Brendan Perry - Ark (2010)

Is het heel raar als ik zeg dat juist Brendan Perry mij altijd het serene Dead Can Dance gevoel wist te geven? Op de één of andere manier heeft zijn stem iets rustgevends waar die van Lisa Gerrard juist avontuurlijker is. Ook zij weet mij soms rust te geven maar toch anders.
Misschien omdat mannenstemmen dit sowieso wat makkelijker voor elkaar krijgen bij mij.
Het heeft elf jaar geduurd eer Perry met een opvolgend solo-album op de proppen kwam en zelfs nu is het nog niet makkelijk om aan Ark te geraken. Een officiële release datum moet nog steeds komen, maar het album is in elk geval al te koop bij zijn optredens.

Zodra Babylon van start gaat verkeer ik al weer in etherische sferen zoals dat bij Dead Can Dance ook wel eens voorkomt, en met deze mededeling vertel ik natuurlijk gelijk dat Ark behoorlijk dicht tegen Dead Can Dance zelf aanschuurt.
Toch heeft Ark ook genoeg 'eigens'. Electronica wordt hier heel mooi ingezet en geeft het gek genoeg soms een Massive Attack-achtig sfeertje mee en dat is goed te horen op The Bogus Man.
Het ademt iets mysterieus zoals ook Massive Attack dat doet. Het is de stem van Perry die zorgt voor de bekende sfeer die je doet beseffen dat het geen Massive Attack is. Knap natuurlijk, en het laat horen dat zijn stem een enorm stempel drukt op het geheel. Een stempel? Een lakzegel! Het is majestueus genoeg.
Op Wintersun merk ik opeens wat nu de kracht was van Dead Can Dance: afwisseling en wisselwerking tussen Perry en Gerrard. Hoe mooi ik de stem van Perry ook mag vinden; het begint op dit nummer opeens te veel van het goede te worden lijkt het wel. Ik wil Lisa horen! Het klinkt ernstiger dan het is natuurlijk, want ook dit nummer is mooi, maar ik raak in een soort roes bij dit nummer. Dat kan fijn zijn, maar hier dwaal ik langzaam ietwat af.
De afleiding duurt maar even want Utopia ademt ergens een oosters sfeertje als je het intro hoort. Al snel horen we Perry een Dead Can Dance-achtig nummer zingen. Heel erg mooi en vooral uiterst sfeervol. Het is een knappe combinatie: het ietwat onderkoelde gezang tegenover een warme muzikale sfeer. Heerlijk nummer dus.
Inferno klinkt een stuk electronischer en heeft een duister sfeertje. Reptile71 is het op zijn album ook gelukt om een soortgelijke sfeer neer te zetten die ik erg waardeer.
Als je dit nummer hoort besef je ook dat het album ondanks zijn duidelijke sfeer toch diverse stijlen bevat. Dit is zwaar uitgedrukt, maar zet dit nummer tegenover een paar voorgangers en je hoort het wel degelijk. Ook dit nummer vind ik weer ijzersterk.
This Boy lijkt heel even iets jazzy-achtigs te krijgen maar dat wordt snel omgebogen door de synths die er een oosters tintje aan geven terwijl de basis van het nummer wederom donker en onderkoeld is en zelfs vrij monotoon te noemen. Ook hier laat Massive Attack me niet geheel los, ook al ligt het er niet heel erg dicht bij om van een invloed te spreken (laat staan dat Perry zich daardoor überhaupt zou laten beinvloeden).
The Devil and the Deep Blue Sea klinkt gelijk al aardig electronisch: de basis geeft het een sombere sfeer maar daarover juist flarden lichtere synths die het juist een verhelderende toon mee weten te geven. De term 'luchtig' kan vermeden worden, want dat is het zeker niet, maar het is wel een bijzondere gewaarwording.
Crescent is het achtste en laatste nummer van Ark. Het gaat dromerig van start. Ook hier horen we oosterse elementen terug waarmee de Dead Can Dance-link weer sprekend is geworden.
Er zit door het hele nummer een mooie opbouw die uiterst subtiel is maar wel degelijk voelbaar. Nergens krijgen we een explosie of uitbarsting; wel een uiterst fraai stukje muziek aan het einde. Het lijkt haast een aparte song in een song.

Ik ben behoorlijk onder de indruk van dit solo-album en moet beschamend toegeven zijn vorige niet te kennen. Waar ik Lisa Gerrard wel meer ben blijven volgen daar ben ik Brendan Perry blijkbaar uit het oog (of moet ik zeggen oor) verloren.
Hoe dan ook heb ik dat met beluistering naar Ark vast weer goedgemaakt en kan ik zeggen dat het een zeer mooie cd is geworden.

Those where the days! De tijd waarin Dead Can Dance furore maakte markeert voor mij een periode waarin ik langzaamaan steeds intensiever met muziek omging en mijn eigen smaak ontwikkelde. Toen het schijnbaar onafscheidelijke duo uiteen ging leek het bijna onmogelijk beiden los te zien van elkaar. Hoewel? Lisa bracht al eerder haar zeer geslaagde solodebuut The Mirror Pool uit (haar meest gevarieerde en beste werk). Later kwam Perry met zijn gewaardeerde album The Hunter. Hoewel ik beide solowerken prachtig vond kon ik mezelf er niet van weerhouden af en toe terug te verlangen naar Dead Can Dance. Het is gezeur, ik weet het! Maar hoe dat duo zich elkaar in de staart beet was ongeëvenaard. Het hemelse geluid van de niet altijd navolgbare Lisa tegenover de 'down to earth' crooner Perry. Perfect in balans.
Elf jaar na The Hunter komt Perry dan met een nieuw Album. Van zijn sonore stemgeluid hebben we niet lang geleden al mogen genieten in bijdragen aan Ovations van Piano Magic. Zijn stem verwarmt en ontnuchtert je tegelijkertijd. Zonder Lisa komen die kwaliteiten zoveel te meer naar voren. Want wie zou niet verbleken naast haar? Zij is geen zangeres, ze is een natuurverschijnsel.
Ark klinkt vertrouwd. Alsof we thuis komen. Ondanks de mysterieuze sfeer. En klinkt precies zoals we Brendan kennen: evenwichtig, somber maar niet neerslachtig, donker maar niet verstikkend en altijd toegankelijk. De melodieën mooi en monotoon. Gedragen en majestueus schrijden de composities voort. De inventieve maar niet te ingewikkelde en door wereldmuziek geïnspireerde ritmes kennen we ook van Dead Can Dance en verluchtigen de sfeer. Horen we nieuwe dingen? Nauwelijks. Of het moet het gebruik van elektronica zijn dat nu meer op de voorgrond treedt dan ooit. Maar Perry had in zijn Dead Can Dance tijd al in diverse interviews gezegd dat elektronica en het stoeien daarmee hem even mateloos interesseert dan muziek van vervlogen tijden en andere volkeren. Is het erg dat we nauwelijks iets nieuws horen? Neen. Meer dan ooit valt in Ark alles perfect op zijn plek. Alle elementen komen samen in gesublimeerde vorm.
Zijn er prijsnummers te ontwaren op Ark? Wel, er zijn een aantal songs die noemenswaardig zijn zoals Babylon vanwege de prachtige orkestrale geluid, de mooie melodieën en het effectieve gebruik van percussie, Utopia dat gedrenkt is in even mooie melodieën die altijd smaakvol en nooit te weelderig zijn. Maar het ware prachtnummer is de afsluiter: Crescent. Bekend van de live uitvoering met Dead Can dance tijdens hun laatste tour in 2005. Daar oogstte dit nummer alom bewondering. In de studio-uitvoering vormt dit nummer het spaarzame hoogtepunt van een album dat het niet van enorme pieken moet hebben. In dit nummer wordt je geleidelijk binnen gelokt en dan ineens zit je in een stroomversnelling, wordt je daadwerkelijk bij de strot gegrepen. Brendan laat zich hier ook qua zang meer gaan. Iets dat zelden voorkomt. Maar àls het gebeurt grijpt het je ook onmiddellijk. Want ook hierin is hij serieus èn effectief.
Voor wie bekend is met de wereld van Lisa en Brendan is dit album aangenaam thuiskomen, ondanks de electronica. En als je hier niet vertrouwd mee bent is het een verzameling composities waar je met gevoel en smaak van moet genieten. Een ingehouden rijkdom, een samengebald donker universum dat zich maar langzaam prijs geeft maar tegelijkertijd aangenaam toegankelijk is en bestand is tegen vele draaibeurten.

De absolute grootmeester onder de hedendaagse componisten slaat terug. Ruim 10 jaar na het sobere Eye of the Hunter trekt Brendan Perry weer alle registers open met een bijzonder fraai resultaat. Toch mis ik iets. Hij grossiert op dit album weliswaar in melodieën waar hij ten tijde van Dead Can Dance het patent op had, maar de intense drive en zwaarte van nummers als Xavier van Within the Realm of a Dying Sun, Ulysses van The Serpent's Egg of Black Sun van Aion mis ik hier. Ook kiest hij op dit album meer voor het gebruik van ritme-samples, wat ten koste is gegaan van de smaakvolle akoestische percussieinstrumenten die op de albums van DCD altijd hun plaats in het klankbeeld opeisten. Dat laatste vind ik echter niet per definitie een gemis, want het gebruik van de samples voelt als een natuurlijke evolutie en geeft het album een eigentijds karakter. De indruk die resteert na een week van intens beluisteren is dan ook zonder meer positief, samengevat een album met breed gedragen, verhalende composities, die meeslepend aan je voorbij trekken. Brendan bewijst andermaal dat hij nog steeds op zeer eenzame hoogte staat. 4*

Dit moet zo'n beetje het album zijn waar ik het meest naar uit heb gekeken in...wat zal het zijn...een jaar of 10?

Ingewijden weten natuurlijk dat Brendan de mannelijke helft van het fameuze en vooral ook fenomenale Dead Can Dance is geweest. Een band waar ik in de jaren ’80 verknocht aan raakte, maar in eerste instantie vooral door de hemelse gezangen van de onaardse Lisa Gerrard. In de loop der jaren ben ik juist Brendan Perry meer gaan waarderen. Wat mij betreft is zijn stem met het vorderen van zijn leeftijd alleen maar mooier geworden. Ik denk zelfs dat ik het de mooiste mannenstem vind die ik ooit gehoord heb al kan de euforie van het moment van invloed zijn op dit statement. Evengoed schiet me nu geen andere naam te binnen. Ja, ok, eentje dan. Scott Walker maar ook die haalt het niet en verdient zijn sterren ook in een genre dat me net een tikje minder raakt.

Goed, 10 jaar naar uitgekeken dus. Zijn laatste album, het prachtige Eye of the Hunter, dateert van 1999. Hoeveel geboortes, banen en minder gezellige life events is dat geleden zeg. De tijd gaat snel. Sneller nog dan ik dacht want dat er zo’n lange periode voorbij gegaan was, stond me niet direct bij. Daar is Eye of the Hunter ook te vaak voor in de speler. Die plaat verveelt nog geen moment en hoort, kennelijk al 11 jaar, tot de platen die ieder jaar nog hoog in mijn rotatielijst terecht komen. Dan blijft hij gevoelsmatig van deze tijd hé. Enfin, je kunt je voorstellen dat ik de release van Ark met genoegen en enige spanning tegemoet zag. Zelfs nieuwe releases van mijn favoriete bands gaan vandaag de dag, blasé als ik ben geworden, achteloos de speler in terwijl ik de vaatwasser leeg ruim.

Zo niet bij Ark. Gewacht op een avondje vrij, licht uit, pittig dure koptelefoon op en Ark voor het eerst afspelen. En..ik ben echt helemaal omver geblazen. Wat een ge-wel-dige plaat vind ik dit. De ingrediënten zijn voor iemand met een hang naar theatrale, gedragen, melancholische, duistere langere stukken ook allemaal weer aanwezig. Het zal heus met mijn vorderende leeftijd te maken hebben dat ik klaagzangen van mannen van middelbare leeftijd verkies boven gestuiter van de trend of the week. En ik sluit ook enige vooringenomenheid niet uit maar jongens…als je majestueus voortslepende nummers als Wintersun, Utopia en het tot tranen roerende This Boy niet mooi vindt, zou ik de EQ test van Intermediair voorlopig niet doen.

Echter, door deze nummers te noemen, doe ik eigenlijk de andere songs te kort. Babylon kende ik al maar dan als Sanvean van de Dead Can Dance tour uit 2005. Dit geldt tevens voor Crescent. Ik ben blij dat deze nummers op Ark staan. Ze passen uitstekend bij de sfeer van het gehele album. Een album waarbij de zonnestraal nagenoeg ontbreekt. Alleen bij The Devil and the Deep Blue Sea bespeur ik vaag iets van luchtigheid. En dat is direct een van de minieme kritiekpuntjes die ik zou kunnen hebben op Ark. De elektronica stoort mij in het geheel niet. Integendeel, het is smaakvol gedaan, komt nergens geforceerd over en het geeft het album iets eigentijds terwijl de kans dat dit ooit gedateerd gaat klinken, door de stem van Brendan en de prachtige melodieën evengoed nihil is.

Hier en daar lees ik nog dat de teksten van Brendan wat al te theatraal verhalen over de grote issues op aarde. Hoewel dit mogelijk op twee nummers inderdaad net aan is, boeit het uiteindelijk ook geen zier. Als Brendan Perry met zijn stem op deze melodieën de Vaarbijlage van de Telegraaf voordraagt, is het nog steeds prachtig.

Voor het eerst in jaren direct 5 sterren voor een recent uitgebracht album. Horen is geloven

Over de artiest:
Brendan Perry is een veelzijdige muzikant, singer-songwriter en producer die vooral bekend staat om zijn werk in de neoklassieke en dark wave muziekgenres. Hij werd geboren op 30 juni 1959 in Whitechapel, Londen, maar groeide op in Auckland, Nieuw-Zeeland. Perry is vooral bekend als de medeoprichter en de helft van het invloedrijke muzikale duo Dead Can Dance, samen met Lisa Gerrard.

Dead Can Dance werd opgericht in de vroege jaren 1980 en heeft een uniek geluid ontwikkeld dat elementen van wereldmuziek, dark wave, gothic rock, neoklassiek en ambient omvat. Perry's bijdragen aan de groep omvatten zijn diepe, sonore stem, zijn vaardigheid op verschillende instrumenten zoals gitaar, bas, percussie en keyboards, evenals zijn talent voor compositie en arrangement.

Naast zijn werk met Dead Can Dance heeft Brendan Perry ook soloalbums uitgebracht, waarbij hij zijn eigen muzikale visie verkent en experimenteert met verschillende stijlen en geluiden. Zijn solo-werk behoudt vaak de neoklassieke en atmosferische elementen die kenmerkend zijn voor zijn muzikale stijl, terwijl het ook nieuwe terreinen verkent.

Perry wordt gewaardeerd om zijn diepgaande en introspectieve teksten, zijn meeslepende composities en zijn vermogen om emotionele diepgang in zijn muziek te brengen. Zijn invloed strekt zich uit over verschillende generaties en hij blijft een gerespecteerde figuur binnen de alternatieve muziekscene.

Over het album:
Het album Ark van Brendan Perry wordt door critici over het algemeen goed ontvangen en gewaardeerd om zijn diepte, vakmanschap en sfeervolle klanken, die sterk doen denken aan zijn werk met Dead Can Dance. Mijn ervaringen met het album worden weerspiegeld in de algemene recensies, die de krachtige atmosfeer en de doordachte compositie van de nummers erkennen.

De opener Babylon is een nummer dat zou kunnen passen op een Dead Can Dance-album, met zijn fanfare van gesynthetiseerde blazers en zware percussie, wat een sfeer creëert die zowel majestueus als introspectief is. The Bogus Man en Wintersun worden terecht geprezen om hun dromerige kwaliteiten, waarbij de elektronica en wereldse invloeden een unieke, atmosferische ervaring bieden. De recensie van Higher Plain Music noemt Wintersun bijzonder elektronica-gedreven en prachtig uitgevoerd, wat overeenkomt met mijn waarneming van het nummer als dromerig maar robuust.

Utopia wordt, net zoals ik het ervaar, in andere recensies erkend als een nummer dat lijkt op het werk van Dead Can Dance, met een dramatische opbouw en rijke, orkestrale arrangementen. Ik heb vervolgens wat kritiek op Inferno en ook dat wordt bevestigd in de andere recensies, waar Inferno niet zo intens blijkt te zijn als de titel doet vermoeden. Het wat intensere This Boy valt op door zijn lyrische kwaliteit en emotionele reikwijdte.

The Devil and the Deep Blue Sea is een meer opbeurend nummer op het album, met een voller, meer aanwezig geluid en wat meer temperament. De afsluiter Crescent is mij wat te traag en heeft een uitgebreide opbouw.

Hoewel ik het album als prettig ervaar is het ook wat eentonig. De recensies van Higher Plain Music en Spectrum Culture zien Ark als een meesterwerk en een belangrijke bijdrage aan de muziekwereld, ondanks enkele kritiekpunten over de dramatiek en de consistente donkere sfeer. Deze recensies waarderen vooral het vakmanschap van Perry en zijn vermogen om diepe, atmosferische geluiden te creëren die zowel oud als nieuw, natuurlijk en synthetisch omvatten. Mijn conclusie: Perry is erg prettig maar ik mis de nummers met Lisa Gerrard een beetje.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl