The Game - The Documentary (2005)

The Game is een sterke rapper met ook nog eens leuke ideeën. Hij is ook goed, eerlijk is eerlijk, in beafs met andere rappers en deze wint hij dan ook meestal. Jammer dat er een tijd is geweest dat dit de bovenhand haalde op zijn eigenlijke songs zelf (zie affaire met 50 cent, al blijf 300 bars heerlijk).

Dit album is zijn beste. Het bevat zalige tracks, lekkere teksten en fijne beats. Je swingt er haast op en het kan ook nog eens de nodige adrealine opwekken. Dit is één van de beste albums qua rap van de laatste jaren, al kon ook deze nog beter qua variatie. Maar al bij al blijft dit album top!

Na dit album ging The Game helaas de commerciële kant op, waardoor ik hem wat uit het oog verloor. Maar de laatste tijd is de kerel terug goed bezig (minder commercieel, dus terug naar de oude tijden aan het gaan)!

Beetje het zelfde gevoel als over Graduation hiermee. Het is verre van slecht, maar het doet gewoon echt totaal niks met me. De beats zijn in orde, de teksten zijn niet slecht en de gastartiesten meer dan voldoende. Wat is er dan mis? De vibe die andere westcoast wel echt hebben, zeker toen de G-Funk op zijn hoogtepunt was.

De beats zitten vol instrumenten, maar missen de "x-factor." Echt lekker zijn ze niet, het doet me meer denken aan een imitatie van 2001 dan op een echt goed los staand geheel. Game komt ook nogal irritant over omdat hij overtuigd is dat hij wel bij de groep legendes uit het westen hoort, maar dat hoort hij niet. Niet kwa persoonlijkheid, niet kwa vibe en niet kwa raps.

Dit lijkt me een prima artiest om een paar verses op Detox te rappen (mocht dat ooit uitkomen en nog iets voorstellen) maar een heel album is iets te veel van het goede. Het is mooi dat hij het "oude" gevoel probeert te laten herleven, maar dat lukt gewoon net niet.

3.0*

Heel aardig album, dit The Documentary. 'Westside Story' en 'Dreams' zijn allebei heel fijne tracks, met prima raps, dito refreintjes en vooral toffe producties. Dat niveau blijft tot ongeveer track 7 viersterrenniveau, en daarna wordt het album snel wisselvallig. De productie van 'Don't Need Your Love' is niet erg bijzonder en het refreintje gewoon jammerlijk. Eigenlijk komt er tot de ijzersterke (dat strijkersarrangement! dat refrein!) slotnummer 'Like Father, Like Son' weinig echt heel sterks meer langs, wellicht op de titeltrack na.

Die titeltrack laat ook wel een beetje het probleem met The Game zien: hij wil steeds maar weer benadrukken dat hij zijn klassiekers kent. Dat heeft natuurlijk te maken met z'n achtergrondverhaal: hij werd neergeschoten en toen hij in het ziekenhuis lag om van zijn verwondingen te herstellen, liet hij zijn broer 'alle klassieke hiphopalbums' kopen, maakt niet of van welke kust, zodat The Game die toen nog niet The Game was, laat staan Game zoals hij nu heet, die kon bestuderen om een echte rapper te worden. Was hij niet neergeschoten en had hij vanwege een blindedarmontsteking (ook heel erg hoor, daar niet van) in het ziekenhuis gelegen, was hij gewoon een nerd geweest. In de titeltrack komen er heel veel albums langs in het refrein en ik moet zeggen, de eerste keer dat ik het hoorde vond ik dat erg tof hoe dat was gedaan, en ik vind het nog steeds best charmant:

"I'm Ready To Die without a Reasonable Doubt
Smoke Chronic and hit it Doggystyle before I go out
Until they sign my Death Certificate, All Eyez On Me
I'm still at it, Illmatic, and that's The Documentary"

Maar wacht, The Game kent zijn klassiekers echt. In ‘Dreams’ begon-ie gelijk al met het namechecken van The Chronic 2001, NWA, Ready to Die, Reasonable Doubt en Doggystyle. En in veel te veel daaropvolgende nummers gaat hij even een lijstje geven van welke rappers hij allemaal ooit gehoord heeft, in plaats van echt heel intelligente verwijzingen naar hun werk in zijn eigen werk te stoppen. Dat wordt een beetje vervelend. Wat meer Comptonverhalen zouden veel toffer zijn, maar nu lijkt het net of de beste jongen gewoon de hele dag op z’n (ziekenhuis)kamertje heeft gelegen en namen van rappers en cd’s uit zijn hoofd te leren. Vergeleken met iemand als Kendrick Lamar, die ook laat horen dat hij zijn 2Pac- en Nas-klassiekers kent, maar die veel subtieler verwerkt, is The Game toch wat simplistisch.

Het leuke aan dat overdreven bewustzijn van de hiphoptraditie is evenwel de gastenlijst. Busta Rhymes mag een geweldig refrein doen op albumhoogtepunt ‘Like Father Like Son’, en Eminem, destijds ook al best een veteraan, komt langs op het prettig opgefokte ‘We Ain’t’, overigens wel met een vrij zwakke verse. Ook ‘nieuwere’ rappers als 50 Cent, die ondanks dat hij nog simpeler is dan The Game zelf, leveren gewoon prettige gastbijdrages. Dit doet me ook wat aan Kendrick Lamar denken, die later Drake én MC Eiht uit zou nodigen om mee te rappen. Een goede gastenlijst is het halve feestje, moet je maar denken.

The Documentary is in z’n geheel gewoon een prettig album, met een aantal flinke toppen en een helaas net wat groter reservoir aan niet zo heel bijzondere nummers. Zeventig minuten blijken dan net iets te veel te zijn, ook als The Game weer eens over zijn stokpaardjes begint. Er had net wat meer potentie ingezeten dan er nu uitkomt, maar ook niet gek veel. Prima rapper, prima plaat, maar niet elke pony heeft het in zich om een Pegasus te worden.

Heerlijk debuutalbum.

Stuk voor stuk zijn dit geweldige tracks. Het is onmogelijk voor me om met hoogtepunten af te komen, want ze zijn allemaal aan elkaar gewaagd.

The Game en 50 Cent laten trouwens op Westside Story, Hate It or Love It en How We Do zien dat ze een perfecte combinatie zijn, zonde van de beef.

The Documentary heb ik op 4* staan maar dit ga ik binnenkort toch eens verhogen naar 4,5* vermoed ik. Eén van de absolute climaxen uit het G-Unit/Shady/Aftermath-kamp.