The National - High Violet (2010)

Ik kan er anders geen betere term voor bedenken. Vanuit Boxer zijn ze er qua composities, het scheppen van sfeer en technisch niet op vooruitgegaan. Resultaat: herhaling. Als dan ook de uitschieters nog ontbreken en je één mat geheel overhoudt, althans, zo hoor ik het, noem ik dat karig.

Ik snap uiteraard ook wel dat The National na vier albums met Boxer hun geluid wel gevonden had. Het werd zelfs uiterst goed gewaardeerd en eigenlijk hebben ze dus helemaal geen reden tot verandering, maar ik had dat wel graag gezien. Om hem heel scherp te stellen, dit klinkt een beetje als de overblijfseltjes van de opnames van Boxer. Daar hebben ze dan drie jaar over gedaan. Waarom zo lang? Doe dan iets nieuws, experimenteer, schrijf iets bijzonders. Dat mis ik hier en, dus, een karige herhalingsoefening. Luistert wel lekker weg trouwens

Nieuwe instrumenten, nieuwe subtiliteit in het gebruik ervan, nieuwe gelaagdheid, nieuw gebruik van zang technieken, nieuw gebruik van achtergrondkoortjes, nieuwe songstructuren... ik hoor allemaal nieuws ten opzichte van de vorige albums

Waarom ze er zo lang over hebben gedaan? Ik denk juist precies om de redenen die je noemt: om iets nieuws te maken, iets bijzonders. Dat hebben ze alleen nog niet voor jou gedaan, maar wel speciaal voor mij

Wat had je nu in godsnaam verwacht? Dit is niet het soort groep die Animal Collective of Radiohead-gewijs (hoewel, een aantal beunhazen gebruikten hetzelfde soort bedenkelijke redeneringen tegen In Rainbows) een muzikale big bang gaat teweegbrengen. Wat we hier wel krijgen is een bestendiging van hun sterktes door voort te bouwen op hun idiosyncratische sound om van daaruit onderwijl een aantal nieuwe paden te bewandelen (de sound is hier duidelijk wat expansiever tov het ingehouden en onderkoelde Boxer). Incrementele veranderingen dus en ik verwacht dan ook niet dat ze hiermee zieltjes gaan winnen van mensen die niet aan boord wilden komen tijdens hun vorige 2 albums, maar tenzij je bepaalde verwachtingen hebt van deze band waarvan ieder kind wel inziet dat ze niet stroken met de werkelijkheid (zotte experimenten) zie ik absoluut niet in hoe je Boxer als een halve wereldplaat kan bestempelen en dit tegelijk als kweeniehoe-ondermaats.

Trouwens, je bent hier positief over Boxer maar na Sad Songs, Cherry Tree & Alligator is het evenzeer bijzonder makkelijk om Boxer af te doen als 'karige herhalingsoefening' ten opzichte van die 3 releases. Enige consequentie zou je argumentatie wel vooruithelpen.

Voor de geïnteresseerden: er wordt nu op youtube op het channel TheNationalVEVO een concert uit Brooklyn gestreamd.

ontopic:

Ik vind High Violet minder dan Boxer juist omdat hetgeen dat me in Boxer zo aansprak, de sobere muziek en de ingehouden zang, hier grotendeels vervangen zijn voor een 'groter' geluid. Ik heb altijd al de sobere nummers van the National het mooiste gevonden (The Geese of Beverly Road, Gospel etc.).

Dit album kan voorlopig niet tippen aan Alligator of Boxer, maar hij is de afgelopen tijd al gaan groeien bij mij van een 3* naar inmiddels een 4*, dus wellicht dat hij alsnog in de top-10 van dit jaar belandt. Voor nu is het echter gewoon een goede plaat zonder dieptepunten en enkele uitschieters. Favoriete tracks zijn Lemonworld, Anyone's Ghost en Conversation 16.

Fantastisch, dank voor de mooie tip (op dit mooie tijdstip )!

En hoe klinken de nummers live?

Stuk voor stuk zéér mooie nummers. De muziek klinkt af en toe wel wat eenvoudig, maar de zang en tekst vullen dit mooi aan.
Afraid of Everyone en Runaway zijn mijn favorieten tot nu toe.

Ten eerste, ook Boxer vind ik lang geen wereldplaat. Die is over het algemeen van hetzelfde niveau als deze, heeft alleen iets meer uitschieters en wist nog iets nieuws te brengen. Juist ja, iets nieuws. De releases daarvoor waren namelijk iets opener, meer doorzichtig en zodoende veel makkelijker om in te komen. Boxer had nog aardig wat luisterbeurten nodig en is ook donkerder.

Ten tweede, om die oude spreuk maar weer eens op te halen, stilstand is achteruitgang. En ja, The National is geen Animal Collective, die juist elk album meer pop worden, maar wel steeds anders klinken, en ook geen Radiohead, die het aandurfden om na OK Computer iets heel anders te gaan doen. In Rainbows is trouwens mijns inziens ook weer een nieuwe stap, een beetje richting populaire (dance) elektronica. Maar over The National, ik had inderdaad geen radicale veranderingen verwacht, maar bijna helemaal niets is wel heel weinig. Zoals ik al zei, als de B-kantjes van Boxer, en dat is gewoon zonde.

Ten derde bestempel ik dit niet als ondermaats, drie sterren is gewoon een voldoende, alleen had ik er veel meer van verwacht. Mijn oordeel is misschien niet helemaal eerlijk door deze verwachting, maar als ik de teleurstelling en kwaliteit samen moet bundelen in een cijfer, is dit wat eruit komt.

The National met Sufjans Stevens bij 'Letterman'

Waarom zou je iets wat zo goed is willen veranderen, weer een heerlijke plaat van the national, jammer dat ik niet naar paradiso kan.

Heb deze week uitvoerig geluisterd naar deze plaat en Boxer en kan niet anders concluderen dan dat dit album niet onder doet voor Boxer. Ook ben ik het niet eens met Lukk0 dat de band in herhaling is gevallen maar juist een verdere ontwikkeling heeft doorgemaakt:

1. Matt Berninger heeft leren zingen! Uiteraard had deze man al een prachtig diep timbre maar verhaalde hij meer dan dat hij zong. Op dit album begint hij voor het eerst echt met zijn stem te werken en ondanks zijn beperkte bereik, krijgen de nummers hierdoor meer dynamiek. Denk bijvoorbeeld aan de: duh duh duh in Lemonworld en het "hoog"inzetten in VanderLyle

2. Het drumwerk is nog beter dan op voorgaande albums. Dit ligt met name in de grotere subtiliteit. Op Boxer was vaak de drum duidelijk aanwezig wat dat album ook veel van zijn identiteit gaf. Op dit album zijn heel subtiel kleine kunstwerken in de lagen muziek te horen, wat in mijn mening meer spanning geeft. In Conversation 16 valt mij in het refrein een roffeltje op de hihat's op welke echter gelijk weer wegvalt. Prachtig! Heel knap dat juist met het bescheidener worden van het drumwerk de muziek in zijn geheel nog heel vol is.

3. Het palet van the National is verbreed. Diverse nummers hebben wat pop (niet negatief bedoeld, denk jaren 80) invloeden. Dit heb ik niet in hun eerdere werk bemerkt (als iemand dit wel vind, laat even weten). Ook deze stijl maken ze zichzelf eigen en gebruiken ze om hun eigen geluid naar voren te laten komen. Dit is niet ten koste gegaan van rustigere nummers als Runaway. Wel mis ikzelf een echt 'scream-your-head-off' nummer zoals Mr. November en Slipping Husband. Hetgeen hier het dichtst in de buurt komt is Terrible Love, wat ook een prachtige opbouw heeft naar een geregistreerde cacafonie.

4. ik vind dit album een enorm hypnotiserend karakter hebben met herhaling van teksten en melodie lijnen. Dit zorgt dat je je helemaal in dit album kunt laten onderdompelen. Dit hebben ze natuurlijk eerder al laten horen maar hier is dat nog meer voortgezet.

5. de teksten zijn net als voorgaande albums wederom van een ontzettend hoog niveau, hier is inderdaad niets aan veranderd (godzijdank). Prachtig hoe een zin een heel verhaal in zich mee kan dragen:

I'm a confident liar
Have my head in the oven so you'll know were I'll be
I try to be more romantic
I want to believe in everything you believe
If I was less than amazing
Do not know what all the troubles are for
I want to sleep in your branches
You're the only thing I ever want anymore

OK, 8 zinnen dan!

Sterk stukje, waar ik me volledig bij aansluit. Inclusief jouw kritiekpuntje dat een echt Mr. November ontbreekt. Maar als je het zo bekijkt onbrak die ook al op Boxer toch? De eerste live versies die ik hoorde van Terrible Love deden me denken dat dit ook echt een knaller was, maar de uiteindelijke albumversie is toch iets ingetogener en lager van tempo.

Ik ga mijn stem met een halfje verhogen. Het album blijft boeien. Keer op keer op keer. Als ik nummers als Bloodbuzz Ohio en Runaway voorbij hoor komen zet ik het geluid even wat harder en ga ik heerlijk meezingen. Als ik Little Faith hoor luister ik naar alle laagjes en luister hoe de spanning zich langzaam opbouwt. Als dan vervolgens alles stilvalt, krijgen we deze prachtige tekst:
Don't be bitter, Anna
I know how you think
You're waiting for Radio City to sink
You'll find commiseration in everyone's eyes
The storm will suck the pretty girls into the sky
Om vervolgens op heel subtiele manier toch in een climax uit te barsten. Echt geweldig hoe dit gedaan wordt. Het drummen wordt wat intensiever. Op de achtergrond hoor je af en toe een gierende gitaar. Het is net of er ineens een zomerse onweersbui uitbreekt.

Ik vind inderdaad ook dat het album gevarieerder is dan de voorgangers, wat het echt ten goede komt. Nummers als Anyone's Ghost, Afraid of Everyone en England zijn compleet nieuw in het straatje van The National.

4.5 dus vanaf nu.

Helemaal met Dn!s eens. Ik hoor alleen niemand over Vanderlyle Crybaby Geeks... Schitterend nummer!

Nou ik was die ene dan ik vind samen met jou Vanderlyle Crybaby Geeks een SCHITTEREND NUMMER!!

Dit is een upload van de show in Brooklyn Academy of Music (show van afgelopen weekend) ]The National live
Geript in mp3
Ga ervan uit dat dit gewoon geplaatst kan worden aangezien het geen reguliere release is

Dit is een album die je vanaf het begin grijpt en niet meer loslaat. Een album met elf nummers, waarvan ik er geen één oversla. En dat gebeurd bij mij niet vaak. Er zitten vaak wat nummers bij platen die me gewoonweg niet pakken, maar niet bij High Violet.

Ik kan trouwens wel begrijpen dat sommige mensen, die door de nr. 1 positie van de rotatielijst en het hoge gemiddelde, High Violet zijn gaan luisteren, niet begrijpen waarom men dit zo goed vindt.
Het heeft bij mij ook een paar draaibeurten geduurd (bij Boxer dan) voordat ik The National kon gaan waarderen.
En dan vind ik Boxer toegankelijker dan High Violet door nummers zoals Fake Empire, Apartement Story en Brainy. Toch wat meer potentie om hitjes te worden dan de nummers die op High Violet staan die ik wat ingetogener vind.

@davido1986 en coldwarkids
Ik ga mee, Vanderlyle Crybaby Geeks: Schitterend nummer!

Verhoog naar 5,0*

Ik ben nog voorzichtig met euforisch te zijn, maar het gevoel begint wel steeds meer te komen. Ik ga in ieder geval naar 4,5 ster.

Ik vind deze misschien toch net een tikkeltje beter dan Boxer

Ik start met een 3,5. Het eerste nummer, Terrible Love vind ik niet goed. Gelukkig vinden ze met Sorrow hun draai. Toch een vrij depressieve plaat (gelukkig maar, The National op zijn best zeg maar). Zoals Gijsbert - Volkskrant - het toegankelijk noemt, wil ik daar niet in mee gaan. Zo op het eerste gehoor lijken ze zich juist af te keren van een grote doorbraak (ik hoop het ). Heerlijke stem van de zanger.

Lees net dat The National wordt gedraaid op 3FM... dat is zeker jammer.

zijn de b-sides de moeite waard op dit album?

Sin Eaters is een heerlijk nummer in de lijn van het album, Walk Off ben ik nog steeds (helaas) nergens tegen gekomen.

Fraaie plaat die je steeds blijft opzetten Het lijkt wel alsof hij steeds beter wordt. Een topper in wording...

Leren kennen door hun optreden bij Jools Holland, waar ze "Bloodbuzz Ohio" speelden, briljant nummer !! Ben het album nu voor het eerst aan het luisteren en 1e indruk is goed. To be continued...

Teribble Love, toen ik dat nummer voor het eerst hoorde, was ik best teleurgesteld, dat nummer skip ik nog steeds, de live versie is veel mooier.

Dus voor mij begint het album met Sorrow, heerlijk nummer, de opening met snelle gitaren, en drums, en dan de zang van Matt Berninger erbij is heerlijk, het nummer blijft een van mijn favorieten van het album.

De drums blijven verder in het album een grote invloed hebben, zoals ook op het album, Boxer.

Het gaat bij The National precies hoe het bij een band moet gaan, elk album wordt het beter en beter, dit is toch wel een van de beste en mooiste band die er op dit moment is.

Misschien ben ik een azijnpisser, maar hoe kun je het album dan vijf sterren geven als je het eerste nummer niet goed vindt? Vijf sterren staat voor mij voor een album dat van de eerste tot laatse seconde perfect is en geen zwak moment herbergt. Maar misschien hanteer jij andere criteria, dan heb je mij niet gehoord.

Haha ik krapte mezelf ook al even achter m'n oor

Toch vind ik het raar dat steeds weer die Terrible Love live versie naar boven komt.. is dat niet zo vaak bij muziek dat de live versie op een bepaalde manier beter/anders is? Ik noem een Patrick Watson die op het podium bijna van al zijn nummers andere kunstwerkjes maakt dan op de plaat staan.. Ik ben daar zelf eerlijk gezegd ook altijd wel blij mee als ik een concert bezoek en dan niet het gevoel krijg te luisteren na een 100% zelfde uitvoering als dat ik thuis in de kast heb staan op cd/lp..

Nee, want perfectie bestaat niet, iedergeval niet bij mij, ik heb nagenoeg nog nooit een album gehoord, waar ik echt elk liedje uitstekend vind, zelfs mijn favoriete band Coldplay, heeft nummers waar ik niks mee heb.
Als de andere nummers dan toch van een heel hoog niveau zijn, kan ik best een 5 geven.
En ik vind het nummer op zich niet eens zo slecht, alleen de versie die hier opstaat, de live versie is namelijk veel mooier, al begrijp ik ook wel, dat de live versie niet op het album staat, dus ik die dan niet zo moet beoordelen, en misschien is een 5 ook wel wat te hoog voor dit album, alleen om voor een nummer er een half punt af te halen is ook wat veel

En in principe kan een 5 natuurlijk ook een naar boven afgeronde 4,75 zijn, en hoeft een album dat je 5 sterren geeft dus niet helemaal perfect te zijn.

Dit album groeit als een pik. Lekker.

Nu al meer stemmen dan de eerste drie platen samen...

Het kan hard gaan met een band.