The National - High Violet (2010)

Helemaal mee eens, ik heb een goede Sennheiser headphone, en ik hoor het verschil tussen de eerste en de tweede rip zelfs zeer goed.
En juist die details zorgen vaak voor het kippenvel gevoel bij mij.

inderdaad... wat sommigen hier vergeten is dat ook rips tegen 160kbps bepaalde hoorbare details en frequenties wegfilteren of comprimeren, met als resultaat een minder ruimtelijk en helder geluid... daarom zou ik bijv nooit een album van itunes downloaden. de cd kan je voor een fractie meer kopen, maar kan je wel rippen in het formaat dat je zelf wilt.

Er zijn wat meerdere leaks te vinden hoor gewoon wat beter zoeken en je hebt gelijk een goede leak.. ik heb hem via hottubefiles gezocht.. een soort van rapidshare
Soms moet je wat moeite doen

Voilà.

Ik vind sommige songs minder pakkend dan dat ik dat op Boxer had.
Toen ik Fake Empire had gehoord.. was ik al helemaal verkocht, de 2de single: Mistaken For Strangers was de 2de waar ik helemaal gek op was en nog steeds op ben.
Boxer haalde uiteindelijk mijn nummer 1 positie van top 10 eindejaarslijst 2007.

Toen ik hoorde dat The National een nieuwe zouden uitbrengen.. was ik zeer benieuwd.. en ik was nog meer benieuwder na de 2 nummers die uitgegeven zijn: Bloodbuzz Ohio en Afraid Of Everyone.
Die zijn namelijk prachtig!

Nu ik het hele album gehoord heb, heb ik niet gelijk het pakkend gevoel. Misschien is dit dan een album dat een stille groeier wordt en uiteindelijk geniaal uitpakt.

PS: Alligator is trouwens ook nog steeds een lekkere The National plaat

er komt een limited vinyl versie in t paars!

nice;;;;

National albums zijn altijd groeiers, toch? Eerste luisterbeurten van Boxer waren er voor mij alvast evenzeer een aantal nummers die mij niet wisten te overtuigen (Green Gloves, Guest Room, Gospel en consoorten) naast de 2 openingsnummers die idd redelijk instant bevredigend waren, maar intussen is b.v. Gospel één van mijn favorieten geworden. Ik hoop hier op een zelfde effect voor de nummers die mij vooralsnog niet wisten te overtuigen (Sorrow & Little Faith met name).


Zeg maar gerust hun magnum opus, de waanzin die door die plaat waart is onovertroffen.

Vandaag nogmaals geluisterd. Het is zeker een album waar ik graag naar terugkeer. Sorrow blijft voorlopig een beetje achter bij mij. Evenals de afsluiter Vanderlyle. Voor de rest vind ik ieder nummer eigenlijk heel genietbaar. De eerste vier nummers achter elkaar luisteren heerlijk weg. Het blok met Terrible Love, Anyone's Ghost en Little Faith is voorlopig zelfs het sterkste deel van de plaat voor mij. Vooral het refrein op Little Faith, echt hemels en wat een tekst! Op Anyone's Ghost valt vooral de zang me op. Heel erg doods en afwezig, die tweede stem op de achtergrond zorgt voor een heel apart sfeertje. Afraid of Everyone is ook zeker goed, maar ik heb nog een beetje het idee dat er meer mee gedaan had kunnen worden. Ook heb ik moeite om het aandeel van Sufjan hier te ontdekken.

De tweede helft van de plaat begint sterk met Bloodbuzz Ohio, toch wel de terechte single want eigenlijk samen met England het enige nummer met wat hitpotentie (eigenlijk te verwaarlozen, dit hele album is duidelijk niet gemaakt om hits mee te scoren). Bloodbuzz is een lekker vlot nummer, rijk aan instrumentatie en weer die melancholische teksten. Lemonworld begint heel interessant met een zeer catchy melodie, maar ik ben nog niet overtuigd van de verdere verloop van dit nummer.

Van Runaway ben ik wel zeker: Prachtig nummer! Misschien iets te lang? Maar verder niets op aan te merken. Ook hier weer de tekst die mij overtuigt. En ook die prachtige trompetgeluiden die richting het einde steeds verder aanzwellen. Ja, het tweede blok van Bloodbuzz Ohio tot England weet me alleszins te boeien. Met England zelf als het hoogtepunt. Prachtige instrumentatie. Heel anders eigenlijk dan we gewend zijn van The National. Het klinkt best vrolijk, gemoedelijk. Het is heel groots met de piano klanken als zwaartepunt.

Tot slot valt dus ook de afsluiter me nog ietwat tegen. Ik had misschien teveel gehoopt op een echte knaller. Zoals Mr. November op Alligator. Maar daar is dit echt het album niet voor. Duidelijk is dus dat ik dit voor een groot deel gewoon een zeer geslaagde plaat vind. Hij wordt tot nu toe ook steeds beter per luisterbeurt. Hij is weer een stapje rustiger in vergelijking met Boxer, die ook al niet zo hyper was. Opvallend zijn vooral de prachtige teksten, die Boxer overtreffen en de instrumentatie, waar nog meer zorg in wordt gestoken dan voorheen. Ook het werk van de drummer blijft me boeien. Hij drumt heel statisch, maar het past goed in de rest van het geluid van de band.

Minpuntje van de plaat is dat het soms een tikkeltje te rustig wordt. Op Sorrow, Afraid of Everyone en Vanderlyle lijkt de lijn een beetje te ontbreken. Het is te weinig melodieus voor me, maar misschien hoor ik het gewoon nog niet.

Vooralsnog ga ik voor 4 sterren.

De backing vocals op Afraid of Everyone zijn van Sufjan, Dn!S. En hij zit ook achter dat orgel-riedeltje dat erdoor gaat als ik me niet vergis. Vreemd trouwens dat het je niet kan bekoren, wat mij betreft hét centerpiece en ook wel een beetje het moment dat het album echt goed begint te worden. 't Is een nummer dat zijn titel volledig kan waarmaken.

England zou ik trouwens niet meteen als vrolijk bestempelen, nogal een zwaarmoedig nummer die qua sfeer wat doet denken aan The Cure circa Desintegration.

Dat achtergrond koortje in "conversation 16" maakt het nummer werkelijk compleet voor mij.

Enige struikelblok vind ik nog steeds "little faith".

Ik vind Little Faith juist een erg lekker nummer, het pakt mij wel in één keer. Wat is sowieso top vind aan dit album zijn de backing vocals die echt perfect uit de verf komen op dit album.

Ik vind het dan juist vreemd dat er blijkbaar een groepering twijfelaars is die Little Faith nog niet voelen. Het is voor mij voornamelijk het refrein met de tekst "We'll play nuns vs priests until somebody wins".

Ik denk dat vrolijk ook niet het goede woord is mbt England. Maar The National is vaak toch een beetje donker, en England heeft de gordijnen wat meer open geschoven.

Oud nieuws, www.highviolet.com waar je 'm kan krijgen.

Ik heb ook al een gesigneerde versie van het album besteld

waar heb je die gesigneerde versie dan vandaan?

Vanderlylle Crybaby Geeks is wel het mooiste en beste nummer van de plaat. Afraid Of Everyone en Bloodbuzz Ohio daarop volgend.

Ik kan voorlopig maar 1 ding zeggen: het is uiterst zelden dat een album mij bij de eerste beluistering zo bij de kraag heeft als "High Violet"

Dan had je Boxer moeten proberen ik zou zeggen beluister hem.. dan heb je dat meer met Boxer.

Ik heb het album net voor de eerste keer in een flow geluisterd.
Mijn eerste indruk is dat dit wederom een geweldig album is!
Wat zit die muziek toch goed in elkaar zeg.

Mijn voorlopige hoogtepunten: Bloodbuzz Ohio en Anyone's Ghost. Ben benieuwd hoe dit over een paar weken is.

Voorlopig 4,5 ster

Ik vind toch dat "afraid of everyone " het moment is waarop de groep op volledige sterkte begint te spelen.
Vanaf dat moment zit werkelijk elke noot goed.
Naar mijn mening moeten we dit album nu ook niet te veel gaan vergelijken met "Boxer", aangezien ze met dat album de lat voor zichzelf torenhoog hebben gelegd.
Deze plaat is naar mijn mening iets rustiger.
"bloodbuzz ohio" zou zo op "Boxer" gepast hebben, maar dat is ook het enige denk ik.
Hoe dan ook The National blijft kwaliteit afleveren.
De blazers bv. op "runaway" zitten perfect geplaatst. Subtiel en niet overweldigend wat dat nummer voor mij tot een hoogtepunt van het album maakt.
Een ander sterk punt vind ik zeker het slagwerk.
Die Brian Devendorf speelt toch wel een belangrijke rol in het unieke van The National.
Hoe dan ook: The National bewijst met deze plaat toch maar weer eens dat ze tot het beste behoren van wat de muziek ons de laatste jaren heeft gebracht.

Kvond de live versie van Terrible Love stiekem wel beter dan de studio versie momenteel .

Dat verandert nog wel.


Vind dat wel een beetje vreemd om dat hier (meermaals) te lezen, die laatste 5 nummers van Boxer moeten zowat de rustigste sequentie op om het even welke plaat zijn.

Het zijn dan ook die eerste zeven nummers waar het verschil gemaakt wordt. Op deze plaat is het meeste een beetje mid-tempo. Waar Boxer nog een paar snelle nummers had.

Jeetje, de eerste luisterbeurten maakten geen indruk, maar ik ben alweer verslaafd

Hmm, ik weet niet het zo. Vind High Violet, vooral door zijn expansiever geluid en hogere instrumentatie-dichtheid bijwijlen wat chaotischer en nerveuzer qua sfeer dan boxer (voornamelijk in nummers als Terrible Love, Little Faith & Afraid of Everyone is dat duidelijk), dat ondanks zijn titel en de onmiskenbare tristesse die door nogal wat nummers waarde eerder beschouwend en berustend overkwam. En zo'n (voor hun doen relatief) luchtig popliedje à la Ada, dat zal je hier ook niet direct op terugvinden.

Heeft iemand England al genoemd? Erg fijn nummer! Verder erger ik me een beetje aan Anyone's Ghost, een dissonant op dit album wat mij betreft. De rest haalt tot nu toe een ruime voldoende met als tweede uitschieter Runaway. Werkelijk adembenemend! Voorlopig 4*

Dat chaotische ben ik wel met je eens. Boxer was wel meer geordend dan High Violet. Nummers als Terrible Love hadden daar inderdaad niet tussen gepast.

Het album wordt nu gestreamd op de website van New York Times.
Ik moet wel zeggen dat de kwaliteit daar beter is dan de versie die ik heb.
Hoe dan ook, op 11 mei koop ik 'm, dan ben ik zeker dat de kwaliteit optimaal is.

Ben 'm hier nu streaming aan 't luisteren. Klinkt lekker, maar wacht nog even met stemmen.

Ik denk dat vrolijk ook niet het goede woord is mbt England. Maar The National is vaak toch een beetje donker, en England heeft de gordijnen wat meer open geschoven. [/quote]

Mooi gezegd!