John Grant - Queen of Denmark (2010)

Er wordt hier zeker een poging gedaan om wat unieks neer te zetten, iets authentieks ook - waar wel meer artiesten onder Bella Union erg goed in zijn. John Grant slaagt er overigens maar deels in.

Queen of Denmark valt heel goed te beschrijven. Bij vlagen horen we inderdaad die herkenbare Midlake-begeleiding, maar wel zoals die klonk ten tijde van Bamnan and Slivercork. En iedereen weet dat dat niet Midlake's beste album was. Dat 'Bamnan and Slivercork-geluid' slaat naadloos aan bij Neil Hannon's (The Divine Comedy) recente The Duckworth Lewis Project. Als je deze plaat beluisterd hebt, weet je wat je kunt verwachten met Queen of Denmark. Zowel Johns stemgeluid als zijn begeleiding hebben dan erg veel met elkaar gemeen, vooral in nummers als Chicken Bones en Silver Platter Club. Maar net als Neil Hannon in The Duchworth Lewis Project weet ook John Grant zijn muziek geen diepgang te geven, waardoor het geheel wat door het niemandsland blijft zweven - nog erger dan eerstgenoemde dat doet. Hierdoor krijg je erg flauwe popnummers als eerdergenoemde Chicken Bones, Silver Platter Club en ook Jesus Hates Faggots (erg incorrecte tekst ook).

Het is niet dat John Grant het niet kan. Er zit zeker potentie in dit album. Denk aan het prachtige I Wanna Go to Marz of de misschien wel mooiere TC and Honeybear, die na rijping en met bekende 'Midlake-fluit' ontzettend gaat aanslaan. John Grant klinkt bij sommige lage noten in Where Dreams Go to Die zelfs even als Rufus Wainwright!

Je zult het maar tegenkomen in een plaat. Daarom heeft deze jongen ook veel potentie om echt wat van zijn tweede album te maken. Als hij de meeste nummers op Queen of Denmark laat voor wat het is en zich richt op het geluid van de eerste paar nummers, dan móet het goedkomen voor de toekomst!

Deze cd was me al opgevallen en toch terzijde gelegd. Door een simpele pm van Martin Visser werd ik er toch weer even op gewezen dit weer snel tevoorschijn te toveren en daar ben ik blij om want wat zou het erg zijn geweest om hier aan voorbij te gaan!

Dat de invloed en aanwezigheid van Midlake enorm is moge duidelijk zijn, maar dat er hetzelfde Midlake-gevoel kan onstaan als ten tijde van hun The Trials of Van Occupanther had ik niet verwacht.
Misschien is het de heerlijke lentezon van de laatste tijd die er voor zorgt dat dit inslaat als een bom.
John Grant gaat soms Rufiaans te werk (lees: Rufus Wainwright) op bijvoorbeeld Where Dreams Go to Die dat klinkt als een kruising tussen Midlake en jawel Rufus Wainwright.
En als ik dan toch een linkje met deze man ga maken dan kunnen we zeker ook niet heen om het openlijk homo zijn van Grant, wat al te horen is in de heerlijke opener TC and Honeybear. Wat dat aan gaat hoeft er niet geschrokken te worden of een titel als JC Hates Faggots wel door de beugel kan. Uiteraard pakt hij hier de hypocrosie rondom dit onderwerp keihard aan. En dat mag ook wel eens, want homo's schijnen volgens de RK kerk nog steeds verantwoordelijk te zijn voor heel wat ellende in deze wereld. Grant weet waar hij het over heeft omdat hij als gay-jongentje moest opgroeien in een zwaar religieuze omgeving.
En is het heel raar als ik in Chicken Bones bijna een soort Scissor Sisters hoor die zeer verantwoord bezig zijn in plaats van te balanceren op het randje van de kitsch.
Silver Platter Club doet me heel in de verte een beetje denken aan Save Your Kisses for Me, een songfestival-winnaar van Brotherhood of Man uit 1976. Ik kan me dan ook wel vinden in de opmerking van iemand anders hier dat dit nummer niet zo geweldig is. Mij pakt het ook niet helemaal, maar zorgt ondanks dat wel voor de nodige afwisseling die de laatste cd van Midlake zelf juist ontbreekt en daardoor een beetje zwaar maakt en dat is iets wat Queen of Denmark heel goed weet te vermijden.
Het is een fantastisch album dat bij mij weer de emoties weet op te roepen dat The Trials of Van Occupanther indertijd ook deed.
Het is een album vol emotie en passie en dat mij soms echt een beetje week maakt, en dat zijn de albums die je natuurlijk wilt horen: dit is het mooie van muziek. Vooral de eerste drie nummers zijn voor mij van een onvoorstelbare pure schoonheid.
John Grant krijgt het voor elkaar en zorgt ervoor dat ik deze man zeer zeker in de gaten blijf houden. Kijken of hij het later ook zonder dat Midlake-stempel voor elkaar weet te krijgen!

John Grant, ik werd op de hoogte gesteld van zijn bestaan dankzij een interview en cd-recensie in HUMO. Maar eens wat van beluisteren, zei ik tegen mezelf. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb.

Die eerste drie nummers zijn erg mooi, maar vooral op 'I Wanna Go To Marz' hoor je begeleidingsband Midlake duidelijk (dat fluitje!).

'Sigourney Weaver' doet me niet zoveel eigenlijk. Het is wel een goed nummer, maar mist dat tikkeltje extra dat de drie eerste nummers wel hebben.

'Chicken Bones' en 'Silver Platter Club' zijn iets luchtiger dan voorgaande nummers, een welkome afwisseling toch wel, al zijn ze kwalitatief toch minder goed dan die eerste drie, die ik werkelijk geweldig vind. 'Silver Platter Club' doet me in de verte wat denken aan Maxwell Silver Hammer' van The Beatles. In de verte.

'It's Easier' klinkt gelijk weer wat zwaarmoediger, Grant denkt dat de luisteraar na twee minder zware nummers weer klaar is om het wat meer desolate werk tot zich te nemen. Dat lukt toch wel, dit nummer is ontroerend, en heeft een trieste ondertoon.

'Outer Space' vind ik het minste nummer van de plaat, Grant zingt een beetje zeurderig op dit nummer, en ook dat synth-achtige geluid staat me niet aan.

'JC Hates Faggots', een nummer waarin Grant afrekent met z'n verleden en z'n geaardheid. Het schijnt (en door aERo hierboven reeds vermeld) dat hij als homoseksueel jongetje opgroeide in een streng christelijke omgeving, en dat de Kerk het niet echt begrepen heeft op dat soort individuen, dat weten we allemaal.

Op 'Caramel' horen we de piano weer, en dat bevalt me wel. Grant's zang is mijns inziens weer net wat beter dan op twee voorgaande nummers.

'Leopard And Lamb' is weer een song dat het niveau van de eerste drie nummers kan halen, voor een groot deel te danken aan de geweldige instrumentatie van Midlake, die mij met hun 'The Courage Of Others' eerder dit jaar ook al erg goed meevielen. 'Queen Of Denmark' is weer een pianoballad, zoals er wel meer op deze plaat staan.

John Grant is een aangename ontdekking geweest voor mij, hij is een singer-songwriter met een speciale persoonlijkheid, die zich uit in zijn soms satirische teksten, en enige ironie en zelfspot zijn nooit ver weg. Ik lees hier dat hij in een band zat/zit(?), The Czars, misschien daar ook maar 'ns wat van opzoeken.

3,5 sterren

John Grant maakt van ellende erg mooie liedjes

Aangemoedigd door verschillende jubelende recensenten ben ik gaan luisteren naar Queen of Denmark, het solo-debuut van John Grant. Slechts 1 keer luisteren was genoeg om te weten dat dit album in mijn lijstje van 2010 een prominente plek gaat krijgen.

His rich, effortless voice has a built-in smile which contrasts beautifully with Midlake’s elegantly miserable blend of acoustic folk, orchestral classicism and the occasional eerie synth. (bron: www.bbc.co.uk)

John Grant heeft een aantal albums met The Czars opgenomen en ook daar had ik nog nooit van gehoord. Als homoseksueel in een streng christelijke familie had hij het niet fijn getuige het nummer JC Hates Faggots. Alle ellende in zijn leven deed hem naar drank en drugs grijpen, maar was ook de inspiratie om werkelijk schitterende liedjes te schrijven. En de ellende druipt er gelukkig niet vanaf.

Wat mij het meeste aantrekt zijn de mooi orkestraties (bijvoorbeeld in TC And Honeybear) en de mooie opbouw (bijvoorbeeld in het titelnummer). Hij laat zich hierin bijstaan door Midlake om gezamenlijk hun kunnen te overstijgen. Een gevalletje van synergetische meerwaarde.

De jaren 70-stijl blijkt ook op dit album weer tijdloos. Het doet je denken aan een hele rij artiesten die voor Grant de inspiratie zouden zijn geweest. Ze noemen is flauw, want de man verdient zijn eigen ster boven het muzikale landschap.

Tekst overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

Te oordelen naar de verhalen en de plaat zelf, moest Grant uit een diep dal komen om deze plaat te maken. Zijn vrienden van indie-grootheden Midlake stonden hem bij als backing band op Queen Of Denmark, en we herkennen het gelaagde maar ingetogen geluid van deze band in de prachtige arrangementen op dit album.

Grant en Midlake kleuren zijn gedragen composities rijkelijk in, altijd in dienst van het liedje, of het nou een aanvulling is op de sfeer of ermee contrasteert. Luister naar de hoempapa-blazers in het toch behoorlijk giftige Silver Platter Club, of de heavy keyboardakkoorden die de woede van JC Hates Faggots versterken. of de losse powerakkoorden op gitaar, waardoor het refrein van het naar Shearwater neigende titelnummer explodeert. Nice.

De heren van Midlake zullen zich misschien een paar keer achter de oren hebben gekrabd tijdens de opnamen, want eigenlijk troeft hun beschermeling hen op alle fronten af. Dit is het soort plaat dat zij hadden moeten of kunnen maken, als ze meer te melden hadden gehad tegen de wereld. Niet dat hun eigen A Courage Of Others, van eerder dit jaar, een slechte plaat is, maar dit is toch van een heel andere orde: een plaat die echt gemaakt moest worden, bijna huiverend van noodzaak.

Het is dan ook een bijzonder persoonlijk album: een afrekening met verraderlijke geliefden, mensen die zijn homoseksualiteit niet accepteerden, en ander uitschot dat hem de grond in praatte. Een plaat van een man die is getekend door het leven, vechtend voor zijn eigenwaarde en vastberaden om toch te blijven dromen, misschien tegen beter weten in. Grant is oud en wijs genoeg om zich precies zo te uiten als hij is, en weet dat te doen zonder plaatsvervangende gene te veroorzaken met een 'lief dagboek'- sfeertje.

Grant uit dit alles via twaalf liedjes met prachtige melodieën, zoals gezegd prachtig ingespeeld, met een keur aan instrumenten die nergens de liedjes in de weg zitten. Zijn stem is een beetje wennen, en een enkel nummer zit onder het niveau van de plaat (het melige Sigourney Weaver), maar perfectie is voor stukadoors, zullen we maar zeggen.

Alle niet homofobische liefhebbers van een goed liedje moeten hier eigenlijk naar gaan luisteren, want dit is de beste liedjesplaat die ik dit jaar heb gehoord. Twee duimen omhoog.

Favoriete Track: Queen Of Denmark

John Grant steekt Midlake naar de kroon

De muzikale carrière van John Grant, geboren in Denver, Colorado, is moeizaam op gang gekomen. Met zijn band The Czars wilde het niet vlotten. Tien jaar na de oprichting in 1994 was de band volledig leeggelopen. Voor Grant een reden om zich op een solocarrière te richten. Maar dat leidde pas dit jaar tot een concreet resultaat. En wat voor één.

Grant liep de jongens van Midlake tegen het lijf en werden op dit solodebuut zijn steun en toeverlaat. Doordat deze band de volledige muzikale begeleiding heeft verzorgd, heeft Queen of Denmark een onmiskenbare Midlake-sound gekregen. Maar wie zou daarom treuren? Midlake heeft immers nog maar twee schitterende platen uitgebracht en een derde (al is het maar semi-Midlake) kan ik alleen maar met open armen ontvangen.

Maar vergis je niet, Grant voegt meer aan Midlake toe dan louter zang. Meer nog dan Midlake maakt Grant heel persoonlijke liedjes. En dus is de persoonlijkheid Grant all over deze plaat. Daarbij vallen vooral de venijnige en ironische teksten op, die het heel goed doen tegen een folky-Americana-achtergrond. Verreweg het scherpste nummer is Jesus hates faggots, waarin Grant de homo-onvriendelijke sfeer beschrijft waarin hij opgroeit. Overigens leunt dit nummer het minst tegen de folk aan door het overvloedige gebruik van keyboards. Maar tegen een opgewekte deun zingt Grant wat zijn vader vroeger tegen hem zei:

"Cus Jesus, he hates faggots son.
We told you that when you were young.
Pretty much anyone you want him too, like niggers, spiks, redskins and kikes.
Men who cannot tame their wives"

En zo blijk Jezus aan wel meer zaken een hekel te hebben dan louter homoseksualiteit. Het is droog, het is komisch, maar achter die ironie gaat bittere ernst schuil.

Grants stem doet soms denken aan Rufus Wainwright. Hij heeft ook dat zeurderige, nasale en tegelijk iets scherps en dominants. Alleen al met die stem drukt hij een enorm stempel op de muziek. Maar hij heeft ook een zacht timbre in huis, waardoor hij soms verrekte dicht tegen de klank van Midlake aan zit (TC and honeybear). Beatelesk wordt het met Silver platter cup, wederom een scherp cynisch liedje, dat het komische ritme heeft van Maxwell's silver hammer (van de plaat Abbey road).

Het onbetwiste hoogtepunt is It's easier, als John Grant heel dicht bij zichzelf blijft en beschrijft hoe bang hij is zich in een relatie te storten. De tekst is al bijzonder, omdat hij zowel beschrijft hoe gek hij op iemand is als de beslissing om zich niet aan die persoon te binden:

"I do not know who I thought I was fooling
Must have felt invincible in your arms
Like I could take the whole world on

But it’s easier for me
to believe that you are lying to me
When you say you love me
And when you say you need me"

Maar afgezien van die indringende tekst is It's easier gewoon een prachtig nummer. Het is rustig en beheerst, de zang is laag en zacht en daardoor intiem, de instrumentatie is goed gedoseerd en het totaalresulaat is meeslepend en sfeervol. Zeker een van de mooiste nummers die ik dit jaar heb gehoord.

Ja, 'I wanna go to Marz' is prachtig, de arrangementen zijn een album lang uiterst verzorgd, maar tegenover fraaie edelkitsch staan veel te veel flauwe net-niet popdeuntjes. Daar helpt noch Grant's stem noch de inzet van Midlake aan. Het zit erin, het komt er onvoldoende uit. De volgende keer niet zo diep door de - eh - knieën voor de commercie en er kan zomaar 1.5 ster bij. Nu blijft het steken bij 'mwoah-met-uitschieters'. 2,5 *