The National - High Violet (2010)

Maar als de wereld er doorlopend naast zit creëer je toch lekker je eigen wereld, waarin muziek aan je eigen associaties toetst? Dan heb je toch geen user die Henk heet nodig om bevestiging te vinden?

Deze plaat past toevallig enigszins in mijn kader van associaties: enige stadse troosteloosheid, over de bar hangen terwijl je met horterige polsbewegingen de whisky in het glas laat roteren, dat gevoel. Niemand hoeft dat gevoel met mij te delen, maar in mijn wereld kan ik deze CD plaatsen.

Niet dat het verder een superduperbijzondere plaat is.

Henk en Ingrid houden namelijk helemaal niet van the National, geeft hun maar Niek en Simon!

Sebastian aan zijn tot 10 te zien duidelijk dus wel.
Ik houd hier wel van, maar vind de hoge waardering nu wat overdreven, vandaar de 3,5. Wordt misschien ooit nog wel een 4.

Mijn referentiekader is natuurlijk sowieso niet Henk en Ingrid - of 'de hele wereld', maar juist het 'alternatieve' muziekwereldje (w.o. Pitchfork, Drowned in Sound), maar ook daar zijn weinig relativerende geluiden over deze plaat te horen.

Gelukkig hier - weliswaar mondjesmaat - nu wel.

Vandaag waren alle lantaarnpalen uitgevallen op de A12 op mijn dagelijkse ritje naar het werk. Dit album had ik voor de zoveelste keer opstaan in de auto en hij begint me steeds meer te grijpen. Zeker de duisternis op de snelweg in combinatie met de ingetogen sfeer van deze plaat maakte het allemaal nog meer kloppend.

Het niet vernieuwend zijn van deze plaat van dj maus snap ik ergens wel. Revolutionair is het niet, maar hoe revolutionair en semi-mainstream kan je nog zijn tegenwoordig in een alternatef circuit waarin de concurrentie moordend is. Het is een soort gulden middenweg, waardoor (denk ik) een grotere groep zich aangetrokken zal voelen tot deze plaat. De nummers op de plaat zelf zijn in ieder geval wél weer heel goed uitgevoerd: prachtige zang, creatief gebruik van maatsoorten en bij vlagen heerlijk vol geproduceerd met strijkers en blazers. Dit is een album wat de burgen moed geeft

Geen 5*, omdat het album mijns inziens daarvoor teveel moet 'opwarmen' richting mijn hoogtepunten die vanaf Bloodbuzz Ohio beginnen.

4.5*

.


Tja... En als je Arcade Fire dan ook al overschat vind.

De rest van de wereld kan het toch nooit goed hebben

Mischien tijd voor Nick en Simon?

Hier een review van Allmusic waar ik mij aardig in kan vinden.

The National have worn a lot of hats since their 2001 debut, but they've never been able to shake the rural, book-smart, quiet violence of the Midwest. The Brooklyn-groomed, Ohio-bred indie rock quintet's fifth full-length album navigates that lonely dirt road where swagger meets desperation like a seasoned tour guide, and while it may take a few songs to get going, there are treasures to be found for patient passengers. The National's profile rose considerably after 2007's critically acclaimed The Boxer, and they have used that capital to craft a flawed gem of a record that highlights their strengths and weaknesses with copious amounts of red ink. High Violet oozes atmosphere, but moves at a snail's pace. The Cousteau-esque "Terrible Love" hardly bursts out of the gate, and the subsequent "Sorrow" and "Anyone's Ghost" (despite Bryan Devendorf's locomotive drumming) lack the hooks to reel anybody in on first listen. The album begins to take shape on "Afraid of Everyone," a slow-build midtempo rocker that expertly utilizes the Clogs' (guitarist Bryce Dessner's other chamber pop band) prickly orchestrations, but it's the punishing "Bloodbuzz Ohio" that serves as High Violet's centerpiece. Built on a foundation that fuses together TV on the Radio's "Halfway Home" and Arcade Fire's "No Cars Go," its refrain of "I still owe money to the money, to the money I owe" seems both relevant and nostalgic, resulting in a highway anthem that feels like the anti-"Born to Run." Other standout cuts like "Conversation 16," "England," and the darkly funny/oddly beautiful closer, "Vanderlyle Crybaby Geeks," trumpet Violet's second-half supremacy, but even they tremble beneath the "Bloodbuzz" intoxication. Muscular, miserable, mighty, and meandering, High Violet aims for the seats, but only hits about half of them. 3,5*

Ps. Stop eens met dat flauwe Nick en Simon/ Henk en Ingrid geleuter.

'moves at a snail's pace'
Pfff wat een flauwe zever, het is net de ingetogenheid van the national dat zo sterk is, met een fenomenale outburst meestal op het einde. Runaway bijvoorbeeld is zo ingetogen dat het veel meer spreekt als een nummer dat voluit gaat. Beetje zoals 'ze zeiden alles door te zwijgen' zie ik deze cd van the national.

Mooi gezegd.

Ach, je weet wat ze zeggen over meesterwerken.

Je vind ze briljant of kan er totaal niets mee.

Kid A is zo'n plaat bijvoorbeeld.

Wat The National betreft spreken de vele, vele meningen hieronder voor zich.
Er word over deze plaat erg veel gesproken en nagedacht.

De muziek is geëvalueerd, ondersteboven gekeerd en uitgekleed.

De conclusie?

Er zal nog veel gesproken worden over High Violet de komende jaren.
En heel veel mensen moeten nog gaan genieten van deze plaat.
Voor mij de beste van 2010 en voor anderen de net niet plaat of misser van de eeuw.


Om maar af te sluiten met de woorden van Matt Berninger zelf.

"It's a terrible love and I'm walking with spiders
It's a terrible love and I'm walking in
It's quiet company
It's quite a company"

De vergelijking met Kid A ontgaat me volledig.
Dan kun je deze plaat net zo goed met Metal Machine Music vergelijken.
Je vindt het briljant of kan er totaal niets mee.
Maakt dat het een meesterwerk?

Fuzzy logic

Als je goed leest dj maus maak ik geen vergelijking met Kid A.

Ik zeg alleen dat Kid A ook een plaat is die mensen haten of adoreren.

En ik zeg ook niet dat haten en adoreren een meesterwerk maakt.
Alleen dat de meeste meesterwerken volledig geadoreerd worden door sommigen terwijl anderen het haten. Een tussenweg is heel miniem.


Fuzzy reading

Kid A is veel extremer dan deze plaat. Dat mensen Kid A haten kan ik begrijpen. Deze plaat kun je toch niet haten. Het is een mooi album met enkele uitschieters naar boven, niks meer en niks minder. En dat er over deze plaat in de komende jaren nog veel gesproken gaat worden lijkt mij stug. Worden lijkt mij niet al te bijster interessante gesprekken.

Opinions opinions. Er word nu al veel over gesproken. Te veel mischien wel. gewoon luisteren

Dat laatste kan ik iedereen aanraden

Geweldige plaat, het duurde even voor het insloeg maar toen dat was gebeurd heb ik hem meteen op 1 gezet in mijn top 10 van 2010.

Nu al meer stemmen dan Boxer, zegt iets over de aandacht voor en populariteit van dit album. Terecht wat mij betreft maar toch vind ik stiekem het wat hoekige/rauwere en misschien meer imperfecte Alligator leuker en meer een uitdaging. Maar goed dit is vijfsterrenalbums met elkaar vergelijken dus verder alle lof voor High Violet...

Het feit dat je de plaat noemt in dit topic suggereert op zijn minst dat je een vergelijking wil maken.

Idem de term 'meesterwerk'. Door die te bezigen suggereer je dat deze term op deze plaat van toepassing zou kunnen zijn.

Dat heeft dus minder met goed lezen dan met duidelijk (lees: minder suggestief of minder dubbelzinnig) schrijven te maken.

Inderdaad. Misschien is dat het euvel.

Laat ik het dan anders zeggen

De muziek is niet vergelijkbaar
de controverse rond deze albums wel.

Het houd je trouwens wel bezig dj maus

Het fascineert me wat dit forum nu eigenlijk toevoegt aan de luisterbeleving.
In de eerste plaats hoopt iedereen hier toch vooral nieuwe muzikale pareltjes te ontdekken.
Of - dat geldt althans voor mij - door andermans kijk op muziek zelf een nieuwe invalshoek bij bepaalde platen te vinden.

Het typische bij de discussie rond deze plaat is dat maar enkelen enigszins overtuigend uit kunnen leggen wat er nu zo goed aan zou moeten zijn. De geciteerde recensie van Allmusic is eigenlijk nog het duidelijkst; het lage tempo en het nostalgische gevoel kan ik wel als kwaliteiten van dit album erkennen.

In het algemeen vind ik het dus een uitdaging om mensen te triggeren om in hun bewieroking verder te gaan dan de gemeenplaatsen. Vaak tevergeefs, maar soms met succes.

Bijv. bij The Boxer van The National - een plaat die voor mij ook maar niet bijzonder wil worden - op de prachtige opener Fake Empire na - heb ik destijds ook flink door gevraagd en hoewel de plaat er voor mij niet beter op is geworden, heeft dat toen toch een paar lezenswaardige stukjes van andere luisteraars opgeleverd.

Dan ga ik dat proberen djmaus.
Al heb ik wel het gevoel dat je niet snel te overtuigen bent


Bij het uitkomen van High Violet heb ik trouwens desperaat geprobeerd het goed te vinden zonder succes en daarom ook
de hele zomer niet naar deze cd geluisterd.
Een hype dacht ik.

September toch maar eens opgezet. Waarom weet ik eigenlijk niet.
Mischien omdat So Far Around The Bend van 'Dark Was The Night' langzaam 1 van mijn favorieten werd op deze verzamelaar.

Het eerste wat me opviel waren de drums. Een soort machine maar dan met gevoel.
Het gebruik van die hihat en toms deed sommige tragere songs mij het gevoel geven toch naar
een uptempo nummer te luisteren. (weird)

Toen begon de stem( die ik in eerste instantie een Ian Curtis/Tom Smit achtige imitatie vond) langzaam tot me door te dringen. Hij klinkt als een oudere broer met een donker kantje,' zegt Sufjan Stevens en daar kan ik me wel in vinden.
Matt Berninger zingt recht vanuit het hart zonder al te veel moeilijke poespas " It'll take a better war to kill a college man like me". dat soort one-liners bezorgen me iedere keer weer kippevel.

Ook denk je iedere keer te luisteren naar een gewone popsong totdat de arrangementen langzaam het tegendeel beweren. Luister naar Anyone's Ghost of Lemon World.
De broers Dessner hebben eindelijk de balans gevonden met hun gitaarpartijen. Conversation 16 laat dat horen samen met die prachtige drumpartij van Devendorf en keyboard/Synth arrangementen ook van de Dessners.
Als Beringer "Cause I'm evil" zingt aan het eind gaat dat door merg en been.

ja. In september had ie mij volledig te pakken en ik kom er maar niet vanaf.
Wil ik ook niet meer

Dappere poging.
Ik beloof dat ik de plaat binnenkort nog eens integraal beluister met jouw verhaal in het achterhoofd.

Vanavond halen bij Mediamarkt. Heb er zin in, alhoewel ik buiten het nummer England niet bekend ben met The National.

Als je de vorige twee albums, Boxer en Alligator, voor een schappelijk prijsje kan kopen zou ik dat zeker niet laten...

Ik ben om, ik heb het album vandaag aangeschaft, het heeft even geduurd maar druppelsgewijs vielen bijna alle nummers op hun plaats.
Vooral Afraid Of Everyone & Runaway vind ik de uitschieters, ik kom nog wel met een waardering.
In ieder geval een fraai album.

En de enige winkel die deze plaat niet heeft, dat is de Mediamarkt.

Apart, want in de Mediamarkt bij ons ligt ie altijd. Anders via internet bestellen, scheelt je zo een aantal euro's.

Ja, ik vond het ook nogal vreemd. Bij de Free Recordshop hebbenn ze hem zeker.

cdwow is your friend.

Gast FRS?? Ga alsjeblieft naar een echte platenzaak. Weet dat ie bij Velvet voor zo'n 11 euro ligt (versie zonder bonusdisc) en waarschijnlijk kan je dan ook nog wat andere mooie ontdekkingen doen.