The National - High Violet (2010)
mijn stem
1657 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: 4AD
-
Terrible Love (4:39)
-
Sorrow (3:25)
-
Anyone's Ghost (2:54)
-
Little Faith (4:36)
-
Afraid of Everyone (4:19)
-
Bloodbuzz Ohio (4:35)
-
Lemonworld (3:23)
-
Runaway (5:33)
-
Conversation 16 (4:18)
-
England (5:40)
-
Vanderlyle Crybaby Geeks (4:12)
-
Terrible Love [Alternate Version] * (4:18)
-
Wake Up Your Saints * (4:14)
-
You Were a Kindness * (4:25)
-
Walk Off * (2:40)
-
Sin-Eaters * (3:39)
-
Bloodbuzz Ohio [Live at Current] * (3:53)
-
Anyone's Ghost [Live] * (2:58)
-
England [Live] * (5:26)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur:
47:34
(1:19:07)
- nummer 27 in de top 250
0
geplaatst: 14 mei 2010, 18:27 uur
Toen The National in 2001 hun titelloze debuut uitbracht had niemand kunnen verwachten dat deze band nog eens uit zou groeien tot een van grootste en mooiste bands uit het huidige indiefolk aanbod. Ook de opvolger Sad Songs for Dirty Lovers bleek nog niet geschikt voor een echt groot publiek en pas vanaf de release van Alligator in 2005 kwam The National echt op gang. Toch zullen de meesten die drie albums pas ontdekt hebben ná het uitkomen van Boxer, dat zich sindsdien mocht scharen tussen de moderne klassiekers. Warme en droevige liedjes, een combinatie die hoop doet ontstaan, aangevuld met op zijn minst interessante arrangementen die uiteenliepen van post-punkrevival-gitaarrock à la Interpol tot subtiel bombasme of juist zachte, op het eerste gehoor zelfs lieflijke nummers. Maar het allermooiste aan The National is natuurlijk die stem van Matt Berninger. Diep en monotoon en vol gebrokenheid maar toch warm. Maar wat brengt het nieuwste wapenfeit High Violet van de band ons?
Na drie jaar verrast The National met een grillig en gruizig geluid. 'It's a terrible love that I'm walking with spiders,' opent Terrible Love het nieuwe album High Violet, en een betere binnenkomer was niet denkbaar. Juist omdat het nummer, ondanks het korrelige lo-fi geluid, zo typisch The National is. En zo definieert het openingsnummer eigenlijk het hele album: een tegenstelling. De kernwoorden voor Boxer waren warm en hoopvol, zo op het eerste gehoor is High Violet koud, grillig en spannend. Maar daaronder bevind zich nog steeds het lieflijke van The National; de rustige en veelal kleine arrangementen en voornamelijk die stem, zo mooi. Weemoedig maar troostend. Juist die tegenstelling vormt het totaalgeluid van High Violet, dat ergens heel beklemmend is. Een onderhuidse strijd lijkt gaande te zijn, waarbij de band tevergeefs probeert alle mooie klanken van Boxer te verscheuren, maar in plaats daarvan met weemoed terugdenkt aan vroeger. 'Sorrow found me when I was young. Sorrow waited, sorrow won'. Zo klinkt de band ook: overwonnen. Het besef daarvan en het accepteren en het ertegen vechten lijken de leidraad van High Violet te zijn. Gezegd moet worden dat The National absoluut geen depressief emo-bandje is, ondanks het neerslachtige karakter van de liedjes.
En zo blijkt High Violet met al zijn verschillende lagen en facetten en echt groeialbum te zijn. De eerste luisterbeurt rauw en ontoegankelijk en de velen die voor Boxer waren gevallen zullen hier waarschijnlijk struikelen. Maar zodra het eerste moment van deceptie voorbij is blijft er een prachtig album over. Van het beklemmende Terrible Love, ogenschijnlijk lieflijke Sorrow (ogenschijnlijk, zie de tekst even terug), het dreigende Little Faith, het sluipende Bloodbuzz Ohio, het wellicht poppy Lemonworld tot het epische England, om vervolgens af te sluiten met het verstillende Vanderlyle Crybaby Geeks. Ondanks de ontoegankelijkheid van de ruis, de kille drums of de monotoniteit van Berninger's stem blijkt High Violet nog veel meer dan Boxer een divers album te zijn. Het maakt je enkel in de war en zelfs bij die eerste luisterbeurt is het album al zo intens dat het je doet wegschrikken. De band gooit zich totaal bloot, alles klinkt zo eerlijk en puur, soms zelfs als een bekentenis, dat je niet weet wat je ermee aan moet. Maar langzaam weet High Violet naar binnen te sluipen en pas dan raakt het je echt.
De prijsnummers van het album? Het middenstuk bestaande uit Afraid of Everyone, met een gastbijdrage van Sufjan Stevens, ook niet de minste, en vervolgens het treurigvrolijke Bloodbuzz Ohio dat al eerder was vrijgegeven. Dat eerste nummer is best wel experimenteel en weeral heel beklemmend, bijtend en boos, terwijl Bloodbuzz Ohio een haast lief stukje popmuziek is over hoe er wordt terugverlangd naar Ohio, de vroege woonplaats van de complete band (ook al hebben ze pas in New York met elkaar The National gevormd). Weer zo'n bloedmooie tegenstelling. Maar ook England is een prachtsong, op de een of andere manier groots maar toch zo klein. Hoe krijgen ze het toch steeds weer voor elkaar?
En ik kan niet anders zeggen dan dat High Violet het mooiste is wat ik het afgelopen jaar heb gehoord. Beter ook nog dan Boxer, ondanks het grillige karakter van het album. The National flikt 't weer, een prachtalbum maken.
Uiteraard geschreven voor Beautiful Freaks
Na drie jaar verrast The National met een grillig en gruizig geluid. 'It's a terrible love that I'm walking with spiders,' opent Terrible Love het nieuwe album High Violet, en een betere binnenkomer was niet denkbaar. Juist omdat het nummer, ondanks het korrelige lo-fi geluid, zo typisch The National is. En zo definieert het openingsnummer eigenlijk het hele album: een tegenstelling. De kernwoorden voor Boxer waren warm en hoopvol, zo op het eerste gehoor is High Violet koud, grillig en spannend. Maar daaronder bevind zich nog steeds het lieflijke van The National; de rustige en veelal kleine arrangementen en voornamelijk die stem, zo mooi. Weemoedig maar troostend. Juist die tegenstelling vormt het totaalgeluid van High Violet, dat ergens heel beklemmend is. Een onderhuidse strijd lijkt gaande te zijn, waarbij de band tevergeefs probeert alle mooie klanken van Boxer te verscheuren, maar in plaats daarvan met weemoed terugdenkt aan vroeger. 'Sorrow found me when I was young. Sorrow waited, sorrow won'. Zo klinkt de band ook: overwonnen. Het besef daarvan en het accepteren en het ertegen vechten lijken de leidraad van High Violet te zijn. Gezegd moet worden dat The National absoluut geen depressief emo-bandje is, ondanks het neerslachtige karakter van de liedjes.
En zo blijkt High Violet met al zijn verschillende lagen en facetten en echt groeialbum te zijn. De eerste luisterbeurt rauw en ontoegankelijk en de velen die voor Boxer waren gevallen zullen hier waarschijnlijk struikelen. Maar zodra het eerste moment van deceptie voorbij is blijft er een prachtig album over. Van het beklemmende Terrible Love, ogenschijnlijk lieflijke Sorrow (ogenschijnlijk, zie de tekst even terug), het dreigende Little Faith, het sluipende Bloodbuzz Ohio, het wellicht poppy Lemonworld tot het epische England, om vervolgens af te sluiten met het verstillende Vanderlyle Crybaby Geeks. Ondanks de ontoegankelijkheid van de ruis, de kille drums of de monotoniteit van Berninger's stem blijkt High Violet nog veel meer dan Boxer een divers album te zijn. Het maakt je enkel in de war en zelfs bij die eerste luisterbeurt is het album al zo intens dat het je doet wegschrikken. De band gooit zich totaal bloot, alles klinkt zo eerlijk en puur, soms zelfs als een bekentenis, dat je niet weet wat je ermee aan moet. Maar langzaam weet High Violet naar binnen te sluipen en pas dan raakt het je echt.
De prijsnummers van het album? Het middenstuk bestaande uit Afraid of Everyone, met een gastbijdrage van Sufjan Stevens, ook niet de minste, en vervolgens het treurigvrolijke Bloodbuzz Ohio dat al eerder was vrijgegeven. Dat eerste nummer is best wel experimenteel en weeral heel beklemmend, bijtend en boos, terwijl Bloodbuzz Ohio een haast lief stukje popmuziek is over hoe er wordt terugverlangd naar Ohio, de vroege woonplaats van de complete band (ook al hebben ze pas in New York met elkaar The National gevormd). Weer zo'n bloedmooie tegenstelling. Maar ook England is een prachtsong, op de een of andere manier groots maar toch zo klein. Hoe krijgen ze het toch steeds weer voor elkaar?
En ik kan niet anders zeggen dan dat High Violet het mooiste is wat ik het afgelopen jaar heb gehoord. Beter ook nog dan Boxer, ondanks het grillige karakter van het album. The National flikt 't weer, een prachtalbum maken.
Uiteraard geschreven voor Beautiful Freaks
0
Social_Mask
geplaatst: 14 mei 2010, 18:53 uur
Het is nog altijd 'Boxer' en niet 'The Boxer'. 
Verder best leuk geschreven.
Verder best leuk geschreven.
0
geplaatst: 14 mei 2010, 18:54 uur
Erg mooie recensie, maar waarom gebruik je steeds 'The Boxer'? Begin a.u.b. niet over lidwoorden e.d.
0
geplaatst: 14 mei 2010, 19:15 uur
O god, wat een stomme fout van mij. Vast in de war met Simon&Garfunkels The Boxer, Editor's The Boxer, of zelfs Kele's The Boxer. Vergeef me, ik ga het meteen veranderen.
0
geplaatst: 14 mei 2010, 19:27 uur
Het is je vergeven 
. Ik erger me er altijd aan als men het heeft over The Boxer -.-'' 
. Ik erger me er altijd aan als men het heeft over The Boxer -.-''
0
geplaatst: 14 mei 2010, 19:42 uur
Ben trouwens benieuwd of deze nog hoger gaat komen qua gemiddelde van Boxer. Ik heb ze allebei op 5 staan maar vind deze nog net iets beter. Ik denk ook dat er best een aantal die Boxer goed vonden bij High Violet zijn afgehaakt.
0
Milestones
geplaatst: 14 mei 2010, 20:21 uur
Caspar schreef:
Ben trouwens benieuwd of deze nog hoger gaat komen qua gemiddelde van Boxer. Ik heb ze allebei op 5 staan maar vind deze nog net iets beter. Ik denk ook dat er best een aantal die Boxer goed vonden bij High Violet zijn afgehaakt.
Ben trouwens benieuwd of deze nog hoger gaat komen qua gemiddelde van Boxer. Ik heb ze allebei op 5 staan maar vind deze nog net iets beter. Ik denk ook dat er best een aantal die Boxer goed vonden bij High Violet zijn afgehaakt.
Kan me nauwelijks voorstellen dat er mensen afhaken na het beluisteren van dit album. Is dit ook niet veel indrukwekkender dan Boxer?
0
geplaatst: 14 mei 2010, 20:30 uur
Ik ken de muziek van The National absoluut niet, en deze cd dus ook niet. Maar ik kan je verzekeren, bij elk nieuw album dat eenderwelke (schrijf je dat zo?) artiest uitbrengt, of het nu supergoed of superslecht is, er gaan ALTIJD fans afhaken en bijkomen.
Smaak is een complex gegeven
Smaak is een complex gegeven
0
geplaatst: 14 mei 2010, 21:33 uur
Fijn dat ik ze ga zien op Lowlands deze zomer, kijk er nu al naar uit al zal het een rustig luistermoment worden. Dit album onderschrijft dat nog eens.
0
geplaatst: 14 mei 2010, 21:59 uur
Onderschat deze mannen niet. Live kan dit flink tekeer gaan op met name de nummers van Alligator. Hopelijk op deze editie van Lowlands op een beter (lees later tijdstip) dan 2008. Ik zeg, laatste act in de Grolsch.
0
geplaatst: 15 mei 2010, 00:36 uur
Inderdaad, met name de live versies van bijvoorbeeld Terrible Love (Castle Sessions), Afraid of Everyone (Letterman gisteren) maar ook nummers van eerdere albums (About Today) barsten van de energie.
0
geplaatst: 15 mei 2010, 08:56 uur
Totop heden is dit een mega tegenvaller, daar waar The National normaal onder de huid gaat zitten en zich daar vastzet, vind ik op deze plaat enkele nummers enkel prima. Ik hoop dat het een groeiplaat is.
0
geplaatst: 15 mei 2010, 11:03 uur
RensZ schreef:
Andersom zullen er weer fans bijgekomen zijn dankzij dit album.
Andersom zullen er weer fans bijgekomen zijn dankzij dit album.
zoals deze hier
, binnenkort eens boxer beluisteren 
0
geplaatst: 15 mei 2010, 11:50 uur
ni slecht schreef:
zoals deze hier, binnenkort eens boxer beluisteren
(quote)
zoals deze hier
, binnenkort eens boxer beluisteren Moet je zeker doen.
Ik weet zeker dat wanneer Boxer na deze plaat was uitgekomen iedereen High Violet al weer zou zijn vergeten.
Daarmee wil ik dus zeggen dat ik deze plaat duidelijk minder goed vind
0
jonas-dewaele
geplaatst: 15 mei 2010, 13:53 uur
Terrible love geeft mij telkens toch weer kippenvel. Ik prefereer trouwens de chaotische albumversie tegenover de cleanere versie van dit nummer in tegenstelling tot vele anderen hier. Ook England behoort tot hun betere werk tot nu toe
0
geplaatst: 15 mei 2010, 14:13 uur
Mctijn schreef:
Moet je zeker doen.
Ik weet zeker dat wanneer Boxer na deze plaat was uitgekomen iedereen High Violet al weer zou zijn vergeten.
(quote)
Moet je zeker doen.
Ik weet zeker dat wanneer Boxer na deze plaat was uitgekomen iedereen High Violet al weer zou zijn vergeten.
Dat werd kort na de release van Boxer ten opzichte van Alligator ook wel eens beweerd.
0
geplaatst: 15 mei 2010, 14:20 uur
RensZ schreef:
Dat is niet het geval, dus wat doet dat er toe?
Dat is niet het geval, dus wat doet dat er toe?
Ehm, dat is absoluut wel het geval hoor, zeker vanuit Amerikaanse hoek werd Boxer wel eens een gebrek aan dynamiek verweten. Op de Europese markt werd The National pas bekend met Boxer, vandaar dat dat voor velen hier uiteraard het referentiepunt zal blijven.
0
geplaatst: 15 mei 2010, 14:25 uur
Nee, mijn post wat meer gericht op de opmerking Mctijn, dat hij zeker weet dat wanneer Boxer na deze plaat was uitgekomen iedereen High Violet al weer zou zijn vergeten. Maar dat is niet het geval, dus wat doet dat er toe? Het kan aan mij liggen hoor, maar ik zie de logica van die opmerking niet in.
0
geplaatst: 15 mei 2010, 14:33 uur
RensZ schreef:
Nee, mijn post wat meer gericht op de opmerking Mctijn, dat hij zeker weet dat wanneer Boxer na deze plaat was uitgekomen iedereen High Violet al weer zou zijn vergeten. Maar dat is niet het geval, dus wat doet dat er toe? Het kan aan mij liggen hoor, maar ik zie de logica van die opmerking niet in.
Nee, mijn post wat meer gericht op de opmerking Mctijn, dat hij zeker weet dat wanneer Boxer na deze plaat was uitgekomen iedereen High Violet al weer zou zijn vergeten. Maar dat is niet het geval, dus wat doet dat er toe? Het kan aan mij liggen hoor, maar ik zie de logica van die opmerking niet in.
Achzo. Mja, da's zo'n klassieke cirkelredenering die men hier wel eens vaker leest.
0
geplaatst: 15 mei 2010, 14:43 uur
Van het eerste moment tot het laatste moment kippevel over heel mijn lijf!
0
geplaatst: 15 mei 2010, 15:33 uur
Lemonworld is van ongekende schoonheid, wanneer Matt Berninger het tweede couplet inzet begint mijn hart te smelten.
0
geplaatst: 15 mei 2010, 19:41 uur
Waarom zijn jullie allemaal zo enthousiast? wat is er met dit album dat ik niet hoor.
Mijn hart begint niet te smelten en kippevel krijg ik alleen maar omdat het nog steeds geen lente is.
Misschien is mijn the National liefde wel over dan.
Mijn hart begint niet te smelten en kippevel krijg ik alleen maar omdat het nog steeds geen lente is.
Misschien is mijn the National liefde wel over dan.
0
Misterfool
geplaatst: 15 mei 2010, 19:54 uur
2.5 ster lijkt me behoorlijk karig. Van wat ik tot nu toe beluisterd heb is dit niets minder dan een meesterwerk.
0
Lukk0
geplaatst: 15 mei 2010, 19:56 uur
Klik eens terug naar pagina 15, dan lees je het.
Heb je Boxer en Alligator trouwens beluisterd, want in vergelijking daarmee is dit natuurlijk maar een karige herhalingsoefening. Als je deze als eerste beluisterd kan ik me wel goed voorstellen dat dit erg goed klinkt. Ik lees hier trouwens beschrijvingen van Boxer als warm en High Violet als koud en gruizig, maar dit is duidelijk niet wat ik onder gruizig versta. Dan denk ik eerder aan bands als The Jesus & Mary Chain en Sonic Youth, dat is gruizig en rauw. Dit is in vergelijking daarmee bijna gepolijst. Verder, als Boxer warm zou zijn (niet echt vind ik), zou High Violet dat ook moeten zijn, de sound is niet zo heel erg verschillend.
Heb je Boxer en Alligator trouwens beluisterd, want in vergelijking daarmee is dit natuurlijk maar een karige herhalingsoefening. Als je deze als eerste beluisterd kan ik me wel goed voorstellen dat dit erg goed klinkt. Ik lees hier trouwens beschrijvingen van Boxer als warm en High Violet als koud en gruizig, maar dit is duidelijk niet wat ik onder gruizig versta. Dan denk ik eerder aan bands als The Jesus & Mary Chain en Sonic Youth, dat is gruizig en rauw. Dit is in vergelijking daarmee bijna gepolijst. Verder, als Boxer warm zou zijn (niet echt vind ik), zou High Violet dat ook moeten zijn, de sound is niet zo heel erg verschillend.
0
Giraf de Piraat
geplaatst: 15 mei 2010, 20:14 uur
Ik heb eerst Boxer geluisterd en toen Aligator en toen deze en ik vind deze wel 5 sterren hoor
0
Nihilisme
geplaatst: 15 mei 2010, 20:23 uur
woutorrmusic schreef:
Enkele reacties op dit album op de site www.metmichiel.nl : Ik hou echt van heel veel verschillende soorten muziek, maar dit is echt niet goed. Dat drumstel gaat maar door en de stem van die zanger... Als ik niet kan slapen, ga ik dit draaien. Die monotone stem van die gast werkt beter dan iedere slaappil.
Nog een: Was het meer up tempo geweest, dan zou ik de vergelijking met White Lies wel durven maken, maar dit is wel wat minder dan White Lies
Nog één dan: Al vijf albums?... en dan nog geen indruk op mij gemaakt?... dat word niks meer.
Echt serieus kun je dit niet nemen, omdat het is geschreven door puberende 3FM-luisteraars. Maar bij de eerste staat dat het gewoonweg slecht is, en dát mag je echt niet zeggen...
Enkele reacties op dit album op de site www.metmichiel.nl : Ik hou echt van heel veel verschillende soorten muziek, maar dit is echt niet goed. Dat drumstel gaat maar door en de stem van die zanger... Als ik niet kan slapen, ga ik dit draaien. Die monotone stem van die gast werkt beter dan iedere slaappil.
Nog een: Was het meer up tempo geweest, dan zou ik de vergelijking met White Lies wel durven maken, maar dit is wel wat minder dan White Lies
Nog één dan: Al vijf albums?... en dan nog geen indruk op mij gemaakt?... dat word niks meer.
Echt serieus kun je dit niet nemen, omdat het is geschreven door puberende 3FM-luisteraars. Maar bij de eerste staat dat het gewoonweg slecht is, en dát mag je echt niet zeggen...
Ik word er haast droevig van. The National minder noemen dan het vervelende bandje White Lies... maarja, 3FM is sowieso al jaren geleden haar charme verloren.
Oh, en over dit album:
Lukk0 schreef:
Klik eens terug naar pagina 15, dan lees je het.
Heb je Boxer en Alligator trouwens beluisterd, want in vergelijking daarmee is dit natuurlijk maar een karige herhalingsoefening. Als je deze als eerste beluisterd kan ik me wel goed voorstellen dat dit erg goed klinkt. Ik lees hier trouwens beschrijvingen van Boxer als warm en High Violet als koud en gruizig, maar dit is duidelijk niet wat ik onder gruizig versta. Dan denk ik eerder aan bands als The Jesus & Mary Chain en Sonic Youth, dat is gruizig en rauw. Dit is in vergelijking daarmee bijna gepolijst. Verder, als Boxer warm zou zijn (niet echt vind ik), zou High Violet dat ook moeten zijn, de sound is niet zo heel erg verschillend.
Klik eens terug naar pagina 15, dan lees je het.
Heb je Boxer en Alligator trouwens beluisterd, want in vergelijking daarmee is dit natuurlijk maar een karige herhalingsoefening. Als je deze als eerste beluisterd kan ik me wel goed voorstellen dat dit erg goed klinkt. Ik lees hier trouwens beschrijvingen van Boxer als warm en High Violet als koud en gruizig, maar dit is duidelijk niet wat ik onder gruizig versta. Dan denk ik eerder aan bands als The Jesus & Mary Chain en Sonic Youth, dat is gruizig en rauw. Dit is in vergelijking daarmee bijna gepolijst. Verder, als Boxer warm zou zijn (niet echt vind ik), zou High Violet dat ook moeten zijn, de sound is niet zo heel erg verschillend.
Iets met de spijker en z'n kop.
0
geplaatst: 15 mei 2010, 20:29 uur
Lukk0 schreef:
Klik eens terug naar pagina 15, dan lees je het.
Heb je Boxer en Alligator trouwens beluisterd, want in vergelijking daarmee is dit natuurlijk maar een karige herhalingsoefening. Als je deze als eerste beluisterd kan ik me wel goed voorstellen dat dit erg goed klinkt. Ik lees hier trouwens beschrijvingen van Boxer als warm en High Violet als koud en gruizig, maar dit is duidelijk niet wat ik onder gruizig versta. Dan denk ik eerder aan bands als The Jesus & Mary Chain en Sonic Youth, dat is gruizig en rauw. Dit is in vergelijking daarmee bijna gepolijst. Verder, als Boxer warm zou zijn (niet echt vind ik), zou High Violet dat ook moeten zijn, de sound is niet zo heel erg verschillend.
Klik eens terug naar pagina 15, dan lees je het.
Heb je Boxer en Alligator trouwens beluisterd, want in vergelijking daarmee is dit natuurlijk maar een karige herhalingsoefening. Als je deze als eerste beluisterd kan ik me wel goed voorstellen dat dit erg goed klinkt. Ik lees hier trouwens beschrijvingen van Boxer als warm en High Violet als koud en gruizig, maar dit is duidelijk niet wat ik onder gruizig versta. Dan denk ik eerder aan bands als The Jesus & Mary Chain en Sonic Youth, dat is gruizig en rauw. Dit is in vergelijking daarmee bijna gepolijst. Verder, als Boxer warm zou zijn (niet echt vind ik), zou High Violet dat ook moeten zijn, de sound is niet zo heel erg verschillend.
Mwah, zo'n herhalingsoefening vind ik het ook weer niet. Tuurlijk, het is wel weer in hun eigen stijl, het is niet iets compleet anders. Maar dit een karige herhalingsoefening noemen lijkt me ook nogal overdreven.
De sound vind ik trouwens totaal niet koud en gruizig.
* denotes required fields.