John Grant - Queen of Denmark (2010)

Vraagje: als ik dit album draai via Spotify, dan staan er vier extra nummers op: That's The Good News, Supernatural Defibrillator, Fireflies en What Time? Is er een speciale versie van verschenen, misschien alleen in het buitenland ofzo? Kan er zo snel niets over vinden. De moeite waard om een correctie voor in te dienen?

Best indrukwekkend album, overigens.

Te oordelen naar de verhalen en de plaat zelf, moest Grant uit een diep dal komen om deze plaat te maken. Zijn vrienden van indie-grootheden Midlake stonden hem bij als backing band op Queen Of Denmark, en we herkennen het gelaagde maar ingetogen geluid van deze band in de prachtige arrangementen op dit album.

Grant en Midlake kleuren zijn gedragen composities rijkelijk in, altijd in dienst van het liedje, of het nou een aanvulling is op de sfeer of ermee contrasteert. Luister naar de hoempapa-blazers in het toch behoorlijk giftige Silver Platter Club, of de heavy keyboardakkoorden die de woede van JC Hates Faggots versterken. of de losse powerakkoorden op gitaar, waardoor het refrein van het naar Shearwater neigende titelnummer explodeert. Nice.

De heren van Midlake zullen zich misschien een paar keer achter de oren hebben gekrabd tijdens de opnamen, want eigenlijk troeft hun beschermeling hen op alle fronten af. Dit is het soort plaat dat zij hadden moeten of kunnen maken, als ze meer te melden hadden gehad tegen de wereld. Niet dat hun eigen A Courage Of Others, van eerder dit jaar, een slechte plaat is, maar dit is toch van een heel andere orde: een plaat die echt gemaakt moest worden, bijna huiverend van noodzaak.

Het is dan ook een bijzonder persoonlijk album: een afrekening met verraderlijke geliefden, mensen die zijn homoseksualiteit niet accepteerden, en ander uitschot dat hem de grond in praatte. Een plaat van een man die is getekend door het leven, vechtend voor zijn eigenwaarde en vastberaden om toch te blijven dromen, misschien tegen beter weten in. Grant is oud en wijs genoeg om zich precies zo te uiten als hij is, en weet dat te doen zonder plaatsvervangende gene te veroorzaken met een 'lief dagboek'- sfeertje.

Grant uit dit alles via twaalf liedjes met prachtige melodieën, zoals gezegd prachtig ingespeeld, met een keur aan instrumenten die nergens de liedjes in de weg zitten. Zijn stem is een beetje wennen, en een enkel nummer zit onder het niveau van de plaat (het melige Sigourney Weaver), maar perfectie is voor stukadoors, zullen we maar zeggen.

Alle niet homofobische liefhebbers van een goed liedje moeten hier eigenlijk naar gaan luisteren, want dit is de beste liedjesplaat die ik dit jaar heb gehoord. Twee duimen omhoog.

Favoriete Track: Queen Of Denmark

John Grant steekt Midlake naar de kroon

De muzikale carrière van John Grant, geboren in Denver, Colorado, is moeizaam op gang gekomen. Met zijn band The Czars wilde het niet vlotten. Tien jaar na de oprichting in 1994 was de band volledig leeggelopen. Voor Grant een reden om zich op een solocarrière te richten. Maar dat leidde pas dit jaar tot een concreet resultaat. En wat voor één.

Grant liep de jongens van Midlake tegen het lijf en werden op dit solodebuut zijn steun en toeverlaat. Doordat deze band de volledige muzikale begeleiding heeft verzorgd, heeft Queen of Denmark een onmiskenbare Midlake-sound gekregen. Maar wie zou daarom treuren? Midlake heeft immers nog maar twee schitterende platen uitgebracht en een derde (al is het maar semi-Midlake) kan ik alleen maar met open armen ontvangen.

Maar vergis je niet, Grant voegt meer aan Midlake toe dan louter zang. Meer nog dan Midlake maakt Grant heel persoonlijke liedjes. En dus is de persoonlijkheid Grant all over deze plaat. Daarbij vallen vooral de venijnige en ironische teksten op, die het heel goed doen tegen een folky-Americana-achtergrond. Verreweg het scherpste nummer is Jesus hates faggots, waarin Grant de homo-onvriendelijke sfeer beschrijft waarin hij opgroeit. Overigens leunt dit nummer het minst tegen de folk aan door het overvloedige gebruik van keyboards. Maar tegen een opgewekte deun zingt Grant wat zijn vader vroeger tegen hem zei:

"Cus Jesus, he hates faggots son.
We told you that when you were young.
Pretty much anyone you want him too, like niggers, spiks, redskins and kikes.
Men who cannot tame their wives"

En zo blijk Jezus aan wel meer zaken een hekel te hebben dan louter homoseksualiteit. Het is droog, het is komisch, maar achter die ironie gaat bittere ernst schuil.

Grants stem doet soms denken aan Rufus Wainwright. Hij heeft ook dat zeurderige, nasale en tegelijk iets scherps en dominants. Alleen al met die stem drukt hij een enorm stempel op de muziek. Maar hij heeft ook een zacht timbre in huis, waardoor hij soms verrekte dicht tegen de klank van Midlake aan zit (TC and honeybear). Beatelesk wordt het met Silver platter cup, wederom een scherp cynisch liedje, dat het komische ritme heeft van Maxwell's silver hammer (van de plaat Abbey road).

Het onbetwiste hoogtepunt is It's easier, als John Grant heel dicht bij zichzelf blijft en beschrijft hoe bang hij is zich in een relatie te storten. De tekst is al bijzonder, omdat hij zowel beschrijft hoe gek hij op iemand is als de beslissing om zich niet aan die persoon te binden:

"I do not know who I thought I was fooling
Must have felt invincible in your arms
Like I could take the whole world on

But it’s easier for me
to believe that you are lying to me
When you say you love me
And when you say you need me"

Maar afgezien van die indringende tekst is It's easier gewoon een prachtig nummer. Het is rustig en beheerst, de zang is laag en zacht en daardoor intiem, de instrumentatie is goed gedoseerd en het totaalresulaat is meeslepend en sfeervol. Zeker een van de mooiste nummers die ik dit jaar heb gehoord.

'It's Easier' doet me met tegenzin denken aan een nummer dat zo van Elton John zou kunnen komen .

Wel een erg mooie plaat, die ik vaak opzet!

Grappig, ik dacht een tijdje geleden hetzelfde

Ik koester deze prachtige 'Herfst-soundtrack', 't is een open deur, maar 't is nou eenmaal zo...

Hoe is het toch mogelijk dat ik gewoon tranen in mijn ogen krijg van het nummer 'I Wanna Go To Marz', dat gaat over alle dingen die je alleen nog zou willen in het leven? Dat soort cliche nummers zouden mij geheel koud laten. Dacht ik..

Een stukje tekst:



Zijn het de arregmenten bij elkaar, is het de nostalgische sfeer die het oproept? De prachtige gevoelige zang van Grant? Ik denk de combinatie daarvan

Ja, 'I wanna go to Marz' is prachtig, de arrangementen zijn een album lang uiterst verzorgd, maar tegenover fraaie edelkitsch staan veel te veel flauwe net-niet popdeuntjes. Daar helpt noch Grant's stem noch de inzet van Midlake aan. Het zit erin, het komt er onvoldoende uit. De volgende keer niet zo diep door de - eh - knieën voor de commercie en er kan zomaar 1.5 ster bij. Nu blijft het steken bij 'mwoah-met-uitschieters'. 2,5 *

John Grant | Where Dreams Go To Die | A Take Away Show on Vimeo
John Grant | I Wanna Go To Marz | A Take Away Show on Vimeo

Wat toch weer een heerlijke ontdekking dit. Ik vond de nieuwe cd van Midlake erg tegen vallen maar met deze cd laten ze toch weer zien dat ze het nog steeds kunnen. Ik denk niet dat dit uit mijn eindejaarslijstje gaat blijven.

Cd van het jaar in de mojo!

En ik ga hem live zien in de effenaar

Hey, dank voor de heads up! Dat wordt een kaartje kopen als mijn salaris gestort wordt

doet me denken aan another green world van brian eno

Zo'n opmerking behoeft toelichting... Leg eens uit Bart.

Ik had dit album in een lijst gezet op mijn ipod van allemaal albums uit 2010, nu telkens als er liedjes uit dit album voorbijkwamen tijdens het shuffle luisteren, dacht ik in het begin dat het brian eno was door de stem.. die zijn album van 2010 stond ook in die lijst, ik dacht aa hij gaat terug naar zijn another green world-periode.. rare redenering ik weet het maar nu weet ik wel beter..
Volgens mij heeft de stem van john grant iets weg van de brian eno op another green world..
Nu ik het album in zijn geheel luister vind ik het echt een zeer vette plaat.. terwijl de plaat van brian eno eerder richting zijn ambientperiode neigt precies en die moet nog wat meer bezinken, dus ik ging totaal de mist in met mijn veronderstelling..

Ach zo, zijn stem. Daar dacht ik helemaal niet aan. Goed dat je het even uit heb gelegd dan.

Vanwege de vergelijkingen met Midlake heb ik dit album een aantal keer beluisterd, maar ik vind het toch een heel stuk minder dan TCOO. Die plaat heeft zoveel lagen en een ingetogenheid waar dit, naar mijn mening, niet tegenop kan.

Ik vind TCOO een stuk beter, maar dat zal wel mijn smaak zijn..

Ik ben het (zie ik nu) erg eens met parttimegenius, wat hij bij dit album zegt en bij TCOO klopt voor mij ook precies.

ik vind het een vrij zwakke plaat moet ik zeggen. De songstructuur is in de regel simpel, de zang niet echt sterk en de teksten zijn dan wel duidelijk en wellicht oprecht, maar niet echt verheffend.
Jawel, er zijn mooie uitschieters (I wanna go to Marz, met name), maar over het algemeen is het redelijk simplistisch en niet het amateurcabaret overstijgende..... Ik had er echt heel veel meer van verwacht.

In mijn persoonlijke top 10 van 2010. Net dan en eigenlijk alleen vanwege het nummer I Wanna Go to Marz. Misschien wel het allermooiste nummer van 2010 wat mij betreft. Eerste deel van de plaat kan ook zeker boeien. Daarna slaat de saaiheid toe. Maar lang niet zo erg als op het eveneens dit jaar verschenen werk van mede-arrangeurs Midlake

grappig, ik vind juist de tweede helft erg mooi en zeker niet saai (Caramel en Leopard And Lamp zijn mijn favoriete nummers van het album)

ongelooflijk hoe groot het verschil is tussen dit album (wat fantastisch is) en een live optreden wat ik laatst in Den haag heb gezien, dat was namelijk echt bagger! Cd is top!

Wat raar, ik heb hem ook live gezien en ik vond het erg mooi (en met mij heel veel anderen). Heb je het over zijn optreden op Crossing Border? Want daar was ik dus ook.

Prachtig album met soms komische, maar ook emotionele teksten. Stem doet inderdaad soms wat aan Rufus Wainwright denken, maar moet eerlijk zeggen dat ik die van Grant persoonlijk beter trek. Hoogtepunten voor mij op dit album zijn uiteraard I Wanna Go To Marz (bijzondere sfeer), Where Dreams Go To Die (prachtige piano en met veel gevoel gezongen) en Silver Platter Club (vrolijk nummer met een erg komische en cynische tekst). Favoriet citaat daaruit:

"I wish I had the brain of a tyrannosaurus rex, so that I wouldn't have to deal with all this crap."

Ik was de line up van Haldern (Zeitplan) even aan het doorspitten en kwam zodoende John Grant tegen.
Dit is erg mooi.

Hij treedt in Haldern op met Tim Isfort (een Duitse Contrabas specialist / producer)
Ik ben zeer benieuwd.
Ik zal volgende week verslag doen of het live mooi is of wat tegenvalt.

Van dit album is ook een deluxe versie met vier extra tracks. Deze nummers laten een heel andere John Grant horen met een hip, soms behoorlijk rockend geluid wat weinig lijkt op de sfeer van Queen of Denmark (Supernatural Defibrillator) maar ook de piano-kant komt er op terug (het intro van Fireflies).
Die laatste kant zal hij morgen in Rotown laten horen als het goed is in het kader van zijn solo-tour. Ik ben er benieuwd naar want dit album is er eentje die nooit verveelt.

Ik zit steeds te twijfelen of ik deze zal aanschaffen maar de berichtjes hier klinken goed.

Nu ik hem gisteren voor het eerst live heb gezien waardeer ik dit album nog meer en raakt het me ook nog meer (voor zover het dat niet deed).
Feit dat ik hem de dag erna, vandaag dus, tegen het lijf liep in Rotterdams grootste boekhandel maakt het uiteraard allemaal nog perfecter. Zeer sympathieke kerel zowel op het podium als daarnaast.

Ah goed dan dat ik bij Amazon.co.uk gisteravond al de deluxe editie van zijn album heb besteld.

Ja, deze plaat blijft het toch wel doen. Complimenten nog voor muziekblad Mojo dat ze dit hebben uitgeroepen tot beste album van 2010.

Jaloers op Aero! Een paar maanden geleden speelde hij in Eindhoven, maar heb ik het gemist door allerlei omstandigheden. Ik had er al veel spijt van, en jouw verhalen maken het er niet beter op

Ik weet niet waar je woont maar vanavond in Nijmegen.