The National - High Violet (2010)

Een album dat maar niet wil vervelen ...

YouTube - The National- Exile Vilify en weer een nieuwe single! en dan nog wel voor de soundtrack van een videogame... dat zal de heren wel een aardig bedrag opleveren. Gelukkig is het weer een prachtig nummer, Matt wordt een steeds betere zanger.

Het gele sterretje voor Anyone's Ghosts heb ik toch maar doorgeschoven naar Sorrow. Is de laatste dagen/weken toch wel uitgegroeid tot mijn favoriet. Alhoewel, Bloodbuzz Ohio is er natuurlijk ook nog!

Think You Can Wait (zojuist pas voor het eerst beluisterd) is trouwens ook een prachtnummer. Hopelijk spelen ze dit nummer ook op 12 en 13 juli, daar wordt niemand slechter van

Zeer vermakelijke plaat, Matt zingt goed en heeft een mooie stem.
Ook de andere bandleden doen het goed maar de drums zijn hier wel het best.
En mijn favoriet is hier: Bloodbuzz Ohio.
4*

Het is zomers weer.
Ik loop mijn kamer op, de warmte tegemoet.
Opeens krijg ik zin om High Violet te luisteren.
Waar het vandaan komt weet je niet.
Wel weet je dat de temperatuur sinds lange tijd weer boven de 20 graden ligt.
En dat je High Violet hebt leren kennen in de zomer.
Het verband lijkt me duidelijk.

De plaat overviel me destijds.
Het is nog niet eens een jaar terug
Maar ik had nog nooit zoiets moois gehoord.
Met uitzondering van OK Computer dan misschien.

High Violet heeft zeker in de top-3 van mijn beste albums gestaan.
Nauwelijks een jaar later ben ik hem toch wat minder gaan waarderen.
Hij is zelfs een half sterretje gedaald.
Dit laat zien hoe makkelijk het nog is om mijn top-10 binnen te komen.
Het laat zien hoe weinig ik nog maar van muziek weet
En hoe veel ik nog te ontdekken heb.

High Violet sluipt langzaam mijn hoofd binnen
Terwijl ik mijn kamer in loop en mijn computer aanzet.
The National heeft een nieuwe single.
Uiteraard is het weer van uitzonderlijk hoog niveau.

De plaat staart me vanaf zijn ereplekje steeds indringender aan.
Uiteindelijk zwicht ik voor de verleiding.
De vertrouwde High Violet-geur bereikt mijn neus.
Ja, sommige van mijn platen hebben een eigen geur.

Maar gelukkig hebben de meeste van mijn platen een eigen geluid.
High Violet is er één van.
Ahhh, memories.

We worden maar verwend

Wauw dat nieuwe nummer, hoe ze het toch kunnen van me telkens opnieuw te emotioneren, niet te schatten.

Wat een prachtig nummer!

Ik vind het bijna zonde dat het niet op High Violet staat, had deze plaat nog mooier gemaakt

Mee eens , als die 2 nieuwe nummers Think You Can Wait en Exile Vilify op High Violet zouden staan zou dit meteen op nummer 1 komen in mijn top 10 en mijn favo album maken. Zo mooi...

Wat een prachtig nummer. Die hadden inderdaad niet misstaan op dit album. Als ik dit soort nieuwe nummers hoor ben ik steeds weer benieuwd hoe een eventueel nieuw album gaat klinken. Het lijkt maar niet op te houden met het grote aantal geweldige nummers van The National.

Zo te horen erg in het verlengde van Boxer en dit album. Maar inderdaad, het zijn wel weer mooie nummers, niet erg verrassend, maar wel weer mooi.
Vandaag voor het eerst de bonus nummers op cd 2 eens beluisterd. Allemaal prima songs. Sin-Eaters vooral een positieve verrassing. Ze kunnen het dus wel.

'High Violet' is net wat beter dan 'Boxer', vind ik. De op één na beste plaat uit 2010, en ik heb er heel wat beluisterd, dus dat is best mooi. The National is zo'n band bij wiens muziek ik helemaal kan opgaan en meeleven. Dat ligt natuurlijk voor een groot deel aan de zang van Matt Berninger, en wat hij zingt. Maar ook, zoals erg veel mensen zeggen, het drumwerk is echt van een erg hoog niveau. 'Runaway' blijft m'n persoonlijke favoriet.

Wat vond jij dan de beste plaat van 2010, als ik vragen mag?

Deze:

Bonobo - Black Sands (2010)

Ik weet het niet met dit album. Als ik het luister dan heb ik zoiets van: Wow, wat een sfeer, wat een emotie. Maar als ik er na het luisteren aan denk heb ik toch het gevoel alsof er iets mist. Een factor die ik maar niet kan grijpen. Ik zou dolgraag met de menigte hier willen buigen, maar dat lukt (nog) niet.

Ja dat merk ik soms bij mij ook misschien komt het nog.
Ik heb eigenlijk ook nooit het gevoel van: " Nu ga ik eens High Violet draaien."
Maar als hij opligt vind ik hem geweldig maar daarna inderdaad heb ik ook het gevoel dat ik iets mis.

Misschien toch een beetje teveel van hetzelfde?

Deze plaat is nu net iets meer dan een jaar uit en het is nu wel duidelijk: hij blijft! Ik heb hem daarnet na een lange tijd nog eens opgezet en meteen weer helemaal meegesleurd door dit meesterlijke album... kan niet wachten tot hun optreden op Werchter!

Idem hier, dit album is het net niet doordat de afwisseling en dynamiek tussen de nummers wat achterblijft, zeker in vergelijking tot Boxer. Neemt niet weg dat The National een geweldige band is.

Hoe zit er dan net minder afwisseling en dynamiek in deze nummers? Ik vind net dat er hier meer afwisseling in zit dan in Boxer...

4* is nog steeds een prima score
Ik heb het net andersom: Ik vind High VIolet de beste en meest afwisselende plaat van The National en hij komt volgend jaar vrij zeker in mijn top 10. De plaat blijft na een keer of 50 luisteren nog steeds boeien. Het enige dieptepuntje zit bij mij meestal bij Conversation 16 die vlak na het hoogtepunt Runaway komt. Maar gelukkig komen dan nog twee van de beste nummers van The National: England en Vanderlyle Crybaby Geeks.

Hoogtepunt Conversation 16 komt na dieptepunt Runaway komt. Die eerste is een prachtig nummer, die tweede nog altijd beroerd saai.

Heb Runaway nu opstaan. Hoor niks saais, alleen oprechte emotie. Toch grappig hoe mensen dat verschillend ervaren

Ik vind ze allebei prachtig en vind Vanderlyle Crybaby Geeks net een tikkeltje minder.

Dat vind ik dan weer een prachtnummer. Mag wel eens wat hoger bij de favoriete staan.

Vanderlyle is voor mij zelfs het nummer met de meeste emotie. Een prachtig slot voor het album.

Ik vind het drieluik Anyone's Ghost - Little Faith - Afraid of Everyone het 'minste'. Maar die zijn nog steeds goed

Echt opvallend hoe deze cd mensen verdeelt. Zelf behoor ik ook tot de mensen die Runaway een van de beter nummers van de plaat vinden en Conversation 16 een dieptepunt.

Ik vind ze juist weer allebei tot de besten van dit album behoren. Vooral die rustige opbouw van Runaway maakt het voor mij een heel mooi nummer. Daarin onderscheidt dit nummer zich van de rest van het album. Ik zou het een mooie opener gevonden hebben. Mooier dan Terrible Love, want dat nummer begint langzaamaan wat te vervelen...

Het is ook vaak de opener van het concert (tenminste wel in Vredenburg, Utrecht). Daar vond ik trouwens Conversation 16 tegenvallen, terwijl ik de studioversie een geweldig nummer vind.