The Pineapple Thief - Someone Here Is Missing (2010)

Minisite gecreëerd door KScope: The Pineapple Thief's Someone Here is Missing - kscopemusic.com

Je kan een gratis mp3'tje krijgen van "Show a little love", bij aanmelden op de nieuwsbrief. Gisteren dus voor het eerst gehoord, maar herinner me er nu al niks meer van. Het was vreemd, redelijk eenvoudig en niet al te speciaal...

Drie keer geluisterd, gewéldig!

Eerste indruk; erg degelijk allemaal. De wat rustige nummers waardeer ik het meest en waar is m'n lang uitgesponnen (minimaal 15 minuten) nummer?

Waar heb je een tracklist mét tracktijden gevonden? Ben ik wel benieuwd naar...

...Hier staan de tijden bij:
Someone Here Is Missing – The Pineapple Thief – Discover music at Last.fm

Wordt er vooralsnog niet erg enthousiast van.

Het eerste nummer is wel geweldig, beetje Ozric achtige keyboardjes, leuk, houd ik van.

Lekker stevig gitaarwerk maar echt niet zulke waanzinnige songs als op Variations on a Dream en Tightly Unwound.

Tot nu toe nog maar de eerste vier nummers gehoord (tijdens een 20 minuten durende autorit) en ik ben ook (nog) niet laaiend enthousiast. Nothing At Best en Wake Up The Dead vind ik maar niks, The State We're In heeft een mooie outro, meeslepend en zo, jammer dat het maar 3:20 (!!) duurt. Ook Preparation For Meltdown krijgt een voldoende, dankzij alles vanaf 2:00 ongeveer, als ik het me goed herinner.

Jammer dat er geen epic op staat van > 10 minuten. Niet dat dat per se hoeft, maar het is toch steeds weer een heuse musical journey, zo'n epic. Benieuwd naar So We Row, duurt meer dan 8 minuten volgens iTunes

En ik vind de progressieve elementen er ook ver in te zoeken, maar zoals ik al zei, nog niet alles gehoord. Nog geen enkele 7/8 of 7/4 maat gehoord in die eerste vier nummers. Op Tightly Unwound had elk lied wel ergens een speciale time signature...

't Is al wat gebeterd, na een zevental luisterbeurten groeit-ie maar ik vind de plaat niet van zeer hoog niveau. Veel riffs die terugkomen alsof je je nog in hetzelfde lied waant terwijl het reeds het volgende is. The State We're In, Preparation For Meltdown en So We Row (7/8 eindelijk, samen met 3000 Days! ) zijn tot nu toe mijn favorieten. Liever Tightly Unwound toch.

Someone Here Is Missing is een prachtig album van het (tot voor kort bij mij nog onbekende) bandje The Pineapple Thief. De cd is een perfecte mix van gitaren en electronica, en de meeste tracks zijn van een bijzonder hoog niveau. Een plaat die ook bij Radiohead en Muse liefhebbers in de smaak zal vallen.

De teleurstelling van 2010.

Emotieloos en mega voorspelbaar. Het recept voor ieder nummer is nagenoeg identiek. Een harder gedeelte, een zachter gedeelte, hier en daar wat elektronische geluiden, woorden en zelfs hele zinnen herhalen en alsof dat nog niet erg genoeg is, wijken de nummers onderling nauwelijks af van het voorgaande of het daarop volgende nummer.

Waar ze voorheen prachtige albums als ‘variations on a dream, what we have sown en little man op de wereld loslieten, kon je het met tightly unwound’ al van mijlenver aan zien komen. De volgende knieval voor toegankelijkheid is een feit. The Pineapple thief is voorgoed verloren. Het enige wat nog ontbreekt, is een bescheiden hitje, doodzonde.

Hoe kan deze plaat hier eigenlijk nog zo hoog scoren? Is dan niemand bekend met hun voorgaande werk!

Het moet dan ook "Something Here Is Missing" zijn.

Een luttele halve ster vind ik wat overdreven, maar ook bij mij valt de plaat tot nu toe toch een beetje ongemakkelijk.

Idd. Verklaring vereist. Een halve ster is (te) weinig maar een artiest die zichzelf verloochend voor het grote geld kan van mij op niet meer waardering rekenen.

Mocht dit het eerste album zijn van TPT, dan had ik geen referentiekader en zou dit album misschien meer scoren. Nu daar in tegen vergelijk ik dit met hun voorgaande werk en dan komen ze er bekaaid vanaf. Ze hebben mij daardoor namelijk al overtuigd van hun creativiteit. Als ik dit werk afzet tegen b.v. Vulgar unicorn of 137 dan vertonen die albums al meer durf en vrijgeestigheid.

Eerlijkheidshalve weet ik niet als deze idd hun eersteling was geweest of dat ik ze ooit zou zijn gaan volgen, waarschijnlijk niet. Om het vergelijk met die andere TPT (the porcupine tree) maar eens te maken, daar is een zelfde situatie gaande. Ook zijn continueren hetzelfde "truckje" op de laatste paar albums. Ik hoop niet dat dit een kenmerk wordt van het, in oorsprong, veelbelovende K-scope label!

Nu ik The Pineapple tree met pijn in mijn hart terzijde schuif, hoop ik dat Bruce snel weer Persona non garta oppikt en een vervolg gaat maken op: The fine art of living. Daardoor is het balletje weer rond en krijgt het nevenproject minder aandacht dan de hoofdact. Iets wat Steven Wilson ook flikt met No-Man.

Ik weet niet wat ik hierover moet denken. Zoals in m'n vorige post, vind ik het allemaal maar wat vlakjes. Er komen te veel gekke geluidjes in voor, alsof zoiets 'progressive' is. Ik vind ze echt geen progband meer zoals in de beginjaren. Op Tightly Unwound vond je nog geregeld uitdagende stukken muziek terug; psychedelia in Tightly Wound, Different World en Too Much To Lose en rakende melancholie in My Debt To You.

Hier is het vaak over the top met bv. die bliepjes in de intro van Preperation For Meltdown. Barely Breathing en Someone Here Is Missing hebben dezelfde intro en grmbl de inspiratie en originaliteit zijn echt ver te zoeken. Zelfs de verplichte 'epic' (hier slechts 8 minuten) in 7/8 overtuigt niet. In het algemeen komt het dubbel aanslaan van eenzelfde akkoord snel na elkaar te vaak voor. De simplistische machine-achtige drum loops van Wake Up The Dead zijn TPT onwaardig. Pff. Toch benieuwd naar hun concert in Zoetermeer in oktober. Hopelijk spelen ze minstens één lekkere epic van vroeger!

Haalt het niet bij zijn voorganger. De plaat blijft niet echt hangen, zoals hierboven beschreven, het is allemaal wat vlakjes. Nipt 3*.

Opvallend genoeg wordt dit bij Progarchives als beste album van TPT beoordeeld.

Zelf vind ik dit werk net zo mager als de voorganger en -door sommige drammerige nummers- geen genot om naar te luisteren. In elk geval komt het niet in de buurt van de betere albums Little Man en What we Have Sown.

Het niveau van de band keldert. Raar, dat de band na zolang gespeeld te hebben en zoveel platen te hebben uitgebracht, in ene zo'n plagiaatplaat uitbrengen.

Het lijkt potdorie wel of ik naar Radiohead luister, en oh wat heb ik daar een hekel aan.

Barely Breathing is een mooie ballad á la jaren 2000 Marillion.

Hekel, Waaraan Radiohead, plagiaat of beide?

Tja Bruce Soord heeft aan het begin van deze eeuw toch wel mooie dingen gedaan.

Hekel aan Radiohead. Ik vind Radiohead (samen met Muse en Coldplay) het ergste wat eraan muziek tevoorschijn is gekropen, de laatste tijd.
En als bandjes (zelfs Marillion) dat dan gaan nadoen, om wat voor reden dan ook, dan word ik boos en verdrietig.

Plagiaat vind ik niet eens zo erg. Goede muziek verzinnen is moeilijk. Beter goed nagedaan dan slecht verzonnen, is mijn motto.
En, tjsa, Radiohead nadoen, is gewoon een slechte zaak.

Ik snap niet helemaal waar dat over gaat.
Er zijn toch zoveel bands die inspiratie bij anderen vandaan halen, nou vind ik Radiohead niet iets om je voor te schamen.
Zij zijn toch wel een band die echt iets nieuws hebben ontwikkeld de laatste jaren.
Volgens mij is dit meer een smaak-kwestie .

Volgens mij wordt -zeker in het begin geheel ten onrechte- Pineapple thief al vanaf het eerste album met bands als Porcupine Tree en Radiohead vergeleken.

Het is ook een kwestie van smaak.
Op momenten dat Pineapple Thief (of Marillion, Gazpacho etc.) teveel naar Radiohead neigt, vind ik het niks.

Maar mijn mening omtrent de Radioheadsound is wel duidelijk toch?!?

Deze plaat van Pineapple Thief vind ik gewoon niet zo goed en te Radioheadesque.

Als deze plaat werkelijk op Radiohead zou lijken, had hij twee sterren méér van mij gekregen.

Strak!

Maar het lijkt er ook niet helemaal op (dan had ie van mij 1* gekregen). Het neigt er gewoon teveel naar.

Zo'n nummer als dat 15minuten ding op Tightly Unwound, dat soort dingen wil ik horen van Pineapple Thief. Niet lichtprogressieve indie-pop liedjes, zoals wat er op deze plaat staat.

Stemmige licht progressieve rock, qua sfeer een beetje richting The Smashing Pumpkins, Muse en Tool. Best lekkere songs, al pakt het album me nergens echt. De langere tracks zijn het best: Preparation For Meltdown en So we Row. Ook het titelnummer is mooi. Voor mij een aangename kennismaking met de band, al met al.

De vorige albums zijn wat mij betreft nog beter, dus in dat opzicht staat je wat te wachten.

Het is wel de meest toegankelijke/directe Pineapple Thief en daarmee ook een prima instapper.

Maar imo toch niet zo representatief voor het eerder werk, dat ik een stuk beter vind. Al is de nieuwe EP Show A Little Love wel een stukje beter dan deze hier. Aanraders zijn wat mij betreft Tightly Unwound en zeker en vast Variations On A Dream - die laatste heb ik (ik beken) gedownload, want kan je nergens meer vinden. Heb gepraat met de man van de merchandise op het concert in Zoetermeer vorige week en die zei dat dat kwam omdat ze toen nog op een ander label zaten dan K-Scope (Cyclops denk ik). En daar hebben ze niks meer. Ach ja

Ik laat deze lekker aan me voorbij gaan. Als ik harde gitaren wil horen zet ik wel een andere band op.