Triptykon - Eparistera Daimones (2010)

Ik houd het maar bij de cd versie. Die ziet er ook al verzorgd uit.
Het album heeft mij al een poosje in zijn greep. Sommige tegenstanders reppen over een gebrek aan variatie. Ik vind de plaat juist gevarieerder en minder ondoordringbaar dan Monotheist. Ofschoon ik die plaat ook op een voetstuk heb staan.
Juist de thrashy uitbarstingen in nummers zoals A Thousand Lies maken het album in afwisseling met de passages die soms tegen drone aanhangen, ontzettend dynamisch. En ook zijn er zelfs, je moet goed zoeken, wel wat smaakvolle leadpartijen te ontdekken.
Overheersend blijft de allesverstikkende duisternis die de plaat oproept. Daar kan Varg Vikernes toch wel een puntje aan zuigen.
Deze staat voorlopig bovenaan mijn, nog korte, jaarlijstje.

Toch iemand die ongeveer hetzelfde album hoort als ik.

Ik zou 'm wel wat vaker moeten draaien. Maar dit komt niet meteen in me op als ik in de mood ben voor een lekker muziekje. Met Eparistera Daimones is het voor mij een beetje als met zo'n gruwelijk goeie film, die vooral dus ook echt gruwelijk is. Die bekijk je niet zo snel een zoveelste keer voor de lol.

Na een eerste luisterbeurt begrijp ik niks van die hoge score voor dit album.
Ik las dat men dit erg duister vindt, dat valt wat mij betreft wel mee, traag en log dat is het wel. Wat me nog meer tegenvalt is de afwisseling, die is er bijna niet en daardoor is het wel een hele lange zit.
Maar goed ik heb het slechts eenmaal beluisterd en mijn mening kan nog veranderen.

Mooiste nummer tot nu toe vind ik My Pain, wijkt erg af van de rest wat ik nog niet echt boeiend vind, het gitaargeluid vind ik erg eentonig en saai.
Het laatste nummer lijkt qua gitaargeluid erg op Electric Wizard, wel o.k maar het nummer duurt veel te lang.

Dat The Prolonging tergend traag en lang is past gewoon bij dat nummer vind ik.

Goetia en Abyss Within My Soul waarmee het album opent zijn meteen al serieuze lappen muziek, maar ik vind het schitterende nummers met prachtige zang- en gitaarpartijen in een overheerlijk donker geluid gedompeld. Daarna is variatie troef, met het super agressieve A Thousand Lies waarin de haat haast fysiek voelbaar is, Myopic Empire met dat prachtige piano interludium enz...



@Edwynn,

De cd is in dit geval nog niet zo'n slecht idee. De hoes mag dan meer dan de moeite zijn, twee lp's dus vier afspeelkanten, al maken kleinere porties dit lange zware album misschien iets beter verteerbaar, is toch net wat te veel van het goede.

De cd is gewoon een prima verzorgd digibook. Het enige wat ontbreekt is dat bloedgeschilderde ding. Daarvan bevinden zich in het boekje slechts de fragmenten per bandlid. En dat is niet eens in de oorspronkelijke kleursetting. Dat is wel enigszins jammer.
Ik moet bekennen dat ik het album tot nu toe alleen nog in zijn geheel beluister. Het laat me gewoon niet los. Dan is het best handig dat je de plaat niet steeds hoeft om te draaien

Ja, ik heb vandaag op het punt gestaan de cd er bij te kopen. Maar dat vond ik dan toch weer wat veel extra geld.

Staat er verder nog iets in het cd-boekje? Op de binnenhoezen van de lp zijn de lyrics afgedrukt. Aan de achterkant van de ene binnenhoes die bloedschilderij en op de andere een Triptikon-logo. Op de binnenkant van de gatefold net als op de achterkant van de hoes uitsneden van het schilderij op de voorkant.

De lp lag er overigens ook weer.

Dat is, behoudens het bloedschilderij, dezelfde inhoud als de cd. Dus de LP bezitter heeft meer waar voor zijn geld.

Dat lijkt mij ook dan. En hij of zij krijgt er nog gratis een stimulans bij om in beweging te blijven.



Bij de lp uiteraard ook nog twee miniposters.

Misschien is even wachten op een normale goedkopere jewelcase uitvoering een optie.

Goed idee!

En eigenlijk kan ik 'm intussen alvast op MiniDisc zetten.

Voor de liefhebbers, ik heb die ene miniposter even op foto gezet en lekker groot opgeladen.

klik

Bij mij was vooral het artwork de stimulans voor de lp te kopen en ik vind deze dan toch een van de best verzorgde van mijn collectie tot nu toe

Duister, maar vooral intrigerend album van Triptykon. Het eerste nummer, 'Goetia' sleurt je meteen mee de onderwereld in, en je komt er pas uit als 'The Prolonging' het album op majestueuze wijze afsluit.

Tussen deze twee nummers komt er natuurlijk ook nog heel wat lekkers. Zo is er het sterke 'Abyss Within My Soul', een sfeervol intermezzo als 'Shrine' en een stevig beuknummer als 'A Thousand Lies'.

'Myopic Empire', de voorbode op 'My Pain', dus ik zie deze twee als één geheel eigenlijk. In beide komt de piano voor, al is dat in 'Myopic Empire' een stuk experimenteler (klassiek) en abrupter. Maar wel zeer geslaagd, het grijpt me toch wel aan. Pain, wordt er alsmaar geroepen, en dat is toch de spil bij dit album denk ik, pijn. ‘My Pain’ is wel heel erg rustig, maar zeker niet minder duister, daar zorgt het pianospel wel voor, samen met de zang (de tekst ook) en de dreigende gitaar die er tijdens dit nummer niet uitkomt.

‘The Prolonging’ is misschien soms wel wat te log en te zwaar, maar dat past naar mijn mening gewoon bij de hele plaat. Niet het meest geslaagde werkstuk op de plaat, maar toch ook erg sterk hoor.

Na 72 minuten luisteren ontstaat bij mij de drang om de plaat terug van tevoren af te spelen, iets wat ik dit jaar nog niet met al te veel platen gehad heb. Grootste pluspunten zijn het onheilspellende geluid, alsof het rechtstreeks uit de hel komt, en de duistere sfeer die wordt neergezet. Maar ach, ik val in herhaling, ik ga het hierbij laten.

4 sterren

Ondertussen bemerk ik dat mensen die niet in de 'sfeer' van het album geraken, het maar een saai album vinden.

Triptykon wordt niet gewaardeerd op muzikale hoogstandjes maar puur om de intense zwartgalligheid.

In die zin is het wel minder met Celtic Frost te vergelijken. Daar konden mensen ook puur omwille van het beukwerk van genieten.

Mij zal je niet horen klagen over saaiheid, Edwynn, deze plaat maakt zelfs een bescheiden kans om in m'n eindejaarstop te komen..

Maar goed, het is nog maar juli, dus daar kan uiteraard nog veel verandering in komen.

Op het gebied van harde muziek gaat ie wel hoog scoren op 't einde van 't jaar, pour le moment doet enkel Ihsahn het beter bij mij

Zal ik hem dan nog maar een keer proberen?!?

Ik ben nu aan het tweede nummer aanbeland, en ik kan Edwynn alleen maar gelijk geven.
Wow!
Als de ganse plaat van dat niveau blijft dan wordt dit een klepper.

Het wordt soms nog beter, soms ook wel wat minder.

Zwitserse metal, waarom ook niet...zal dan ook wel een HR Giger hoesje hebben dacht ik onmiddellijk, en wat schetst mijn verbazing zonder ooit de hoes te hebben gezien? Juist.

Net de eerste luisterbeurt achter de rug, in shuffel stand. Redelijk ontdaan na Myopic Empire en Goetia. Deze takkeherrie gaat de komende dagen nog wel de weg naar het binnenste van mijn oren vinden.

is het niet beter ze in de volgorde te luisteren?

Giger hoezen zijn dan ook schering en inslag in metalland. De laatste was voor Heartwork van Carcass. Nog maar 17 jaar geleden.

@Vanson:

Misschien eerst even kijken voordat je wat neerkrabbelt:



Lees hier het hele verhaal ...

Vanmorgen nog maar eens beluisterd, ik ben een beetje weeïg in mijn buik, erg moe, emotioneel wat gestoord én het regend buiten!!!

Dus dan maar vol er tegen aan....ik heb alleen het eerste nummer uitgezeten....ben compleet op geknapt!! Niet meer moe, geen raar gevoel in mijn buik en emotioneel manisch!!!

Misschien ga ik dit toch nog wel goed vinden!!!

Gek, vanmorgen hetzelfde gedaan met Nile en Celtic frost, en rarara, het hielp geweldig

Net de ep shatter geluisterd op spotify...en die klinkt naar meer!! Dus toen deze maar weer...en hij begint te stijen...of dalen het is maar net hoe je het bekijkt.

Na 2,5 keer luisteren ben ik erg onder de indruk. Erg blij dat ik even de moeite genomen heb dit album te checken. Het trage, slepende, sombere vind ik erg mooi.

Ik ben verder niet bekend met het werk van Celtic Frost. Is dat een beetje te vergelijken met dit album?

Enkel Monotheist uit 2006 is enigszins hiermee te vergelijken. Het andere Celtic Frost materiaal is moeilijk te omschrijven. Vrijwel elke plaat klinkt anders. Voor de rode draad kun je een beetje denken aan Possessed of Infernal Majesty.

Ben nog steeds enthousiast, maar vind het album net een beetje te lang. Op het einde kakt het wat in. My Pain doet me vrij weinig, en The Prolonging gaat me te lang door.

Dat laatste vind ik ook. Maar voor mij is dit album toch de nummer 1 van 2010.