The National - High Violet (2010)

Terrible Love vind ik zelf een hele geschikte opener, vanwege de opbouw in het nummer. Langzaam begin, steeds bombastischer.

De single-versie vind ik trouwens stukken minder, die wordt veelteveel dichtgetimmerd door een hyperactieve drummer.

Het is duidelijk dat de nummers erg dicht bij elkaar liggen qua niveau. Bij mij zijn Terrible Love en Vanderlyle aangevinkt als favorieten. Een prachtig begin en eind. De nummers daartussen zijn echt een geheel, met dezelfde stijl en tegelijkertijd zijn de nummers zeer veelzijdig. Dit ervaar ik bijna nooit bij een album. Slechts Plastic Beach zou ik onder deze kenmerken scharen. Het is waarschijnlijk ook geen toeval dat ik beide de hoogste beoordeling geef.

Gisteren hier heen geweest in het Muziekgebouw aan 't IJ. Vanavond is het nog een keer. Ik kan het iedereen aanraden die openstaat voor bijzondere ervaringen!

Deze gister weer beluisterd. de instrumentatie is echt van een hoog niveau bij The National, vooral het drumwerk is fenomenaal. Ook op de The Boxer trouwens!

Is bij jullie dit album in relatie tot andere albums, niet alleen van The National, ook redelijk zacht opgenomen? Ik moet mijn volume verder dan standaard opendraaien om een vergelijkbaar geluidsniveau te krijgen.

Nog niets van gemerkt eigenlijk.

Ik ook niet , heb hem uiteraard origineel. Perfect geluid! Echt niet te zacht.

Mijn god, wat kan die man eigenlijk mooi zingen! Dat valt me nu pas op!

Ja, fantastisch. Ik kan er echt enorm van genieten.

De stem van Berninger is net dat element dat van The National voor mij zo'n goede band maakt.

THE NATIONAL - HIGH VIOLET (2010)
Melancholy goes mainstream

Enkele weken geleden heb ik The National live mogen aanschouwen op Rock Werchter '11. Het was één van de bands waar ik het meeste naar uitkeek, en die spannende minuten voor het begin kon ik m'n geluk dan ook niet op.

En toch, er klopte iets niets, er was iets vreemds aan de hand. Waarom stond ik bij de mainstage? Bij dat grote, rumoerige, heldere, blitse en afstandige hoofdpodium. Is The National geen intieme band, die tal van melancholische mijmeringen brengt - staat Berninger niet altijd in een soort trance, volledig verzonken in z'n depressieve poëzie?

Het antwoord op m'n vraag stond rondom mij; The National was groots. Na Alligator en Boxer, reeds twee knallers in het alternatieve circuit, was het de band met deze High Violet eindelijk gelukt om bekendheid te verwerven bij het grote publiek.

Aan de éne kant begrijpelijk, rekening houdend met die nieuwe trent m.b.o. allerlei Engelse indie-rock/singer-songwriter bands die de laatste tijd geloofd en geprezen worden - denk ook aan Elbow, I Am Kloot en The Editors.

Aan de andere kant vind ik het vreemd, want het is nou ook niet dat dit album een totaal andere (lees: meer toegankelijkere) weg inslaat dan z'n voorgangers. Integendeel, de sfeer wordt nog iets claustrofobischer en intiemer - later meer daarover.

Verder vind ik The National niet echt de geschikte radiohitpotentie band, en ik denk dat zei daar ook zo over denken. Stavend voorbeeld: live ging Matt volledig op in het deprimerende Sorrow. Wat bleek: het publiek klapte in de handen, wiebelde rond en zong op bepaalde momenten vrolijk mee. Getuige van het nummer en de bijbehorende emotie niet aan te voelen, maar ja; als band kan je dat moeilijk zeggen tijdens zo'n show, dus moest de frontman het publiek wel bedanken - dat deed 'ie met het licht cynische: "Thank you. That was depressing!"

Even melden dat mijn respect voor de band alsmaar meer begint te stijgen. Ik draag de groep, en dan vooral de uiterst eerlijke en sympathieke zanger, een warm hart toe. Ik ken hun werk nog niet volledig, maar hetgeen ik gehoord (en gezien) heb heeft er voor gezorgd dat die dag wel nog komen zal.

High Violet is een meesterwerkje, en - toch wel wat vreemd - vind ik beduidend beter dan hun twee voorgangers.

Die zijn iets killer en ruiger. Deze komt mij warmer en persoonlijker over. Even enkele analyses:

De lyrics zijn een grote troef, vind ik. Ze zijn simpel, niet echt abstract; maar toch hebben ze een ongelofelijke draagkracht, stralen ze poëzie uit, en zijn vooral zeer eerlijk en naakt.

De manier waarop ze dan nog gebracht worden, maakt het nog beter. Dat heerlijk mijmerend en warm stemgeluid van Matt. Je hoort als het ware de wijsheid en de pijn, de ervaring en de emoties die hij doorheen dit absurd bestaan heeft meegemaakt - hij draagt het mee.

De productie is, zoals reeds gezegd, zeer intiem en uitnodigend; hoewel het absoluut geen vrolijk en makkelijk album is. Dit te kunnen combineren getuigt van vakmanschap.

Want het album is en blijft, op z'n Nationals, een zwartgallige en getekende trip. Een autobiografische levenswijsheid, een eigenzinnige psychologische reis doorheen de ziel van Berninger.

De plaat blijkt verslavend te werken. Alsmaar meer snak ik naar herluisterbeurten. Naar de geheimzinnige melodieën van oa. Anyone's Ghost, naar de 'haunting atmosphere' van oa. Afraid Of Everyone, naar het verhalende van oa. Lemonworld, naar de neerslachtigheid en kracht van oa. Vanderlyle ("I explain everything to the geeks").

De nummers bevatten een speciale ritmiek, de manier waarop Matt de zinnen prevelt bevalt me uitermate! Ook zijn er van die prachtzinnen die de hele dag door je hoofd spoken:
"I don't have the drugs to sort it out"; "Your voice is swallowing my soul" en "It takes an ocean not to break";

Of dit prachtig moment in Conversation 16, één van de meer gekende nummers - het bekendste, net die reden tot doorbraak, is single Bloodbuzz Ohio natuurlijk.
"Im a confident liar
Have my head in the oven so you know where i'll be
I try to be more romantic
i wanna believe in everything you believe
i was less than amazing
i do not know what all the troubles are for
i fall asleep in your branches
you're the only thing i ever want anymore"

Dan zijn er nog af en toe die sublieme sfeerelementen, die het afmaken. Zoals die jachtige gitaarriedel in Afraid Of Everyone of de intro en outro van Little Fait.

Enkele puntjes van kritiek: allereerst vind ik de instrumentatie, en dan vooral met betrekkinge het gitaarwerk, iets te vlak en leeg. De gitaarlijnen verdwijnen volledig naar de achtergrond, en enkele tedere/dragende riffs zijn volledig afwezig. Veel moest het niet zijn, want ik vind de keuze om het album subtiel te ondersteunen door twee blazers een gepast uitgangspunt en opvulling, maar iets meer of luider geproduceerd gitaarwerk mocht wel aanwezig zijn.

En dan hebben we nog, voor zoverre het kritiek kan zijn, iets in verband met het stemgeluid. Eén van de zaken die me bijgebleven is van het liveconcert zijn de uitbarstingen die Berninger op voelbaar teerhartige momenten de vrije loop liet; zoals onder andere bij "It takes an ocean not to break". Hij schreeuwde het uit, en zat volledig 'door z'n stem'; zo'n moment vind ik heerlijk - en mis ik op het album, daar blijft het braafjes droevig en is er geen moment ook eens woedend triestig. Aan de andere kant is dit nou net één van die extra's die een liveshow het waard maken. Een wat overbodig kritiekje dus, op een verder prachtig album.

4,5* voor de claustrofobische melancholie van Hight Violet. Prachtige, verslavende plaat.

Leuk dat jij 'm ook zo goed vind, Ferre!

Ken je 'Sad Songs for Dirty Lovers' al van deze band? Dat is mijn favoriete plaat van The National.

Ik kan me goed vinden in wat je schrijft, blij dat je het recensie schrijven weer hebt opgenomen.

Wat je zegt over het gitaarwerk vind ik ook een beetje! Niet dat het album voor mij minder maakt, en dat vind ik heel raar! Bands zoals Pink Floyd, en The Doors (2 van mijn alltime favorieten) hebben hele uitgesproken melodieën. Bij the national kan ik wat minder goed melodieen eruit pikken. De sound van ze komt als een muur van geluid op me af, maar ik vind het geweldig!

Op jouw mening over de twee voorgaande albums na ben ik het volledig met je eens, Ferre Clabau! Wat ik het meeste mis op dit album zijn inderdaad de emotionele uithalen. Dat zou het geheel toch iets meer variatie geven, en dat zou het album toch wel kunnen gebruiken.
Overigens vind ik dat Runaway voor die variatie zorgt: dat komt wat mij betreft door de subtiele emotie in dat nummer.

Bij mij heeft hij een normale geluidssterkte, maar misschien is je gehoor de afgelopen jaren achteruit gegaan! Je loopt ook al tegen de 40 aan natuurlijk.

Wel vreemd dat ik daar bij mijn andere cd's dan geen last van heb.

Berichten over Bloemendaal verplaatst naar The National

Gisteren vrijwel alle nummers live gehoord en ik moet concluderen dat dit de op één na beste plaat is die ik ken. Dus op twee in mijn top 10 (ook al telt hij nog niet mee in de top 250).

Gister was geweldig! Vooral de versie van Terrible Love (Komt live veel beter uit de verf dan op de plaat) was top!
Vanderlyle Crybaby Geeks als akoestische afsluiter (Kippevel )

halfje omhoog naar 5,5

Mee eens. Deze versie van Pitchfork was het eerste wat ik zag/hoorde van deze plaat en ik was meteen verkocht

‪The National - Terrible Love Castle Rock Session Pitchfork.tv‬‏ - YouTube

Toen viel de CD versie ook wel tegen. Door de live versie vind ik het wel een van de beste nummers van The National. Heerlijk einde met de snoeiende gitaren!

De versie van Terrible Love die ze uitgevoerd hebben bij de Brooklyn Academy is nóg beter. Met de vocalen van Sufjan erbij, kippenvel.

heb de expanded edition van deze , er staat een alternatieve versie van Terrible Love op de 2e cd. volgens mij is dat de versie van de link hierboven. Vind deze versie trouwens beter dan die op High Violet staat! Ze hadden beter die versie erop kunnen smijten.

Ik geloof niet dat de versie van de link hierboven dezelfde is als de alternatieve versie. Het einde klinkt anders. Maar ik ben wel van mening dat de live versies stukken beter klinken dan de studio versie.

Goede band live zo bleek gister weer, de nummers staan als een huis. Maar... ze kunnen wel beter dan ze gister in 013 lieten horen, zo bleek op Cross linx (Eindhoven) begin van dit jaar. Maar ik ga niet zeuren, was een goede avond!

The National - High Violet

Enkele weken terug deze band live gezien op Werchter, zag ze eerder al live bezig voor hun echte doorbraak bij het grote publiek.

Voor mij is The National een band die een intieme sfeer vereist & niet thuishoort op een groot podium.
Donkere, melancholische, depressieve teksten, die door het publiek al vrolijk kwelend wordt meegezongen. Een plaatje dat niet klopt (zoals eerder hierboven al aangegeven).

Ik hou van de depressieve sfeer, de 'bepaalde roes' die frontman Matt Berninger je in meetrekt.
Eens je de band live hebt gezien, bekijk & beluister je het album anders (naar mijn persoonlijke mening).
Ik mis op het album wel de uitlatingen die Matt live wel toepast, uitlatingen vol emotie, een schreeuw vol emotie eerder. Hoe Matt zijn stem bijna breekt, wow, kippenvel gegarandeerd.

Sorrow, één van mijn favorieten op het album, een nummer die me weet te raken net omdat het een zwaar melancholisch kantje heeft. De verslaving van pijn die Matt bezingt 'Cause I don't wanna get over you'. Herkenbaar.

Afraid of Everyone
'I don't have the drugs to sort it out'.
Een zin met zoveel kracht & betekennis, eentje die blijft nazinderen.

En dan heb je Vanderlyle Crybaby Geeks.
'I'll explain everything to the geeks'.
Nog zo een zin die blijft nazinderen. Breekbaar, neerslachtig, krachtig, .... Moeilijk om een juist woord te vinden die het gevoel beschrijft dat dit nummer oproept.

Wat een stem heeft Berninger ook, een sterk punt van deze groep.

Een prachtig, gevoelig, melancholisch & vooral verslavend album die blijft groeien.
4,5* waard, maar dit kan nog groeien

Goed stukje!

Één van de beste albums in mijn lijst, ook al vind ik het trio Sorrow, Anyone's Ghost en Runaway niet zo. Te langzaam, te akoestisch. Albumopener Terrible Love is geweldig, maar het album wordt na Runaway steeds beter. Conversation 16 heb ik uitgeroepen tot nummer van 2010, England is heerlijk voor Weltschmerz-figuren en Vanderlyle Crybaby Geeks raakt net de gevoelige snaar! Heerlijk!

Vijf sterren als je drie nummers van de elf niet goed vindt, vind ik wel een erg hoge beoordeling .

Die een wat te hoge beoordeling zie je bij dit album wel vaker.
Ik begin Runaway steeds meer te waarderen. Nu alleen Vanderlyle nog en dan vind ik heel het album wel goed.

Vanderlyle, god oh god, ik vind dat namelijk de perfecte afsluiter voor dit album. Die samenzang, prachtig. Kippenvel all over the place. Niet afsluiten met een knaller als Mr. November, maar gewoon rustig, vredig .