Nas & Damian Marley - Distant Relatives (2010)

Nee man even serieus check nu Road to Zion en dan die 2 nummers. Het niveau verschil is gewoon veel te groot. Ze kunnen het dus wel maar op deze plaat komt het er (jammer genoeg) gewoon niet helemaal uit. Die beat van Nah Mean is trouwens best aardig maar komt echt niet in de buurt van Yaa I Get It van Shad.

Ik had het album van Shad nog niet geluisterd maar dat is inderdaad ook wel een vette beat. Al vind ik persoonlijk Nah Mean toch beter maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Road To Zion is natuurlijk een niet te overtreffen samenwerking van Nas en Damian maar ik vind Nah Mean en As We Enter toch ook heel vet.

Heb het album gister gekocht bij de FRS.

Ben echt onder de indruk van dit album.

Top 5:

Patience
As We Enter
Strong Will Continue
Nah Mean
Leaders

Heerlijk album! Nas blijft de beste.
Ook vind ik hem hier beter dan op Untitled, meer geinspireerd!

Ze komen trouwens live op het north sea jazz fastival dit jaar..

Patience (met een mooie sample) is trouwens wel een grote uitzondering, samen met Nah Mean en As we Enter brengt dat het gemiddelde wel iets omhoog.

Veel verwacht van dit album, en dat is uitgekomen. Geweldig album, zeker vergeleken met de troep die tegenwoordig doorgaans vanuit de hip-hopwereld komt. Elk nummer draagt bij aan het algehele thema, dat is al een zeldzaam goed in de hedendaagse muziekwereld.
Alleen de te religieus getinte nummers spreken mij niet erg aan (And I'll See You Through en My Generation).
Patience, Count Your Blessings en Strong Will Continue zijn wat mij betreft absolute toppers, en Tribes at War en Friends als runners-up. Nah Mean is qua rijm geweldig, maar draagt iets minder bij aan het album dan de rest, hoewel het natuurlijk wel de nodige variatie brengt.
Dit is trouwens echt een album om te kopen: van de opbrengsten wordt een school in Afrika gebouwd. Ik heb er al 2 gehaald...

Dit is natuurlijk onzin. Zowiezo hoeft een goed album geen algeheel thema te hebben. Verschillende onderwerpen kunnen ook voor welkome afwisseling zorgen.


Dit wist ik niet. Wel netjes van Nas & Damian. Dan ga ik deze binnenkort ook maar eens aanschaffen.

[quote]MAS schreef:


Dit is natuurlijk onzin. Zowiezo hoeft een goed album geen algeheel thema te hebben. Verschillende onderwerpen kunnen ook voor welkome afwisseling zorgen.
[quote]

Ik bedoel ook niet te zeggen dat het een must is, maar het is wel een leuke 'extra'. Een album dat als het ware uit allemaal losse flodders bestaat kan ook erg goed zijn, maar wat mij betreft is het een plus als je echt kan merken dat de nummers bij elkaar passen.
In de VS zijn de verkopen in de eerste week trouwens tegengevallen met 55000 stuks. Voor mij een reden om nog een exemplaar te halen. Vreselijk dat Wayne wel een miljoen in een week kan verkopen met een album vol bagger, en een album van veel grotere klasse het met 20 keer minder doet... Ben bang dat er niet heel veel meer albums zullen komen in de hip-hoptoekomst van dit niveau...

Als je niet verder kijkt dan je neus lang is zou ik me ook maar druk gaan maken.

Daar zou ik me maar geen zorgen om maken als ik jou was. Er zijn nog heel veel leuke(re) onbekendere rappers/rapgroepen die je waarschijnlijk na een tijdje op musicmeter nog wel gaat ontdekken.

Dan ben maar lekker in je eentje bang.

Ik vind hier eigenlijk toch niet zoveel aan. De algehele sound van het album weet mij gewoon niet te pakken. 3* vind ik wel genoeg.

Ha. Ik keek toevallig de trailer van de film Broken Flowers, en welk deuntje kom daar tegen? Juist, de sample van As We Enter.

Veel geluisterd de laatste week. Klinkt echt heerlijk in de oren.

Vraag me af hoe de replay waarde zal zijn. Maar tot nu toe geniet ik hier veel van.

Promised Land, Africa Must Wake Up, Nah Mean en Count Your Blessings zijn de hoogtepunten voor mij.

De single Road to Zion is het resultaat van een artistieke verbintenis tussen twee muzikale grootheden. Vervolgens kondigden Damian Marley en Nas aan dat ze ook een volledig samenwerkingsalbum - genaamd Distant Relatives - zouden uitbrengen. Sindsdien wordt er verschillend gereageerd: aan de ene kant zou het prachtig zijn als de lijn van Road to Zion kan worden doorgetrokken, maar een prekerige plaat over de problemen van de wereld, en met name Afrika, kan gemakkelijk afgezaagd klinken. Na een aantal hoopgevende gelekte tracks ligt het schijfje sinds 18 mei eindelijk in de schappen.

Het album begint met As We Enter, waarop Nas en Damian hun verschijning als duo aankondigen. Het is één van de weinige nummers zonder ethische boodschap, maar op deze track is wel meteen te horen hoe goed beide artiesten op elkaar zijn ingespeeld. Het rappen van Nas is perfect in elkaar gevlochten met het toasting (een Jamaicaanse variant van rap) van Damian, waardoor ze bijna als één persoon over de beat heen walsen. Dit vluchtig heen en weer springen tussen de mannen is alleen op de introductietrack te horen, maar de eenheid van beide persoonlijkheden en genres is een rode draad die door de hele plaat kronkelt.

Op de rest van de tracks begint het duo wel over serieuzere onderwerpen. Het gaat dan bijvoorbeeld over vriendschap (Friends), over hun eigen successen ondanks problemen (Strong Will Continue) en een titel als Africa Must Wake Up spreekt voor zich. De thema’s zijn verre van origineel, misschien zelfs cliché, maar dit is geen moment storend. De reden hiervoor is simpel: elke klank klinkt oprecht. De lichtelijk schorre stem van Damian klinkt wat getergd en laat daardoor bij elke noot veel emotie doorschemeren. Daarnaast staat Nas zijn mannetje qua raps en weet hij op een ervaren manier zijn woorden aan elkaar te rijgen.

Evenals de hoofdartiesten leveren de gasten heel goed werk af. Het gezang van Stephen Marley, K’naan en Dennis Brown past perfect bij de organische beats van Damian en de (meestal) vredige boodschap van de nummers. Ook de opvallende verschijning van Joss Stone en Lil Wayne op My Generation is een schot in de roos. De soulzangeres legt met haar heldere stem veel gevoel in de track en zelfs de frontman van Ca$h Money doet je even vergeten dat hij ook nummers als Lollipop heeft gemaakt.

Daarnaast bewijzen Damian Marley en broer Stephen ook op het gebied van productie te kunnen excelleren. De beats verschillen van elkaar: uptempo nummers worden afgewisseld met rustigere reggaedeuntjes, onheilspellende blazers lossen vrolijke fluiten af en baldadige elektrische gitaarakkoorden geven een variatie op de sussende pianomelodieën. Ondanks deze veelzijdigheid van het geluid, vormt de muziek een geheel en passen alle tracks als puzzelstukken bij elkaar. Dit komt vooral door het akoestische geluid van alle beats, en de Afrikaanse drums en gezang die vaak terugkomen.

Distant Relatives is een evenwicht tussen hiphop en reggae, Nas en Damian en inhoud en muzikaliteit. Als je van de net opgenoemde ingrediënten houdt, dan kan het album eigenlijk niet tegenvallen. Damian Marley schetst met zijn zang en beats het gevoel dat Distant Relatives moet uitdragen, terwijl Nas het met zijn raps van inhoud voorziet. De gastartiesten zijn zorgvuldig uitgekozen zodat ze optimaal passen bij de producties, Nas en Damian en natuurlijk bij de thema’s die worden besproken. Dat de onderwerpen niet bijster origineel zijn kan wellicht wat mensen tegenstaan, maar het wordt zonder meer goed gemaakt door de oprechtheid en de kwaliteit van de muziek.

Bron: Hiphopleeft

Tot dusver mijn favoriete hiphopalbum van 2010.

Nas blijft natuurlijk een uitstekende rapper, alleen vind ik zijn beatkeuze de laatste jaren wat minder. Op dit album is daar echter niets van de merken. De reggea-invloeden zorgen voor een leuke, soms zelfs zomerse sound en de refreintjes zijn top.

Misschien verhoog ik deze tot 4 sterren. Eerst nog even afwachten in hoeverre dit album een houdbaarheidsdatum heeft.

Voorlopig vind ik dit album 3,5 sterren waard. Het klinkt allemaal lekker en zomers, de clichéonderwerpen storen me niet en Nas' raps zijn op niveau.
Aangezien het nergens écht heel bijzonder wordt geef ik geen vier, Nah Mean, As We Enter, Strong Will Continue en Count Your Blessing zijn vooralsnog mijn favorieten.

Ben vandaag deze cd gaan kopen, en het is even goed als ze gezegd hadden perfecte combinatie van hip hop & reggae

Ik vind het vooral erg saai...

Oei, die flow van Nas
Het concept "reggae/hip-hop" is an sich niet slecht maar kan oneindig veel beter worden uitgewerkt (bv. Undefined).
Al met al wordt dit album vooral verziekt door Nas. Damian Marley kan me nog wel in zekere mate boeien met producties en zang.

ik vind het juist andersom, Nas klinkt wel lekker maar Damian Marley kan alleen maar hetzelfde zanggeluid voort brengen met weinig zeggende teksten. het geheel had veel beter gekund maar klinkt wel lekker in het gehoor...twijfel tussen 3 en 3,5 *
geef het voor alsnog 3*

Vind dit nog wel aardig hoor. Heerlijk zomers en reggae.

Een album met een boodschap en een zomers gevoel. Vooral rond deze tijd is het een heerlijke plaat. Het hele reggea meets hiphop sausje vind ik goed smaken. Damian en Nas passen ook goed bij elkaar. De stem van Damian vind ook totaal niet storend, wat een typische Jamaica toon heeft. Dat snelle gezang vind ik ook erg vet. Tekstueel gaat het vaak ook heel diep. Dat blijkt op Patience. Nas lijkt gegroeid te zijn. Zijn teksten hebben zelfs leuke geschiedenis feiten en op veel nummers pleit hij voor eenheid. Zijn verse op Strong Will Continue vind ik het mooiste. Op zijn stemgeluid en flow is nog steeds niets aan te merken.

De producties zijn ook heel geslaagd. Ze hebben vaak gevoel, warmte en hebben live instrumenten , over het gehele album is het gevarieerd. Op Nah Mean en This Generation zijn meer hiphop, terwijl Land Of Promise meer reggea heeft. Het hele Afrika sfeertje op Tribal War is trouwens heerlijk. En zo heeft elke track wel zijn leuke aspecten.

Wel vind ik dit Damian iets te vaak te horen is, maar dat is ook logisch: hij doet bijna alle refreinen. De gast artiesten zijn goed uitgekozen. De stem van Stephen Marley is een welkome toevoeging en Lil Wayne levert een prima gastbijdrage.

4*, een album die de wereld iets wilt bijbrengen. Mensen kunnen het clichébeeld niet uitstaan, maar ik kan me er totaal niet aan storen.

Ik vind het een heerlijk nummer. Heeft veel in de auto op gestaan in Zuid Afrika. Wel toepasselijk met Afrika op de het hoesje.

Ken het verder totaal niet, maar As We Enter is best grappig.

ik ga naar 3,5 omdat het na een tijdje toch beter wordt.

Africa must wake up is zeker al goed .

Die Afrikaanse die ik het liet horen stuurde het gelijk naar iedereen door hehehehehe.

De rest moet ik nog checken

As We Enter is een energiek begin van de cd, maar echt heel bijzonder is het niet hoor. Wat ik wel echt een gaaf nummer vind is Promised Land. Dit is nou precies zoals reggae en rap gecombineerd moeten worden. Maar ik vind het origineel van Dennis Brown sowieso in de categorie 'klassieker' vallen.
Ook vind ik Leaders een lekker nummer. Het is jammer dat het refrein van Strong Will Continue zo kinderlijk eenvoudig is, want het nummer zelf is meer dan redelijk. Ik hou het op 3*!

Blijf dit veel draaien tijdens dit mooie weer!

Van deze combinatie had ik toch geen teleurstelling verwacht.
Twee geëngageerde muzikanten die een commercieel, glad, corny album maken. Door al hun goede bedoelingen, zijn ze gewoon 'vergeten' een knaller op te nemen.
Shit, een op papier legendarische combinatie de mist in.

Bij mij is het net andersom, waar ik Damian op welcome to jamrock nog erg entertainend vond, stoor ik me nu wat aan hem. Dat hij niet zo verstaanbaar is daar begint het al mee al heb je dat wel vaker met jamaicanen. Voorts doet hij niets anders dan op welcome to jamrock wat het voor mij nogal saai maakt. Ook nas komt niet altijd overal even sterk hetgeen we na zijn laatste albums wel al gewoon zijn maar het blijft zonde. Toch vind ik dat nas op de uitschieters de tracks nog net dat tikkeltje extra geeft en het eerder damian is die me ertoe aanzet dit album minder te luisteren... Live geldt dit trouwens ook, Nas die erg sterk komt Damian die maar wat brabbelt en verstrooid is. Toch is dit zeker geen slecht album maar ik had er toch net iets meer van verwacht