Triptykon - Eparistera Daimones (2010)

Duister, maar vooral intrigerend album van Triptykon. Het eerste nummer, 'Goetia' sleurt je meteen mee de onderwereld in, en je komt er pas uit als 'The Prolonging' het album op majestueuze wijze afsluit.

Tussen deze twee nummers komt er natuurlijk ook nog heel wat lekkers. Zo is er het sterke 'Abyss Within My Soul', een sfeervol intermezzo als 'Shrine' en een stevig beuknummer als 'A Thousand Lies'.

'Myopic Empire', de voorbode op 'My Pain', dus ik zie deze twee als één geheel eigenlijk. In beide komt de piano voor, al is dat in 'Myopic Empire' een stuk experimenteler (klassiek) en abrupter. Maar wel zeer geslaagd, het grijpt me toch wel aan. Pain, wordt er alsmaar geroepen, en dat is toch de spil bij dit album denk ik, pijn. ‘My Pain’ is wel heel erg rustig, maar zeker niet minder duister, daar zorgt het pianospel wel voor, samen met de zang (de tekst ook) en de dreigende gitaar die er tijdens dit nummer niet uitkomt.

‘The Prolonging’ is misschien soms wel wat te log en te zwaar, maar dat past naar mijn mening gewoon bij de hele plaat. Niet het meest geslaagde werkstuk op de plaat, maar toch ook erg sterk hoor.

Na 72 minuten luisteren ontstaat bij mij de drang om de plaat terug van tevoren af te spelen, iets wat ik dit jaar nog niet met al te veel platen gehad heb. Grootste pluspunten zijn het onheilspellende geluid, alsof het rechtstreeks uit de hel komt, en de duistere sfeer die wordt neergezet. Maar ach, ik val in herhaling, ik ga het hierbij laten.

4 sterren

Uiteindelijk is dit album mijn nummer 2 van 2010 geworden, na Axioma Ethica Odini van Enslaved. Hoe vaker ik Triptykon draai, hoe sterker ik het idee heb dat dit album minstens even goed is als dat van Enslaved. In ieder geval denk ik dat ik beide binnenkort in mijn MuMe-top 10 zet.

Vorige week heb ik dit album (eindelijk) gekocht. De winkel had zowel een digibook (heten die dingen zo?), en het gewone plastic hoesje. Ben uiteindelijk voor het digibook gegaan. Een prima verzorgd boekje, met bij elk nummer een kort commentaar van Tom G. over het ontstaan van het nummer of waar het over gaat. Het cd-schijfje zelf is aan beide kanten zwart. Past uitstekend bij de sfeer van de muziek die erop staat.

Het duurde even voor ik Eparistera Daimones kon waarderen (het duurde trouwens ook even voor ik de naam van de cd helemaal foutloos uit het hoofd kon spellen). Aanvankelijk duurde de cd me te lang, en konden de laatste 2 nummers me niet echt boeien. Dat bleek echter niet aan de muziek, maar aan mezelf te liggen. Dit album is niet eentje dat je bij de eerste keren luisteren helemaal doorhebt. Het duurde bij mij minstens 5 luisterbeurten voor ik het kon waarderen, en sindsdien is mijn waardering alleen maar gegroeid. The Prolonging is zelfs uitgegroeid tot een van mijn favoriete nummers van dit album.

In het boekje schrijft Tom Gabriel Warrior dat hij The Prolonging heeft geschreven als een gebed, toen hij een tijd in Noorwegen verbleef. In het verlengde daarvan heb ik het idee dat het hele album een soort van mis is. "Satan, saviour, father", "Lord, have mercy upon me" (uit Goetia). Dit is echter niet een mis om een god te eren. Een zwarte mis. Duisternis, dood, ondergang als centrale thema's.
Maar toch een mis, door de veelal slepende riffs en de gitaren die soms op het randje van ontstemd lijken te zweven. Daaroverheen veelal simpele teksten met met veel herhalende stukken tekst: "Lie upon lie mankind shall die...", "Pain...myopic empire", "Pain", "As you perish I shall live" die als mystieke toverspreuken worden herhaald, alsof de voorganger in trance is. Zo nu en dan een furieze uitbarsting. "Everything you touch/Every word you speak/Every lie you shape/Every seed you sow/Dies".

Een buitengewoon sfeervol album. Niet sfeervol als in 'met je lief samen romantisch dineren bij kaarslicht', maar wel uitermate geschikt voor lange, sombere dagen met grijs weer buiten, terwijl je alleen in je huis zit, denkend wat je eigenlijk ook al weer op deze aarde aan het uitspoken bent.

4.5*, en een van de weinige albums die kans maken op de maximale score.

Triptykon is in vele opzichten de natuurlijke opvolger van de koers die Celtic Frost met hun, in mijn ogen, meesterwerk 'Monotheist' is gevaren. Misschien kent Triptykon niet dezelfde akelig gruwelijke intermezzo's (denk aan 'Totengott' op Monotheist...brrr), deze 'Eparistera Daimones' klinkt als geheel misschien zelfs nog verwoestender dan zijn spirituele voorganger. De gitaren vormen een soort van donderende soundscape, een onheilspellende wolk die op de aarde lijkt neer te storten. Tom G. Warrior kan in deze muur van geluid naar hartelust tekeergaan en zijn apocalyptische teksten met alle weerzin en afschuw bulderen en declameren, geholpen door pijnlijk-aandoende backing vocals/kermen van gitarist Santura. Wie bij de manier waarop Warrior ogenschijnlijk vanop het hoogste punt op aarde (of misschien zelfs kilometers boven de aardse oppervlakte, ergens vanuit de donkere wolk die de muur van gitaren net hebben gevormd) "As you perish, I shall live" op de rest van de mensheid lijkt neer te galmen niet onder de indruk is, zal van weinig dingen wel onder de indruk zijn. De opvolger Melana Chasmata is eveneens erg sterk en vestigt Triptykon definitief als de ultieme reïncarnatie van het Celtic Frost van Monotheist.