The Pineapple Thief - Someone Here Is Missing (2010)

Opvallend genoeg wordt dit bij Progarchives als beste album van TPT beoordeeld.

Zelf vind ik dit werk net zo mager als de voorganger en -door sommige drammerige nummers- geen genot om naar te luisteren. In elk geval komt het niet in de buurt van de betere albums Little Man en What we Have Sown.

Stemmige licht progressieve rock, qua sfeer een beetje richting The Smashing Pumpkins, Muse en Tool. Best lekkere songs, al pakt het album me nergens echt. De langere tracks zijn het best: Preparation For Meltdown en So we Row. Ook het titelnummer is mooi. Voor mij een aangename kennismaking met de band, al met al.

Mijn dochter zegt: het maakt me niet uit als een band ontzettend op iets anders lijkt, als de nummers maar goed zijn. Zijn de nummers van Someone here is missing goed? Moeilijk te beoordelen, want zodra ik dit album opzet wordt ik overspoeld door de associaties met een beetje Placebo, een beetje Thom Yorke en vooral heel erg veel Muse (de dynamiek, de gitaren, de manier waarop bijvoorbeeld het refrein van het openingsnummer wordt opgebouwd). Als ik dan uiteindelijk bij de onderliggende songstructuren uitkom hoor ik eigenlijk maar weinig spannends, en zéker niets wat mij doet verlangen naar meer. Mijn beste muziekvriend (liefhebber van Radiohead, Porcupine Tree, Muse, Gazpacho...) heeft hier een stapeltje van liggen, dus ik ga hierna zeker nog wat meer Pineapple Thief proberen, maar voor déze plaat kan ik vooralsnog niet warm lopen. De hoes is in zekere zin symbolisch voor de plaat: de eerste indruk is veelbelovend, maar de rest blijkt slechts herhaling.