Poets of the Fall - Twilight Theater (2010)

En hij is gelekt dames en heren!

Dit is een hele goede poprock plaat die zich kan meten met hoogstaande artiesten vandaag de dag. Dat deze band nog niet bekend is geworden is mij een raadsel maar dat terzijde.

Alle nummers zijn van een ongekend niveau, alleen is dreaming wide awake zelf (het nummer dus) wat aan de saaie kant en totaal niet representatief voor de restvan het album. Het slotnummer eindigt met een baanbrekende kippenvel op je borst waar je u tegen kan zeggen. De beste ballad die ze ooit hebben gemaakt in my opinion.

Beste nummers tot nu toe: Dying to Live, Heal my wounds & War!

Dit is de plaat van 2010, bestellen/pindakazen dus!

Stem verwijderd, album is nog helemaal niet gelekt.

Dit is idd een goed album, beste nummers War, Change en You're Still Here.

Geweldig album.
Single Dreaming Wide Awake is idd niet representatief voor de rest van het album, de rest is namelijk veel mooier en heeft veel meer diepgang.

War had de eerste single moeten worden! Wat een mooi nummer, en wat een goed meezingbaar refrein.

Maar eigenlijk veranderen mijn favorieten van tijd tot tijd, alle nummers zijn gewoon goed. De Poets proberen hier weer nieuwe dingen, zonder hierbij zichzelf te verliezen. Dit album gaat weer terug naar de stijl (en overstijgt het qua niveau, ook al dacht ik niet dat ze dat konden) van het eerste album Signs of Life.
Marko's stem is nóg beter geworden op dit album, met als absoluut hoogtepunt Given & Denied, wát een mooi nummer.

Lyrics zijn ook weer extreem mooi, wat te denken van "Just before the shadows fall/ like a leaf in the wind/ on the ocean of blue/like your eyes/in the twilight theater".

Dit album is veel rustiger dan Revolution Roulette, en dat is goed, want de Poets zijn rustig op hun best. Toch zitten er ook op dit album wat rocksongs die goed uitpakken. Natuurlijk opener Dreaming Wide Awake, maar ook 15 minute flame en Smoke & Mirrors. Ook leuk zijn de Ierse (?) folk invloeden bij bijvoorbeeld Change, dat geeft een apart en mooi effect.
Dying To Live is juist weer funky met een aanstekelijk refrein, Smoke & Mirrors is zoals de titel doet vermoeden, sexy en James Bond-style en een betere afsluiter als Heal My Wounds (hoe slecht de titel ook is), kan je niet wensen.
Ik zie dat ik alleen Rewind en You're Still Here nog niet heb genoemd, hetgeen totaal onterecht is. Rewind is echt een nummer om goed naar te luisteren en bij te filosoferen, en You're Still Here is lief, romantisch, waarbij de lyrics zelf minder oppervlakkig zijn dan de titel.

Zo wat een verhaal weer. Maar dat verdient dit album wel. Het mooiste album dat deze band heeft geproduceerd, en ik denk zelfs in het algemeen een van de mooiste albums ooit geproduceerd, met een stem die zo mooi, rustig en gevoelig is dat je er u tegen zegt, maar waarbij ook de muziek zelf je kippenvel bezorgt.
Aanschaffen dit album dus!

Ik kende vooraf slechts de song Dreaming Wide Awake, die inderdaad een enigzins foutief beeld schetst van het album. De overige songs zijn anders qua stijl, meer bombastisch en dramatischer van opzet. Het is even wennen, maar na een paar luisterbeurten moet ik zeggen dat ik het toch wel een fraai album vind. Alles is tot in de puntjes uitgewerkt en de songs zijn stuk voor stuk de moeite waard, zowel muzikaal als tekstueel. Ik ga op zoek naar eerder werk van de band.

De titels van de albums van deze band alleen al maken mij nieuwschierig naar hun muziek...

Inmiddels is deze band helemaal verveeld, en heb ik er nooit meer naar geluisterd. Het is mischien zo zoetsappig allemaal dat de smaakjes er gauw van verdwijnen. Het klinkt ook allemaal weer als een herhalingsoefening.

Te toegankelijk dus naar mijn smaak, en het zit te simpel in elkaar (als je er op let).

Leuk deze reactie op het in 2008 verschenen Poets-album Revolution Roulette, maar ik kom daar toch even op terug na de release van Twilight Theater. Deze plaat voldoet aan alle wensen die ik in bovenstaande quote destijds opnoemde en toch bevredigt Twilight Theater anno 2012 minder dan gehoopt. Juist de rustige nummers zijn zwak, zoals DeKoning al even noemde. 'Zoetsappig'. Het mag inderdaad allemaal weer iets harder naar mijn mening. Een 360 graden draai in More (op Revolution Roulette) is hier niet meer te vinden. Het is allemaal wat braafjes, geen zieke solo's of dubbele basedrums zoals in The Ultimate Fling. Twilight Theater is zeker geen slechte plaat, maar het mag weer wat harder op de opkomende plaat Temple of Thought.

Het nieuwe Album is nu uitgelekt, en ik heb deze enkele keren beluisterd.

Hieronder een korte samenvatting van deze CD, ik doe het ook hier omdat er nog geen nieuwe cd is aangemaakt terwijl deze precies volgende week uitkomt. Raar!?

Running Out Of Time, deze begint lekker stevig en blijft dat ook tot aan het eind + lekkere solo.

Temple Of Thought, deze doet mij heel erg veel denken aan het nummer Carnival of Rust. Rustig opbouwend en dan wat gitaren en drums erbij.

Cradled In Love, heel rustig nummer met heel mooi gezang van de zanger. Pas richting het eind van het nummer komen de elektrische gitaren en drums erbij (heel mooi gedaan).

Kamikaze Love, begint een beetje Lift achtig maar gaat al gauw 2 stappen zwaarder.

The Lie Eternal, begint ook een beetje Lift achtig en gaat iets zwaarder.

Skin, het intro lijkt op Bon Jovi - Wanted, Dead or Alive en op een stukje in het nummer van Sting - Fields of Gold. Halverwege het nummer wordt het ruiger.

The Distance, Het nummer begint met een gitaar die heel snel speelt (More, intro) en wordt na het intro heel erg poppy.

Show Me This Life, Dit nummer lijkt veel op Dreaming Wide Awake (niet het intro).

Morning Tide, Lekker rustig beginnen en wat zwaarder er later in komen. Typisch Poets of The Fall.

The Ballad of Jeremiah Peacekeeper, Rare titel maar deze past ook wel weer bij het nummer. Het is een Ballad over Peace.

The Happy Song (Had beter Psycho kunnen heten ), Begint erg raar maar daar komt iets later een hele grote verandering in. Ruige, zware gitaren en de zanger zit op een bepaald punt tegen het schreeuwen aan. Dit is na Ultimate Fling hun zwaarste nummer.

Kortom het is een Poets of The Fall album dat wat zwaarder is dan Twilight Theater, maar weer minder zwaar dan Revolution Roulette.

Opmerkingetje: De drummer heeft een dubbele bassdrum, maar gebruikt deze totaal niet in dit album tot aan de laatste 15 seconden van The Happy Song. Heel jammer, want ik vond die dubbele bassdrum wel een goede toevoeging in de ruigere nummers!

Ik geef het album nu een 4*, misschien dat hij nog veranderd. Want ik ben er nog niet helemaal uit.