The National - High Violet (2010)

Mwa, er is toch een aantal bands dat dat onderhuidse beter in de vingers heeft. Madrugada bijvoorbeeld.

Ik betwijfel nogal sterk of je mensen die voor het eerst luisteren naar The National & die High Violet niet spannend of vernieuwend genoeg vinden zal kunnen overtuigen met Boxer.

waarom Boxer en High Violet terwijl je ook Alligator heb en Sad Songs For Dirty Lovers die juist ook gewoon van The National zijn. Vallen die niet in de smaak bij deze mensen?

Ik noemde zomaar even twee albums, natuurlijk zijn er meerdere bands die een plaatsje verdienen.

Ondanks alle stof die deze plaat doet opwaaien is het nog steeds de meeste gedraaide MuMe plaat en een dikke 4 zegt ook genoeg. Benieuwd of dat blijft hangen.

Denk dat die inderdaad beter Alligator een luisterbeurt kunnen geven.

Hmm, ik denk juist van wel. Boxer is in zijn algemeenheid steviger en wordt meer gedomineerd door de drums. Een opgebouwde apotheose als in Fake Empire vind je bijvoorbeeld niet terug op dit album. High Violet is een stukje subtieler (ook met zijn arrangementen) en mijns inziens een mooier, organischer, geheel. Ik zou het toch eens proberen hoor...

Ik vind Boxer juist subtieler met veel minder bombastische arrangementen dan deze. Dit album is toch bombastischer en in een aantal nummers kom je er al in bij de eerste of tweede luisterbeurt itt bij boxer (Runaway, Terrible Love, 16 conversation)

Je hebt het over dat dit album bombastischer is, dan vind ik het vreemd dat je England juist NIET opnoemt.

Terrible Love is wat mij betreft het enige nummer dat echt bombast met zich meedraagt. De rest heeft misschien wel rijkere arrangementen maar dat maakt de muziek nog niet bombastisch (het zwelt niet stevig aan en het bevat bijna geen climaxen)...

Juist wel climaxen .

Die 3 nummers zijn de nummers die bij mij meteen goed in het gehoor lagen , niet de nummers die ik bombastisch vind. Dit album klinkt grootser, bombastisch is misschien een groot woord, maar het verschil met Boxer,waar alle nummers zeer klein zijn gehouden, is toch wel groot. ( voor alle duidelijkheid: ik heb niets tegen bombasme, Muse is niet voor niks 1 van mijn favoriete bands). Favoriete nummers zijn Terrible Love (Jawel, het meest bombastische nummer), England, BloodBuzz Ohio en uitschieter Little Faith

Goede cd, maar ik ben even niet in de stemming om 'm verder te gaan "ontdekken". Al twee dagen niet aangeraakt.
Op basis van de reacties zou ik verwachten dat ik 'm echt te gek zou vinden. (En Boxer is voor mij een van de beste cd's van het afgelopen decennium, dus....)
Maar het bekruipt me: zou dit voor mij een tegenvaller kunnen zijn?

....... wordt vervolgd

Omdat er geen gitaarmuren in voorkomen betekent nog niet dat er geen climaxen zijn. Een nummer als England werkt ook naar een climax bijvoorbeeld, maar doet dat zonder daadwerkelijk 'los te gaan'. Little Faith werkt ook naar een climax, maar doet dat heel subtiel door iets intensiever te drummen en af en toe een zenuwachtig strijkertje te laten klinken. Zelfs Runaway gaat richting climax, gezien de trompet, die zich steeds meer met het spel gaat bemoeien richting het einde.

als er één nummer op deze plaat uitbarst is het toch wel bloodbuzz ohio! het einde van het nummer, achter de laatste 'bloodbuzz', (als hij de eendjes aan het voeren is in die video )

De eerste luisterbeurt zit erop. Mijn eerste indruk is goed, verfrissend, maar tegelijkertijd weer het typische The National geluid. Boxer had een zeer karakeristieke sound, waardoor het echt een groeier was voor mij. Ook deze plaat klinkt als een groeier, maar doet het wel meteen al goed bij mij. Wel ben ik bang dat er een klassieker als Fake Empire ontbreekt.

Één woord: GEWELDIG!!

Deze strijdt voor mij met The Unwinding Hours om de beste plaat van 2010 (tot nu toe dan)

Het is opvallend hoe verdeeld de stemmen voor beste nummers zijn. Slechts de nummers Little Faith en VlCbG hebben minder dan 20 voorkeurstemmen. Er zijn genoeg albums met meer dan 300 stemmen die slechts een aantal uitschieters hebben. Wat mij betreft is dat een teken van kwaliteit, maar ook absoluut van groeipotentie...

Prima muziek van The National.
Alleen werd ik door Alligator en Boxer nog niet geheel gepakt.
Vanwaar die omslag?
Waarschijnlijk de gerijpte zang.
Het melancholische treurgedicht roept vergelijkingen op met Leonard Cohen en Robert Smith.
Perfect verweven in Sorrow.
Raakvlakken met een band als Tindersticks zijn aanwezig.
Echter minder dan in voorgaand werk.
Meer aansluiting bij Editors (plaats het intro van Little Faith in hun laatste album) en Interpol.
Bij Interpol ervaar ik echter stagnatie en Editors bereikte ook niet het gewenste effect bij In This Light and on This Evening.
Hier lukt het dus wel.
Subtiele beats.
Zonder de bombast groots kunnen klinken.
Postpunk invloeden sijpelen door.
Backing vocals laten mij verlangen naar albums van The Church.
Heerlijke jaren tachtig nostalgie.
Toch duidelijk een eigen geluid.
Ik verwacht dan ook dat dit probleemloos live is waar te maken.
Nergens gekunsteld of bijgeschaafd.
Geen gladde productie.
The National is de zaaltjes ontgroeid.
Zitplaatsen en stilte maken plaats voor hard gejuich.
Zwetende massa in drukbezochte weides.
Deze zomer zullen we het ervaren.
Verovering van het festivalpubliek.
Matt Beringer heeft in ieder geval de looks van een publieksliefhebber.
Hopelijk kan de frontman het te verwachten succes aan.

Redeneer jij altijd in "steekzinnen" die onder elkaar staan?

Nee hoor, met mij is ook een normaal gesprek te voeren.

whoo hoog gemiddelde! Ik ga hem trouwens nu luisteren.

Ik had The National tot voor kort altijd links laten liggen, maar ten onrechte, want wat een prachtige muziek!

Dikke 5*

Prachtig. Kan niks anders zeggen. Had er voorheen nog nooit van gehoord maar had het album effe snel gedownload om te kijken of het wat was en voor ik het wist had ik het album 3x gedraaid. Ja, een topper dit en krijgt ook de volle 5* van mij. Tot nu toe beste plaat van 2010.

Ik ben daar mee eens, wat een geweldig album, had nog nooit van The National gehoord.

Wat grappig, al die positieve reacties. Hij had even de tijd nodig om te groeien, maar deze week viel dan eindelijk het kwartje toen ik hem op de Ipod luisterde.

Prachtig!

5*

Little Faith. Absoluut briljant nummer, en dan vooral in de Pitchfork-kasteel versie.

Wow bij deze heeft The National er een fan bij. De vorige albums hebben mij eigenlijk nooit echt kunnen overtuigen (buiten Boxer deels). Voor dit album wil ik wel eens langs de cd-winkel passeren

Ik snap dat nou niet.. dat je daar iets in terug hoor.. Tindersticks valt niet met The National te vergelijken. Geen enkele band trouwens.

Wat een gemiddelde heeft deze plaat hier.. en op RYM doet ie het ook niet slecht.. Ik heb hem vorige week een keer gehoord, en eigenlijk vond ik dat ie niet echt uitnodigde tot herbeluistering. Het klonk een beetje vlak allemaal. Maar ik zal me dan wel vergist hebben zeker?