Armored Saint - La Raza (2010)

Eindelijk, na tien jaar, weer eens een nieuw album van Armored Saint.

Ik ben benieuwd maar zal toch nog een weekje geduld moeten hebben.

Echt productief is de band inderdaad niet, met slechts twee albums in een kleine twintig jaar. Maar goed, gelukkig is de plaat wel de moeite waard. Dat mag ook wel: de band heeft er tenslotte lang genoeg op kunnen broeden. Heel erg goed is het album niet, daar zijn de songs iets te gezapig en sporadisch wat te langdradig voor, maar het is allemaal net sterk genoeg om te blijven boeien. Zanger Bush is nog steeds goed bij stem en de band komt nog behoorlijk energiek uit de hoek. Productioneel had er nog wel even doorgesleuteld mogen worden, vooral de drums zijn wat mat, maar ook dit aspect is acceptabel. Conclusie: een aangename comeback. See you in another ten years!

Op het eerste gehoor is het een bittere teleurstelling. Het frisse Revelation kon ik nog wel hebben, maar nog een album met nog veel saaiere rock is mij echt teveel van het goede.
Een opzwepend album a la de eerste 4 of 5 schijven zit er duidelijk niet meer in.

Ik had er hoge verwachtingen van eerlijk gezegd. In Rock Tribune alle lof over dit album. Revelation vind ik erg goed, maar Raza dan misschien maar beter niet aanschaffen zonder vooraf te beluisteren.

Eigenlijk waren er eerst niet echt plannen voor een nieuw album, zo las ik. Men maakte samen ter ontspanning wat muziek en vond toen dat die goed bij Armored Saint pastte. En zo kwam er uiteindelijk toch deze plaat.

Prima nieuw album van Armored Saint. Kwa sound ligt deze tussen Symbol of Salvation en Revelation in. Loose Cannon begint met een apart intro wat me wel veraste. Ook luisteren de nummer lekker weg. Wat opvalt is dat het allemaal relaxt is ingespeeld. Daarom misschien niet het hardste album van de heren. Erg? Nee! Voordeel is wel dat men, gezien de lage productiviteit wel fijn spontaan klinkt! Ook zingt John Bush weer fantastisch! Wat heeft die man toch een gave stem. Denk gelijk terug aan het geweldige concert in Arnhem van een paar jaar geleden. Hopelijk doen ze weer een paar optredens.

Optreden zit er niet in als ik het interview met Bush in de Aardschok mag geloven. Dat is een verliesgevende onderneming.
De man verdient goud geld met het inspreken van spotjes voor Burger King.
Ik heb geen moeite met een 'niet zo hard' album. Maar La Raza klinkt ontzettend gezapig ten opzichte van Revelation of Symbol Of Salvation.
Het heeft wel zijn momenten Ik veerde even op bij de opening van Left Hook From Right Field maar bij het inzetten van het couplet zakt het als een plumpudding weer in elkaar. Maar het middenstuk is wel weer aardig.
John Bush is wel geweldig bij stem. Dat moet gezegd.
Ik ben nog niet toe aan een beoordeling.

Gezapig zou ik het niet noemen, maar inderdaad een relatief rustig album op het eerste gehoor. Met misschien wel erg goede nummers. Ik wacht ook nog even met beoordelen, maar eigenlijk vind ik alles al wel meteen goed.

Eigenlijk vind ik hem ook steeds beter worden. Maar ik ben zo verknocht aan het oude geluid van de band.

Dit is het minste van de Armored Saint albums die ik ken. Er staan gewoon geen lekker pakkende songs op. John Bush zingt voortreffelijk, maar de band klinkt niet geïnspireerd genoeg. Na Alice In Chains en Fear Factory was dit na al die jaren ook een uitgelezen mogelijkheid de wereld nog eens te doen schudden met een goed album . Maar in dit geval lukt het dus niet.

Zeker geen slappe hap zoals hiervoor in wat bedektere termen wordt gesuggereerd.

Staat een aantal ware knallers op en Bush' stem is nog steeds erg krachtig en uit duizenden herkenbaar.

Een slappe hap vind ik het ook niet maar het mist toch wel de energie en het enthousiasme dat de band op Revelation wel had. Het is wel duidelijk hoorbaar dat er een stelletje uitstekende muzikanten staat te spelen maar het klinkt tegenwoordig echt alsof er een hobby-bandje staat te spelen. Dat vind ik gewoon erg jammer als je een topzanger als John Bush in de band hebt. Hij is dan ook degene die het album voor mij ook echt nog boven de middenmoot doet uitstijgen - anders denk ik niet dat ik verder dan een 3tje (of misschien zelfs een 2,5je) kwam.

Een net-niet album, wat erg jammer is.
Aan John Bush ligt het niet, de intenties zijn ook goed maar de uitwerking niet.
Dit had toch dé terugkeer van AS kunnen worden, een statement dat de oude heren van vroeger nog wel degelijk kunnen vlammen.

Nu komt het over als de fans laten weten dat ze er nog zijn en juist die fans verdienen beter.

Een plaatsje in de middenmoot, verder zou het nooit komen.

Laat me even zeggen dat ik dit een buitengewoon album vind van Armored Saint, de nummers zitten knap in elkaar (die hooks!), er wordt geweldig samengespeeld en John Bush is een kanjer van een zanger. Dit album zou iets rustiger in elkaar zitten?

Ik vind de eerste vier nummers enorm knallen in de beste Armored Saint traditie in een heerlijk geluid. Vanaf Chilled gaat het tempo iets omlaag, maar de songs zitten nog steeds goed in elkaar. Het titelnummer met opvallende percussie en basslijn is een buitenbeentje. Little Monkey is opnieuw een lekker stevig nummer. Armored Saint is nooit de snelste geweest, noch de zwaarste, noch de beste Metal groep ter wereld, ze hebben altijd wel hun identiteit behouden in voor- en tegenspoed en voor veel lekkere muziek gezorgd. Voor mij moeten ze geen tien jaar meer wachten om een nieuw album te maken.

Dergelijke albums hoor je niet zo vaak meer, denk ik, want ze worden niet zo veel meer gemaakt. Ambachtelijke plaat van een ambachtelijke groep en mijn verlanglijst wordt weer groter. Ik heb veel respect gekregen voor Armored Saint, want ik blijf na al die jaren dat gevoel behouden dat ze verder kon geraakt zijn.

Toen ik dit album luisterde nadat het net uit was gekomen, was ik net als velen teleurgesteld. Nu in aanloop naar het nieuwe album deze toch nog maar eens opgezet. En nog eens, en nog eens....

Eigenlijk staan er gewoon steengoede nummers op deze plaat. Als geheel kan het niet tippen aan de klassiekers van A.S. maar hetgeen Bush en consorten hier laten horen steekt nog altijd met kop en schouders boven de middelmaat uit.

Hier kom ik het laatste weekje wachten tot het nieuwe album wel mee door

Op de een of andere manier is dit album op het moment van uitkomen aan mijn aandacht ontsnapt, ivm wat gematigd positieve recensies was ik voorbereid op een lichtelijke teleurstelling, maar ik ben eigenlijk aangenaam verrast ! Een prettig, relaxed album wat heerlijk wegluistert. Tegendraadse ritmes en zanglijnen. Misschien niet het allerbeste album, maar nog steeds een dikke voldoende.

Niets mis mee met dit album, in mijn oren althans. Door de bank heen sterke nummers, en de stem van John Bush tilt alles naar een hoger plan. Mooie productie trouwens.

Best een lekker album van Armored Saint, hoewel de vorig jaar verschenen schijf; Win Hands Down toch krachtiger is en meer een coherent geheel vormt. De sterke kanten van Armored Saint worden ook op dit album uitgespeeld; de zang van Bush is als altijd sterk, de productie is weer uitstekend te noemen en het drumwerk van de heer Sandoval is om je vingers bij af te likken. Toch wel een paar kanttekeningen; enkele nummers zoals La Raza en Blues kabbelen maar wat voort voor mijn gevoel. Daarnaast hoor je dat de heren waarschijnlijk veel plezier hebben gehad in de studio (Chilled) en dat is op zich prima maar de hele schijf straalt iets looms uit, alsof de urgentie er niet is. Na een aantal nummers verlang ik wel naar een Aftermath of Chemical Euphoria. Desalniettemin vermaak ik mij nog regelmatig met La Raza.

En weer zit er een flinke periode tussen de laatste plaat en deze uitgave. La Raza is niet de meest populaire plaat onder de fans. De 10 songs zijn allemaal stuk voor stuk voldoende maar echter uitschieters telt de plaat niet. Hij ligt wat minder zwaar op de maag dan Revelation maar de nummers duren stuk voor stuk wat lang, op zich is dat niet erg, mits de heren net als in het verleden met energie en creativiteit de nummers invullen. De plaat begint nu op den duur wat te vervelen, het herhalende karakter van veel songs begint op den duur wat tegen te staan. Wat wel piekfijn in orde is; een uitmuntende productie, Bush in topvorm en in een aantal songs werkt het relaxte karakter wel degelijk; Chilled vormt daar een mooi voorbeeld van. Echter in vergelijking met het oudere materiaal scoort dit plaatje toch iets minder.

Tussenstand:

1. Raising Fear
2. Symbol of Salvation
3. Delirious Nomad
4. March of the Saint
5. La Raza
6. Revelation

Tegenover La Raza ben ik wel weer wat milder geworden ondertussen. Armored Saint komt degelijk voor de dag en probeert oud met nieuw met elkaar samen te laten gaan. Ik moet wel vaak aan Anthrax denken met die hoekige riffjes hier en daar. Get Off The Fence is wel mijn favoriet hier. Mooie opzwepende track.

Het is alweer jaren geleden dat ik alle platen van Saint aan een marathon heb onderworpen. Inmiddels ben ik daar al lange tijd mee gestopt. Met name het feit dat bepaalde platen in de loop der tijd zomaar een andere indruk op je kunnen maken dan voorheen maakt een marathon wat onzinnig.

La Raza heb ik altijd een redelijk album gevonden maar het kon de concurrentie met zijn voorgangers in mijn ogen niet aan.
Inmiddels moet ik bekennen dat ik La Raza met de jaren is gaan rijpen.
De plaat lijkt op bepaalde punten wel wat op Sound of White Noise, ook al door Edwynn aan gerefereerd. Meer jaren 90, dan jaren 80, en dat voor een plaat uit 2010.
Een wat alternatiever geluid, minder gitaarsolo's en als geheel minder uitgesponnen.
Hoewel de meeste songs meer dan 5 minuten klokken is er niet veel ruimte voor langere transities of creatieve overgangen. De nadruk ligt meer op 'groove' dan op riffs per strekkende meter.
Dat is dan ook eigenlijk het enige (kleine) manco aan La Raza, de heren weten hoe ze composities moeten schrijven, de stem van Bush is als altijd weergaloos en in Chilled hebben ze een song die zowel stoer als relaxed overkomt, een fraaie combinatie derhalve.
Er is weinig mis met La Raza en daarom een herwaardering van mijn kant, in positieve zin wel te verstaan.

La Raza is een album dat wel is gaan groeien. Ik hoopte altijd zo dat ze weer eens de Delirious Nomad uit gingen hangen. Maar sinds ik dat echt heb losgelaten, is Armored Saint gewoon een frisse metalband die zo nu en dan hele aardige platen uitpoept.