The National - High Violet (2010)

Sorry maar als je dit bij Editors ook al ga zoeken!
Komop zeg proberen mensen te vergelijken met andere bands.. misschien is dat bij bands als The National niet eens nodig.;)

Het is ook wel degelijk vlak, maar dat is ook de charm die afstandelijkheid. Paradoxaal genoeg is het vrij meeslepend.
The National is een beetje de Interpol van de jaren '80 bedenk ik mij nu.

Niet overdrijven. Ik kan deric's vergelijking met Editors heel goed plaatsen.

Ik niet... Waar ligt de gelijkenis dan?

-Donkere stem en dito muziek
-Ingekleurde ofwel 'volle' sound
-toewerken naar een stadionachtige climax
-duidelijke en probate liedstructuren
-Ietwat weinig contrasten

Ik vind the National toch nog van een hoger niveau dan Editors.

Editors zijn toch stukje toegankelijker en minder verfijnd dan The National, ookal zijn er wel aantal raakvlakken (zeker op deze).

Helemaal mee eens.

Ik vind alleen het album The Back Room van The Editors enigszins (met de nadruk hierop) in de buurt komen van the National. Niet alleen qua niveau, maar ook qua vergelijkingsmateriaal.

Je kunt beter de zin eronder mee quoten; daar stond
Echter minder dan in voorgaand werk.

De vergelijking met Tindersticks werd bij vorige albums regelmatig genoemd.
Niet alleen door mij.

Bekend met het laatste album van Editors?
Plaats daar het intro van Little Faith eens in.

Misschien mijn stukje eens minder vluchtig lezen.

Ik vind het nummer Runaway echt briljant. Ik zie daar the Editors niet toe in staat in ieder geval.

Raakvlakken met Editors zijn er op High Violet zeker (Tom Smith zit trouwens in zowat elk interview te zeggen dat The National zijn favoriete band ooit is maar dit terzijde ), al gaat The National duidelijk net minder voor het goedkope effectbejag en de grote stadion-climaxes (hier doen ze dit in feite enkel in England, trouwens toepasselijk net in een nummer met die naam ) en zijn de contrasten net een pak groter (zeker op High Violet is de muziek gelaagder en wat genuanceerder en minder "Coldplay" dan met name de Editors van An End has a Start, al moet je dit natuurlijk wel afdoende draaibeurten geven vooraleer je daar een goed zicht op kan hebben); dus ik kan Deric Raven ergens wel volgen in zijn oordeel van Editors-zoals-het-zou-moeten-zijn (ook qua lyriek scoort The National veel beter trouwens).

Maareuh....

Dat vind ik nou net een beetje een vreemd voorbeeld. Dat noisy stukje is nu niet iets wat ik meteen associeer met de New Order/Depeche Mode genre-oefeningen van het laatste Editors-album. De vergelijking houdt sowieso eerder stand mbt. hun eerste 2 albums.

Wat een gedoe met de discussie over de Editors.
Gaat voor mij helemaal niet op. Ben blij dat de zanger van The National niet zo'n irritante stem heeft als de zanger van de Editors.
Gelukkig gaat elke vergelijking voor mij niet op.
Draai hem nu al weer een paar dagen. Lekker! Gaat steeds beter worden. Ik draai hem wel hard en ik hoop dat mijn buren nog van me houden.

Ik vind Editors best een goede band, maar in ´High Violet´ hoor ik in de verste verte geen Editors.

Wel heb ik altijd gevonden dat er raakvlakken zijn met Tindersticks. Ik omschrijf The National altijd als de missing link tussen Tindersticks en Interpol..

Deze plaat heeft Beach House van de troon gestoten in de lijst met beste albums van 2010 to dusverre. Een juweel.
Boxer vond ik altijd al een geweldige plaat. Mijn enige puntje van kritiek daarop was dat ik de verschillende nummers iets te eentonig vond. Dat kleine mankement hebben ze op High Violet helemaal weg weten te werken. Hulde!

Na luisterbeurt nummer zoveel heb ik vandaag moeten concluderen dat ik deze plaat waarschijnlijk gewoon niet goed vind. Ik wil het eigenlijk niet toegeven maar hij raakt me gewoon niet zoals Boxer en Alligator dat deden, tijdens het luisteren slaat op een gegeven moment zelfs de verveling toe. Ik heb het gevoel dat de instrumentatie gewoon niet aansluit bij de zang maar misschien is dat gewoon een verklaring die ik heb gevonden omdat ik wanhopig op zoek was naar de reden waarom ik hier maar niet in kon komen. Ik vermoed dat er ooit een dag zal komen waarop ik deze plaat alsnog opeens begrijp en dat ik hem op die dag dan ook meteen geweldig zal vinden maar tot die tijd verlaag ik mijn stem naar een 3* en dan ben ik eigenlijk nog gul.

Ik kan me er helemaal in vinden. Alleen ben ik bang dat mijn dag nooit ga komen en blijf terug verlangen naar Boxer en Alligator.

Uiteindelijk toch maar 5 sterren gegeven. Fantastische, in melancholie gedrenkte plaat. Ik kan me absoluut niet voorstellen hoe deze ooit kan vervelen...

Ben helemaal verkocht nu, ik verhoog naar 5 sterren. Wederom een klassieker van The National. Wie komt daar nog over in 2010?

Arcade Fire.

Oh ja heb jij het hele album dan?
En er zijn wel tig meer bands die de strijd aan gaan dan alleen The Arcade Fire.

Ik hoop het
Maar deze is wel erg sterk.

Ik verbaas me over het grote kwaliteitsverschil tussen de eerste paar nummers en de rest van de cd. Vanaf Bloodbuzz Ohio weet het album me pas te grijpen. Dat was bij Boxer wel anders.

Prima album en ook live in Berlijn was het een prachtig concert. Alleen is het niet het absolute meesterwerk geworden waar ik op gehoopt had. Maar waarschijnlijk hebben ze die al gemaakt..in 2007.

Hier kan ik me redelijk in vinden. De eerste nummers zijn zeker goed, dus van kwaliteitsverschil wil ik niet echt spreken, maar de aandacht verslapt bij mij gedurende die nummers toch een beetje, omdat er geen nummer echt uitspringt. Bloodbuzz Ohio is dan een heerlijk wake up momentje, en het volume gaat dan altijd wat omhoog.

Ik ben dus niet de enige die de plaat best wel saai vind tot Bloodbuzz Ohio.



Nee, maar dat is mijn voorspelling. Dat lijkt me een logisch soort antwoord op de vraag. We zitten nog niet op de helft van het jaar dus in de 7 nog te volgen maanden zullen er zoveel albums uitkomen waar we nu nog geen weet van hebben dat die vraag onzin is als je alleen dingen wilt horen die al uit zijn. Ik denk en ik hoop dat Arcade Fire de verwachtingen wel waar zal maken. The National heeft dat helaas niet gedaan voor mij.

Los van het feit dat Afraid of Everyone hier met enige afstand het beste nummer is klopt het wel dat de mindere nummers vooraan staan (vooral Sorrow). Op Boxer was dat overigens natuurlijk net het omgekeerde, ongelofelijk sterke start om vervolgens halfweg de CD wat aan momentum te verliezen (finishte wel sterk met Gospel). Al bij al bereiken beide CD's dus ongeveer hetzelfde niveau, al is het tegenwoordig blijkbaar wel bon ton om selectief blind te zijn tegenover de mindere Goden op Boxer.

Ik vrees trouwens een beetje voor AF: een krampachtige terugkeer naar de sound van hun debuut nadat ze mbt Neon Bible de perceptie ondertussen toch wat tegen hebben valt niet uit te sluiten (eerste single heet trouwens al The Suburbs...). En ze zullen sowieso te maken krijgen met het 3e-plaat-van-bandje-die ongeloofelijk-gehypt-werd-bij-hun-debuut-syndroom, iets waar in deze internettijden oa. Interpol, The Strokes & The Shins al volledig aan ten onder gingen. Mabon, dat blijft uiteraard speculatie en da's hier sowieso niet de plaats voor die discussie.

Dit had ik ook in het begin, maar zodra ik het wat vaker ging luisteren heb ik dat probleem niet meer. Vooral de 1e 3 nummers zijn erg sterk

Ik vind de eerste helft van de cd zeker even sterk als de tweede. Terrible Love, Sorrow, Little Faith, Afraid of Everyone zijn stuk voor stuk toppers. Ik denk zelfs dat ik de voorkeur geef aan het eerste gedeelte wegens wat gewaagder,duisterder dan het 2de gedeelte

@moringen: En Boxer minder nummers? Nuja, Start a War misschien, maar voor de rest?

Ik vind juist de eerste helft net iets sterker dan het eerste deel, maar het verschil is wel minimaal.

Ik hoor veel te weinig kreten in de trant van: "Everyone's Ghost is een topnummer!" Vandaar mijn volgende kreet:

"Everyone's Ghost is een topnummer!"

Everyone's Ghost is inderdaad een topnummer ja!