziet wat voor een klein puntje wij zijn in het oneindige universum. En Orion roept dit allemaal op zonder dat er ook maar tekst in komt! Beter dan dit worden instrumentals mijns inziens niet.

Soms weet je gewoon zeker dat je niet helemaal de doelgroep bent van een bepaald stukje muziek. Zo weet ik zeker na Masters of Puppets dat dit niets voor me is. En niet eens omdat ik het zo vreselijk om aan te horen heeft. Integendeel, ik vermaak me er gewoon prima mee. Maar ik neem deze cd vanaf minuut één gewoon niet serieus. Ik moet redelijk vaak lachen als de zanger weer iets te snel aan het zingen is of als er een echo klinkt. Verder ben ik door de instrumentatie negen van de tien keer van plan om 'de stier' (rock-gebaar met pink en wijsvinger) te maken. Ik denk echter niet dat het de bedoeling van Metallica was om een cd te maken waar eens goed om gelachen wordt. Ach ja, ik heb me een klein uurtje prima vermaakt, de rustige stukjes tussendoor (Welcome Home bijvoorbeeld) vind ik helemaal zo slecht nog niet. Voor de rest vindt deze leek het allemaal wat cliché klinken.

Tegen die laatste zin wil ik even wat inbrengen: toen dit uitkwam was Metallica nog behoorlijk heftig en modern. Hun muziek kan tegenwoordig misschien afgezaagd klinken, maar destijds was het het frisse wind in de rockwereld. Zelf vind ik het ook geen geweldig album maar Master of Puppets Cliché noemen is ongeveer hetzelfde als Straight Outta Compton Cliché noemen.

Ik zeg ook: deze leek . Neem het me verder niet kwalijk. Maar een goed bericht van je, ik had niet zo het besef dat dit uit de jaren '80 kwam.

Edit. Dit was trouwens het laatste album uit de top 10 van MuMe dat ik beluisterd heb.

Tja, dat klinkt alsof metal niet je ding is.

Destijds was de hokjesgeest belangrijker dan nu. Waar nu elke band willekeurige stijlen probleemloos met elkaar kan vermengen, lag dat in de jaren 80 toch wel even anders.
Op Ride The Lightning en Master Of Puppets werd een goede brug geslagen tussen thrash en wat melodieuzere metal. Vooral de inbreng van Cliff Burton op het gebied van harmonieën is goed waarneembaar op Master Of Puppets. Dat in combinatie met het underground imago wat de band op dat moment nog wel had en nog een klein tijdje bleef houden, maakte van het Metallica van de jaren 80 zonder meer een bijzondere band. En het maakt van Master Of Puppets een bijzonder album.