Nas & Damian Marley - Distant Relatives (2010)

vanaf het uit is dagelijks een paar keer geluisterd
ben zelf van mening dat dit een top album is
dit is geen rap en geen reggae cd.
het is muziek met gevoel en zit vol boodschappen, wijsheden, eye openers.
dus voor de mensen die "teleurgesteld" zijn een tip
luister naar wat er gezegd word
dat kan niet na 1 keer naar deze cd luisteren
but i respect everybodies opionion

deze 2 mannen hebben wat te vertellen
mij doet het in ieder geval heel veel dat er nog artiesten zijn die muziek met gevoel maken en ergens voor staan

Zoals Bob Marley ooit zei

"MY MUSIC FIGHT AGAINST THE SYSTEM THAT TEACHES TO LIVE AND DIE"


one love

De single Road to Zion is het resultaat van een artistieke verbintenis tussen twee muzikale grootheden. Vervolgens kondigden Damian Marley en Nas aan dat ze ook een volledig samenwerkingsalbum - genaamd Distant Relatives - zouden uitbrengen. Sindsdien wordt er verschillend gereageerd: aan de ene kant zou het prachtig zijn als de lijn van Road to Zion kan worden doorgetrokken, maar een prekerige plaat over de problemen van de wereld, en met name Afrika, kan gemakkelijk afgezaagd klinken. Na een aantal hoopgevende gelekte tracks ligt het schijfje sinds 18 mei eindelijk in de schappen.

Het album begint met As We Enter, waarop Nas en Damian hun verschijning als duo aankondigen. Het is één van de weinige nummers zonder ethische boodschap, maar op deze track is wel meteen te horen hoe goed beide artiesten op elkaar zijn ingespeeld. Het rappen van Nas is perfect in elkaar gevlochten met het toasting (een Jamaicaanse variant van rap) van Damian, waardoor ze bijna als één persoon over de beat heen walsen. Dit vluchtig heen en weer springen tussen de mannen is alleen op de introductietrack te horen, maar de eenheid van beide persoonlijkheden en genres is een rode draad die door de hele plaat kronkelt.

Op de rest van de tracks begint het duo wel over serieuzere onderwerpen. Het gaat dan bijvoorbeeld over vriendschap (Friends), over hun eigen successen ondanks problemen (Strong Will Continue) en een titel als Africa Must Wake Up spreekt voor zich. De thema’s zijn verre van origineel, misschien zelfs cliché, maar dit is geen moment storend. De reden hiervoor is simpel: elke klank klinkt oprecht. De lichtelijk schorre stem van Damian klinkt wat getergd en laat daardoor bij elke noot veel emotie doorschemeren. Daarnaast staat Nas zijn mannetje qua raps en weet hij op een ervaren manier zijn woorden aan elkaar te rijgen.

Evenals de hoofdartiesten leveren de gasten heel goed werk af. Het gezang van Stephen Marley, K’naan en Dennis Brown past perfect bij de organische beats van Damian en de (meestal) vredige boodschap van de nummers. Ook de opvallende verschijning van Joss Stone en Lil Wayne op My Generation is een schot in de roos. De soulzangeres legt met haar heldere stem veel gevoel in de track en zelfs de frontman van Ca$h Money doet je even vergeten dat hij ook nummers als Lollipop heeft gemaakt.

Daarnaast bewijzen Damian Marley en broer Stephen ook op het gebied van productie te kunnen excelleren. De beats verschillen van elkaar: uptempo nummers worden afgewisseld met rustigere reggaedeuntjes, onheilspellende blazers lossen vrolijke fluiten af en baldadige elektrische gitaarakkoorden geven een variatie op de sussende pianomelodieën. Ondanks deze veelzijdigheid van het geluid, vormt de muziek een geheel en passen alle tracks als puzzelstukken bij elkaar. Dit komt vooral door het akoestische geluid van alle beats, en de Afrikaanse drums en gezang die vaak terugkomen.

Distant Relatives is een evenwicht tussen hiphop en reggae, Nas en Damian en inhoud en muzikaliteit. Als je van de net opgenoemde ingrediënten houdt, dan kan het album eigenlijk niet tegenvallen. Damian Marley schetst met zijn zang en beats het gevoel dat Distant Relatives moet uitdragen, terwijl Nas het met zijn raps van inhoud voorziet. De gastartiesten zijn zorgvuldig uitgekozen zodat ze optimaal passen bij de producties, Nas en Damian en natuurlijk bij de thema’s die worden besproken. Dat de onderwerpen niet bijster origineel zijn kan wellicht wat mensen tegenstaan, maar het wordt zonder meer goed gemaakt door de oprechtheid en de kwaliteit van de muziek.

Bron: Hiphopleeft

Een album met een boodschap en een zomers gevoel. Vooral rond deze tijd is het een heerlijke plaat. Het hele reggea meets hiphop sausje vind ik goed smaken. Damian en Nas passen ook goed bij elkaar. De stem van Damian vind ook totaal niet storend, wat een typische Jamaica toon heeft. Dat snelle gezang vind ik ook erg vet. Tekstueel gaat het vaak ook heel diep. Dat blijkt op Patience. Nas lijkt gegroeid te zijn. Zijn teksten hebben zelfs leuke geschiedenis feiten en op veel nummers pleit hij voor eenheid. Zijn verse op Strong Will Continue vind ik het mooiste. Op zijn stemgeluid en flow is nog steeds niets aan te merken.

De producties zijn ook heel geslaagd. Ze hebben vaak gevoel, warmte en hebben live instrumenten , over het gehele album is het gevarieerd. Op Nah Mean en This Generation zijn meer hiphop, terwijl Land Of Promise meer reggea heeft. Het hele Afrika sfeertje op Tribal War is trouwens heerlijk. En zo heeft elke track wel zijn leuke aspecten.

Wel vind ik dit Damian iets te vaak te horen is, maar dat is ook logisch: hij doet bijna alle refreinen. De gast artiesten zijn goed uitgekozen. De stem van Stephen Marley is een welkome toevoeging en Lil Wayne levert een prima gastbijdrage.

4*, een album die de wereld iets wilt bijbrengen. Mensen kunnen het clichébeeld niet uitstaan, maar ik kan me er totaal niet aan storen.