Triptykon - Eparistera Daimones (2010)

Ook mijn nummer 1. Maar ik moet bekennen dat ik het laatste jaar weinig nieuwe albums heb gehoord.

Wat mij betreft ook de beste cd van het jaar - ondanks het feit dat er best wel een hoop kwalitatief sterke albums zijn uitgebracht. Moet ik wel zeggen dat net 'My Pain' en 'The Prolonging' voor mij tot de hoogtepunten van de cd behoren. Het eerste nummer beschouw ik een beetje als een soort van proloog tot het tweede - dat mooi, dromerige en droevige stukje met vrouwenzang, net voor het dreigende, slepende begin van 'The Prolonging' - om daarna een versnelling hoger te gaan - heerlijk! De cd past trouwens ook perfect bij het huidige weer / seizoen.

Niet mijn nummer 1, wel nummer 2. Maar heb niet superveel nieuwe albums gehoord dit jaar.

Dit album is voor mijn de zwaarste bevalling van 2010...ik vind Monotheist stukken beter..en voor mij de ontdekking van 2010!!

die beukriff rond 3:50 in dat derde nummer

Uiteindelijk is dit album mijn nummer 2 van 2010 geworden, na Axioma Ethica Odini van Enslaved. Hoe vaker ik Triptykon draai, hoe sterker ik het idee heb dat dit album minstens even goed is als dat van Enslaved. In ieder geval denk ik dat ik beide binnenkort in mijn MuMe-top 10 zet.

Vorige week heb ik dit album (eindelijk) gekocht. De winkel had zowel een digibook (heten die dingen zo?), en het gewone plastic hoesje. Ben uiteindelijk voor het digibook gegaan. Een prima verzorgd boekje, met bij elk nummer een kort commentaar van Tom G. over het ontstaan van het nummer of waar het over gaat. Het cd-schijfje zelf is aan beide kanten zwart. Past uitstekend bij de sfeer van de muziek die erop staat.

Het duurde even voor ik Eparistera Daimones kon waarderen (het duurde trouwens ook even voor ik de naam van de cd helemaal foutloos uit het hoofd kon spellen). Aanvankelijk duurde de cd me te lang, en konden de laatste 2 nummers me niet echt boeien. Dat bleek echter niet aan de muziek, maar aan mezelf te liggen. Dit album is niet eentje dat je bij de eerste keren luisteren helemaal doorhebt. Het duurde bij mij minstens 5 luisterbeurten voor ik het kon waarderen, en sindsdien is mijn waardering alleen maar gegroeid. The Prolonging is zelfs uitgegroeid tot een van mijn favoriete nummers van dit album.

In het boekje schrijft Tom Gabriel Warrior dat hij The Prolonging heeft geschreven als een gebed, toen hij een tijd in Noorwegen verbleef. In het verlengde daarvan heb ik het idee dat het hele album een soort van mis is. "Satan, saviour, father", "Lord, have mercy upon me" (uit Goetia). Dit is echter niet een mis om een god te eren. Een zwarte mis. Duisternis, dood, ondergang als centrale thema's.
Maar toch een mis, door de veelal slepende riffs en de gitaren die soms op het randje van ontstemd lijken te zweven. Daaroverheen veelal simpele teksten met met veel herhalende stukken tekst: "Lie upon lie mankind shall die...", "Pain...myopic empire", "Pain", "As you perish I shall live" die als mystieke toverspreuken worden herhaald, alsof de voorganger in trance is. Zo nu en dan een furieze uitbarsting. "Everything you touch/Every word you speak/Every lie you shape/Every seed you sow/Dies".

Een buitengewoon sfeervol album. Niet sfeervol als in 'met je lief samen romantisch dineren bij kaarslicht', maar wel uitermate geschikt voor lange, sombere dagen met grijs weer buiten, terwijl je alleen in je huis zit, denkend wat je eigenlijk ook al weer op deze aarde aan het uitspoken bent.

4.5*, en een van de weinige albums die kans maken op de maximale score.

Mooi stukje tekst.

Ik ga de cd ook maar bestellen.
Na een eerste luisterbeurt kon ik er niets mee, maar in de bus met dopjes in hoorde ik toch dingetjes die mij de eerste keer ontgingen.
Inderdaad een sfeervolle plaat. Duister, zwartgallig en erg somber.

Dank. Net als AOVV hierboven heb ik de neiging om de plaat meteen weer te draaien als hij afgelopen is. Als er niet zoveel andere muziek was die ik wil horen, had ik dat ook gedaan denk ik.

Nu maar eens achter Monotheist aan.

Wellicht het beste album van het vorig jaar. Ik heb volgens mij nog nooit zo´n donkere plaat gehoord. Triptykon slaagt er bij wijze van spreken in om het volledige Noorse Black Metal-scene van de kaart te vegen. Het album opent op magnifieke wijze met een aantal zware drones a la Sunn, en gaat daarna zijn eigen destructieve kant op. Myopic Empire zorgt voor de juiste afwisseling. The Prolonging is een van de beste twintig-minutennummers die ik heb gehoord. 5/5

Ik heb ze gisteren live gezien, ze hebben het hele Prolonging nummer gespeeld. Dat was echt nog stukken indrukwekkender dan op de plaat. De bas stond zo hard afgesteld dat de hele zaal trilde, meer dan bij enige andere band die ik heb gezien tot nu toe. Sunn O))) zal het wellicht kunnen overtreffen.

En ik sta met Tom Fischer op de foto

Ik ben enigszins jaloers , had ze graag eens aan het werk gezien. Hopelijk komt Triptykon nog eens mijn kant op.

Staan volgens mij alleen maar op die kolerefestivals. Daar heb ik echt geen zin meer in.

Dit blijft een meesterlijk/monsterlijk album .
Ik heb het een tijd lang elke zondag na het wakker worden gedraaid, maar de laatste paar weken heb ik het nauwelijks gedraaid. Zonet weer eens opgelegd, en het was weer het loodzware monster dat het was toen ik mijn 'recensie' schreef, meer dan een jaar geleden.

Het wordt hoog tijd dat ik mijn top-10 aan ga passen, zodat Eparistera Daimones nog een stukje kan klimmen.

Lekkere lompe, zware stonderdoom-plaat, het sluit nauw aan bij Celtic Frost. Het typische gitaargeluid krijg je snel genoeg van, maar er zit gelukkig voldoende dynamiek in door bijvoorbeeld een afwijkend nummer als My Pain. Abyss Within My Soul vind ik de beste song.

Tijd voor het laatste halfje erbovenop. Ik zet deze plaat niet heel vaak op, maar wanneer ik hem opzet word ik er 72 minuten lang helemaal ingezogen. Een band die zijn riffs tot op het bot uitkleedt maar in de composities zelf veel diepte brengt. Tom G. Warrior klinkt hier als de duivelse predikant met zijn diabolische slogans, want die blijven gruwelijk lang in je hoofd hangen vanwege het repeterende en bezwerende karakter ervan. Wanneer de man alsof hij bezeten is ''All mankind shall die'' en ''As you perish, I shall live" dicteert kijk ik even om me heen of er geen hels vuur is gestart. Want er zijn genoeg metalbands die duister willen klinken, maar Triptykon is the darkness itself. De tweede mis genaamd Melana Chasmata zal in april plaatsvinden en U kunt in maart al een voorproefje aanvragen.

Triptykon is in vele opzichten de natuurlijke opvolger van de koers die Celtic Frost met hun, in mijn ogen, meesterwerk 'Monotheist' is gevaren. Misschien kent Triptykon niet dezelfde akelig gruwelijke intermezzo's (denk aan 'Totengott' op Monotheist...brrr), deze 'Eparistera Daimones' klinkt als geheel misschien zelfs nog verwoestender dan zijn spirituele voorganger. De gitaren vormen een soort van donderende soundscape, een onheilspellende wolk die op de aarde lijkt neer te storten. Tom G. Warrior kan in deze muur van geluid naar hartelust tekeergaan en zijn apocalyptische teksten met alle weerzin en afschuw bulderen en declameren, geholpen door pijnlijk-aandoende backing vocals/kermen van gitarist Santura. Wie bij de manier waarop Warrior ogenschijnlijk vanop het hoogste punt op aarde (of misschien zelfs kilometers boven de aardse oppervlakte, ergens vanuit de donkere wolk die de muur van gitaren net hebben gevormd) "As you perish, I shall live" op de rest van de mensheid lijkt neer te galmen niet onder de indruk is, zal van weinig dingen wel onder de indruk zijn. De opvolger Melana Chasmata is eveneens erg sterk en vestigt Triptykon definitief als de ultieme reïncarnatie van het Celtic Frost van Monotheist.

De CD heb ik al lange tijd in mijn bezit en nu eindelijk ook de rerelease op vinyl (een origineel werd tot voor kort voor rond +/- € 200,- aangeboden).

Blijft een fantastische plaat en ook het artwork is super! Komende zomer ga ik ze eindelijk live zien op Wacken.

Bij verschijnen was ik hier behoorlijk van onder de indruk maar nu ervaar ik een beetje dezelfde verveling als bij Monotheist (Celtic Frost). Het sleept allemaal zo tergend langzaam aan terwijl er muzikaal eigenlijk weinig interessants gebeurt. Dit album klinkt gelukkig wel organischer en de nummers zijn beter.

70/100

Wat een heerlijke plaat is dit. Triptykon gaat verder waar Celtic Frost geëindigd is. De plaat klinkt loodzwaar en onheilspellend. Ondanks de lange speelduur blijf ik de volle mep genieten. Wat een heerlijke verdoemenis.

Blijft genieten. Heerlijk met regenachtig weer.

Die rust van My Pain is zo ontzettend mooi als intermezzo tussen al het bruut geweld door. Geweldig album