menu

Balthazar - Applause (2010)

mijn stem
3,98 (418)
418 stemmen

Belgiƫ
Pop / Rock
Label: Munich

  1. Fifteen Floors (4:41)
  2. Hunger at the Door (3:49)
  3. Morning (3:01)
  4. Wire (3:18)
  5. I'll Stay Here (3:00)
  6. Blues for Rosann (4:59)
  7. Throwing a Ball (3:59)
  8. More Ways (3:51)
  9. The Boatman (3:13)
  10. Intro (2:16)
  11. Blood Like Wine (5:04)
  12. Fifteen Floors [Live] * (6:06)
  13. Blues for Rosann [Live] * (6:20)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 41:11 (53:37)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
3,5
Nieuwe bandjes uit België verwelkom ik graag en met een titel als Applause zag ik mijn laatste zin heel clichématig al voor me.
Als dit inderdaad zo'n lekkere cd is dan komt daar aan het einde te staan: 'big applause for Balthazar!'.
Maar ja, dat is wel heel erg flauw en eerst maar eens luisteren of ik überhaupt warm kan lopen voor dit gezelschap.

Opener Fifteen Floors deed me opeens denken aan het grote nederlandse succes van Caro Emerald, niet dat het nu direct dezelfde stijl is, maar die blazers geven het wel een bepaald sfeertje mee: het heeft iets kneuterigs, iets gezelligs en het maakt het nummer juist heel fris.
Hunger at the Door heeft dat minder en past gelijk wat makkelijker in het grote aanbod bands uit België. Inderdaad heel licht een echo van de latere dEUS, maar ook wel wat Soulwax. Ik weet er niet helemaal mijn vinger op te leggen welke band nu precies en dat is maar goed ook, want dat houdt in dat het genoeg eigens heeft. Catchy pop/rock is het in elk geval zeker waarbij ik wel eerlijk moet toegeven dat ik het goed vind, maar net als bij de laatste dEUS mis ik wel iets exclusiefs. Helemaal nieuw is het allemaal niet.
De bas in het intro van Morning doet me terug verlangen naar 1991, toen ik 21 was en Nirvana's Nevermind voor het eerst hoorde. Waarom deze associatie is mezelf ook niet helemaal duidelijk want dit is verre van grunge. Maar die bas, die bas....
Het nummer heeft een lekker sleazy achtergrond koortje en ondanks het feit dat de bas zo dominant aanwezig is zijn de andere geluiden hier niet te versmaden waardoor dit nummer iets heel lekkers over zich heeft: kort maar goed.
Wire heeft weer een geheel andere uitstraling. Ook hier fijne backing vocals en het is voor het eerst dat ik begrijp dat de Arctic Monkeys van stal gehaald worden.
I'll Stay Here is een downtempo nummer waar ik tot nu toe nog niet zo heel veel mee heb en dat gaat ook op voor het eveneens tragere Blues for Rosann. Ik mis iets op deze nummers maar kan niet echt zeggen wat dan precies. Misschien gewoon niet boeiend genoeg?
De bas keert duidelijk terug op Throwing a Ball. Het nummer heeft het lijzige dat Arctic Monkeys ook wel eens hebben. In elk geval een lekker groovy nummer.
More Ways is niet verkeerd maar komt op mij wat stuurloos over. Laat ik het zo zeggen: het klinkt me tot nu toe wat te saai in de oren.
Het lijkt wel of mijn aandacht op dit moment wat begint te verslappen want The Boatman weet ook niet voldoende mijn aandacht te behouden. Het is zeker niet onaardig, maar ik mis enige vorm van opwinding als ik dit hoor en dat is toch een voorwaarde wil iets enorm aanslaan.
Intro is als titel erg opvallend te noemen als we praten over het één na laatste nummer. Het nummer zelf? Aardig maar toch minder opvallend als het feit dat zo'n titel zowat aan het einde te vinden is.
Het is voor mij inmiddels al duidelijk geworden dat het album een beetje inkakt in de tweede helft en afsluiter Blood Like Wine verandert daar niet zo veel aan; allemaal prima nummers, maar nergens meer krijg ik het idee met iets heel bijzonders te maken te hebben zoals ik dat met veel andere belgische bands in het verleden regelmatig wel had en wat de eerste nummers op deze cd wel enigszins deden beloven.

Is dat heel erg? Nee, niet bepaald, want Applause is verder een prima album en belooft denk ik best wel wat voor de toekomst.
Dat grote applaus waar ik het in het begin over had is een beschaafd geklap van mijn kant geworden. Erbij joelen en mijn handen helemaal rood laten worden van puur enthousiasme zit er nu nog niet in. Wie weet op een volgend album?!

avatar van CD-Recensies
4,0
Balthazar is goed ingespeeld

Het debuutalbum (Applause) van Balthazar heeft lang op zich laten wachten. Al vanaf 2005 zijn de bandleden bij elkaar en na een EPtje en vele, vele optredens is er dan een langspelend studiowerkstuk te genieten. Ik heb de indruk dat het jarenlange inspelen is terug te horen op deze eersteling.

We weten dat de plaat van kop tot staart doorregen is met lijzige, haast nonchalante zanglijnen, die opvallend goed rijmen met de strakke, minimalistische grooves die eronder gestut worden. Weinig kant-en-klare popsongs, wél een cd die je, zodra hij is afgelopen, zonder nadenken weer opzet. En daarna nog eens. (bron: www.humo.be)

De toen 18-jarige Balthazarianen vonden elkaar destijds in het Belgische regionen rondom Kortrijk en Gent. Drie van de bandleden zingen mee en de bandcode schrijft voor dat er flink gewisseld wordt van instrumenten. Leuk ook is de viool die meestal wordt bespeeld door de dame in het gezelschap en de gitaar die bij een optreden slechts voorzien was van 1 snaar. Alles bij elkaar levert dit een zeer aangenaam en afwisselend album op. Vooral de bas wordt stevig aangezet (bijvoorbeeld op Morning) en dat levert een mooi stoer geluid op. Als de herkomst niet bekend was zou je toch denken aan britpop.

Wonderlijk dat toch steeds weer blijkt dat de Belgen zulke grote hoeveelheden prachtige popmuziek kunnen maken. Elke keer krijg ik het gevoel dat dit buiten verhouding staat tot wat wij hier in NL presteren. Misschien is het jarenlange live optreden hier het geheim van de songsmid.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl.

avatar van AOVV
4,0
Dit jaar zijn er al enkele erg sterke platen afgeleverd van Belgische makelijk (Black Box Revelation, Admiral Freebee, Wallace Vanborn), en ook deze langverwachte eerste van Balthazar is een schot in de roos.

Opener 'Fifteen Floors' is nagenoeg perfect opgebouwd, en de sound die naar het einde toe wordt opgetrokken is prachtig.

'Hunger At The Door' moet zeker niet onderdoen voor dat nummer. De zang klinkt heerlijk nonchalant, en het reffrein is catchy en eigenzinnig tegelijk.

'Morning' wordt voortgestuwd door een duistere basgitaar. Ook komt de viool er aan te pas, die op deze plaat erg onheilspellend klinkt. Er gaat altijd een zekere dreiging vanuit, wat het lekker spannend houdt. Dat nonchalante, obscure pianospel na ongeveer 2 minuten! Geweldig nummer.

'Wire' is een bijzonder vlot nummer. Het voelt aan als een interessant verhaal, af en toe onderbroken door een kort reffrein.

'I'll Stay Here' is een lekker tussendoortje, waarin je een drietal minuten kan wegdromen.

Dan wordt je plots wakker, en hoor je die aangename, maar toch ook weer dreigende viool van 'Blues For Rosann'. Heerlijk nummer, de zang is hier een beetje vergelijkbaar met die van Alex Turner van Arctic Monkeys. Muzikaal klinkt het echter heel anders, en wat mij betreft, beter dan Arctic Monkeys.

'Throwing A Ball' vind ik persoonlijk net wat minder, maar dat is geen schande hoor, volgende nummer 'More Ways' maakt dat ruimschoots goed, het is allemaal wat meer relaxed. Elk instrument speelt daarin een rol; de rustig voortkabbelende bas, de zang, de af en toe opduikende elektrische gitaar, de rustgevende drums, de onvermijdelijke viool tijdens het reffrein.

En dan komen we bij misschien wel het allerbeste op deze plaat: 'The Boatman'. Is het toeval dat deze song zo heet, of is ie misschien genoemd naar de vermaarde plaat van Nick Cave & The Bad Seeds, 'The Boatman's Call'? Een meeslepende, haast bezwerende popsong met een wel erg duister randje van een dikke drie minuten; op een andere manier kan ik het niet beschrijven.

'Intro' en 'Blood Like Wine' vormen eigenlijk één geheel van meer dan zeven minuten. 'Intro' is heel gemoedelijk, kabbelt erg rustig voort, en doet qua zang (ritme en timbre) weer erg denken aan Alex Turner. Dit is een voorbode van 'Blood Like Wine', de eigenlijke afsluiter van deze uitstekende popplaat. De elektrische gitaar wordt hier vooral gebruikt om een melancholisch tintje aan de song te geven. Verder heerst de basgitaar weer, zoals op wel meer songs.

Sterk debuut dus van de jongelui uit Gent, ik kijk nu al uit naar de opvolger, en hoop stiekem dat die nog beter is.

4 sterren

avatar van Ataloona
3,0
Jassn raadde mij dit plaatje aan bij Het 'Ga Dat Album eens Reviewen!''-Topic en na Hunger at the Door te hebben gehoord stemde ik toe. Een fijn nummer met een fijne swoel en met de clip en songnaam lijken ze wel te verwijzen naar The Cure.

Ik kende deze band nog niet, nooit van gehoord ook, maar Jassn vermelde erbij dat dit een van de beste albums van 2010 was. Nu wist ik natuurlijk al dat, dat van geen kanten klopt Maar het klinkt prima na een eerste luisterbeurt. Fijne baslijnen, funky en soms wat harde gitaren wisselen zich af met soepele drums. Een goed geluid heeft deze band wel. De stem van de zanger is wellicht wat aan de brave klant en 1 van de duizenden - maar ach - we moeten ook niet te veel gaan verwachten van Balthazar die hier hun debuutalbum afleveren, want dat dit een heel knap debuutalbum is, is zeker waar.

Het album straalt een soort herkenbaarheid uit, en het is wel fijn om eens geen standaardpop te horen. Op het eerste gehoor zullen velen dit misschien wel denken, maar ik kan me helemaal vinden in de omschrijving 'pop-noir'', een hele goede omschrijving/verband zelfs.
De lome bassgitaar en bassdrum zorgen voor een zwaar en traag geluid, terwijl de teksten en zang juist erg vrolijk en pretentieus zijn. Een kruising van de beginperiode van The Beatles en de periode van Seventeen Seconds en Faith van The Cure, wellicht vergezocht, maar dan moet ik ook vermelden dat nergens ook maar dat niveau bereikt wordt. Wellicht wel bij nummers als Throwing a Ball, Fifteen Floors, Blood Like Wine en Hunger At the Doors.

Dit alles maakt dit album toch zeer de moeite waard, jazeker, ware het niet zo braafjes was. De zang is - zoals ik al eerder melde - veel te lichtvoetig en de muziek is gewoon heel braaf binnen de lijntjes.

Gelukkig is dit een debuut album, en is er genoeg ruimte en tijd om zich te verbeteren. De eigen sound hebben ze al. Nu nog te stem wat lomer, trager en lager krijgen zodat we als het ware misschien een depressief album krijgen, maar wel iets wat bijzonder is in deze tijd. Ook mogen er wat vaker climaxen komen, het is het allemaal net niet, netjes binnen de lijntjes dus. Het zou mooi zijn als ze de volgende keer nog een stap verder gaan, en het begin is er al.

Een band om in de gaten te houden, en ik heb het gevoel dat de vooruitgang er wel in zal zitten!

avatar van kobe bryant fan
3,5
Applause

Ik kreeg deze als tip van jassn in het topic: ' Ga dat album eens reviewen ' en ik was blij met deze tip want natuurlijk had ik al eens van Balthazar gehoord. Maar tot de volledige plaat was ik nooit gekomen.

Een leuke piano intro komt aanzetten. Maar zeer lang genieten kun je niet van de intro want daar komen al direct drums en om het nog completer te maken: blazers. En als er wel één instrument is dat ik niet verwachtte in Fifteen Floors (of misschien beter gezegd op deze plaat) zijn het wel blazers. Ze passen perfect in de song en geven Fifteen Floors ook een leuk sfeertje.
Ook de bas speelt over de hele plaat een grote rol. Maarten heeft een relaxte stem en het is daarom ook leuk om er naar te luisteren.


Hunger At The Door is een een iets snellere song, en ik las hier ergens dat de stem van Maarten goed leek op die van Alex Turner. Toen ik Fifteen Floors aan het beluisteren was zag ik de vergelijking totaal niet maar tijdens dit heerlijke Hunger At The Door hoorde ik het ook.
Misschien is het ook wel jammer dat het een Belgische band is want ik heb al veel Amerikaanse en Britse Rock albums gehoord die dit niveau niet kunnen halen.

Dat ze een steengoede basist hebben bewijst ook Morning. De bas samen met de rustige stem van Maarten is heerlijk om te horen na het wat snellere Hunger At The Door. Maar ook horen we voor de eerste keer in viool.

Zo blijven er maar leuk klinkende songs komen en de meeste zijn ook geschikt voor op de radio. Toch zijn het allemaal sterke songs. Ook staat er geen enkele slechte song op alleen zijn er nog een paar fouten bijvooorbeeld: die goedkope drums - of wat het ook is- in Wire. En het is ook jammer dat er een paar songs wat middelmatig zijn zoals: More Ways, I'll Stay Here, Throwing a Ball. Maar zoals Ataloona zegt het is nog maar hun debuut en ze kunnen nog voldoende groeien en nog beter worden.

Conclusie: het was niet zo'n gemakkelijke opdracht om hier een review over te schrijven, maar ik ben blij dat ik Applause heb beluisterd. Natuurlijk is het geen gigantisch applaus waardt.
Maar voor dit Applause sla ik toch wel eens de handen tegen elkaar en geef ik ze een ruime 3.5*.

avatar van west
4,0
Dinsdag komen ze hier naar Tivoli aan de Oudegracht ( ). Daarom ook dit Applause er weer eens bij gepakt, ook omdat ik Rats één van de betere albums van 2012 vind. En wat blijkt: het kwartje valt nu nog wat beter, ik vond dit al goed, maar dit is toch wel een sterk debuut hoor.

Het begint stemmig met Fifteen Floors, een echt mooie openingssong. Hunger At The Door is een geweldig (en) intens nummer, met een erg prettige gitaar. De bas opent Morning fraai en zorgt voor een lekker (lopend) nummer. Inmiddels is de link met the Arctic Monkeys weer gelegd (gelukkig). Wire is heerlijk relaxed, met lekkere percussie. I'll Stay Here is een meer gedragen nummer, wat verderop een mooie wending neemt.

Dan volgt Portishead, ik bedoel Blues For Rosann. En oh, oh, wat is dat mooi! Prachtige gitaar, fraai gezongen. Een lekkere beat? Jazeker, als we een bal gaan gooien. Ah, ook nog een lekkere bas erbij. Die hoor je ook goed op More Ways, wat een fraaie retrosound heeft en mooie strijkers. The Boatmen loopt lekker en heeft bovenal een origineel eigen geluid. Intro is een aangenaam intro van het fraaie slotnummer Blood Like Wine.

Dit Applause is een afwisselende fraaie plaat met een mooie (retro-) sound en daarmee een echt knap debuut van deze Belgische band.

avatar van Film Pegasus
3,5
De 21e eeuw bracht verschillende Belgische groepjes en de vraag is of ze net als de vele groepjes in de jaren '90 voor goeie muziek zouden zorgen en vooral of het meer zou zijn dan een leuke hit. Balthazar komt binnen met Applause als debuutalbum. Voordien waren ze al wel te horen op radio, maar met dit album zou blijken of het bij die enkele hits zou blijven.

Je merkt wel dat ze nog een beetje zoeken naar hun sound. Dat is niet slecht en levert verschillende hits op. Maar waar Rats een completer album is, heb ik dat minder met Applause. Je merkt ook wel dat hier veel meer vergelijkingen worden gemaakt met andere groepen. Vanaf Rats hebben ze hun eigen klankkleur en kunnen zich zo ook veel sterke profileren in de Belgische muziek. Het blijft een stevig album dat als debuut zeker kan tellen.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:36 uur

geplaatst: vandaag om 20:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.