Saxon - Crusader (1984)

Heb je Innocense is no excuse, Rock the nations en Destiny in de schappen laten liggen of heb je die toch gekocht??. Die albums waren nog minder dan Crusader en Destiny was het absolute dieptepunt. Anyway van dit album vind ik alleen A little bit of what you fancy een lekkere rampestamper. De rest kan mij nauwelijks bekoren ook de Sweet cover (behoort ook tot mijn favoriete bands) Set me free niet. Het origineel is beter ook geluidefecten voegen niks toe. Waarbij het origineel moeiteloos overeind blijft staan. Saxon slaat met dit album de plank mis en dat is helaas niet het enige album. Wel is het zo dat dit album niet onderaan staat van de albums uit de jaren 80 want dat is overduidelijk Destiny want die is echt slecht.

Innocense is no Escuse en Destiny had ik niet, Rock the Nations wel

nnocence is no excuse vind ik een véél beter album dan dit Crusader. Destiny vond ik ook altijd erg matig. Maar sinds ik die als heruitgave op lp heb klinkt ie eigenlijk veel minder erg dan wat men (Aardschok voorop) ons destijds wou doen geloven.

In 1980-1981 was Saxon de populairste groep van het Verenigd Koninkrijk binnen de New wave of British heavy metal. Vanaf 1982 was het echter Iron Maiden, in '83 vergezeld door Def Leppard, die samen hard op weg waren het in de Verenigde Staten te gaan maken. Saxon wilde niet achterblijven, maar willen is iets anders dan kunnen. Inmiddels weten we dat het hen niet is gelukt. Wat deden zij fout, wat die andere twee goed deden?
Vroeger dacht ik dat het dan altijd om de muziek ging, tegenwoordig weet ik dat zakelijke factoren als platenmaatschappij en management cruciaal zijn. Toch ging het ook qua muziek niet goed.

Ik was omver geblazen door hun tweede worp Wheels of Steel, teleurgesteld bij Denim and Leather maar met liveplaat The Eagle has Landed en studioplaat The Power & the Glory behoorden ze weer tot mijn topfavorieten. In de bieb las ik nieuwsgierig wat Oor had te melden over de opvolger. Koert Hoyng bleek allesbehalve positief over Crusader (scrol naar beneden en je ziet ook wat hij van de nieuwe Whitesnake vond).
Wie eveneens negatief was, was bassist Steve Dawson. Wat hij producer Kevin Beamish hoorde doen, beviel snorremans bepaald níet, zo blijkt in de docu 'Heavy Metal Thunder - The movie' (2012). Dit haantje lag al in de clinch met ander alfamannetje Biff Byford en de twee botsten opnieuw in de studio vanwege de gepolijste productie. De prachtige documentaire (eens in de twee jaar bekijk ik 'm onder het genot van een goed speciaalbiertje) is zeer openhartig: beide partijen mogen hun kant van de zaak belichten. We weten wie uiteindelijk het veld moest ruimen.

Als je de hoes het beste van een album vindt, gaat er iets mis. En dat is precies wat ik in '84 van deze klaphoes dacht, toen ik die uit de bieb had geplukt: schitterend! Maar dat Byford nu opeens geblondeerd was, vond ik wel een tegenvaller - subjectieve visie, ik weet het, maar op mij kwam het over als commerciële uitverkoop. En inderdaad, de groep had net als op Denim and Leather zijn geluid gepolijst. Nog veel meer dan toen.
De gitaren zijn zachter en de drums ruimtelijker, net als Tygers of Pan Tang vanaf 1982 met album The Cage had gedaan. Het effect was hetzelfde als met die band: Amerika trapte er niet in en de oude fans mopperden, om na enige tijd af te taaien.

Het is juni 2023. Vandaag op het werk speelde ik dit album af via streaming, bij een klusje waarvoor veel concentratie nodig was. Best lekker. Bij thuiskomst ontdekte ik een fijn stukje van Queebus bij Wheels of Steel : kennelijk hangt Saxon vandaag in de lucht. Dankzij hem ontdek ik dat gitarist Paul Quinn in maart heeft aangegeven niet meer met de band te zullen touren. Inmiddels is bekend dat hij op de planken zal worden vervangen door Brian Tatler van Diamond Head. Vanavond draai ik mijn exemplaar van het album, te vinden op cd 4 van deze box met een hoes van dezelfde kunstenaar als Crusader. Hoe komt dit album 39 jaar later binnen?
De productie is gemoderniseerd met meer ruimte voor drums, waaraan Beamish veel aandacht heeft besteed. Vooral de toms rollen heerlijk en de snare zit in een wolkje echo. Indertijd dacht ik vóór beluistering dat dit een conceptalbum was, wat misschien een beter idee was geweest om het album te promoten. Vervolgens bleek het echter een verzameling losse liedjes over allerlei onderwerpen. Soms sterk maar te vaak hoor ik melodieën als zwetende kaas, die te lang buiten de koelkast ligt.

De ruitergeluiden van Prelude gaan mooi over in het titelnummer, waarin halverwege een rare, veel te harde spreekstem is gemixt. Voor een verhalend nummer is het me niet pakkend genoeg, okay is het wél. Geleidelijk blijkt de hoofdmoot van de plaat te bestaan uit popachtige refreinen in rock 'n' rollertjes, zoals gebeurt bij A Little Bit of what You Fancy. Af en toe klinken sterkere nummers, zo is het uptempo Sailing to America nog altijd heerlijk, zelfs al is het niet hard. En dat laatste was voorheen een kwaliteit van de groep.
In Set Me Free zitten akkoordenlijnen en een deel met dubbele basdrum, lijkend op die van Machine Gun van mijn geliefde Wheels of Steel, maar hier klinkt het alsof het met een Amerikaanse reus als Styx of het Brits-Amerikaanse Foreigner moet concurreren. Dat werkt niet en al helemaal niet als je in de eindtonen een vervormingseffect uit de jaren '70 inzet.
De B-kant: Just Let Me Rock is midtempo waarin de coupletten sterker zijn dan het refrein; een soort Denim and Leather deel 2 en dat meezingertje vond ik al niks. Bad Boys is als titel uitgekauwd en de muziek is dat ook, al is het refrein wel aardig. Do It All for You vind ik zovele jaren later een hele fijne ballade, ik ben misschien romantischer dan ik wil toegeven... Vullertjes Rock City en Run for your Life met daarin een voetbalkoor zijn precies wat de titels zeggen. Gaaphardrock.

In het boekje bij mijn cd-box formuleert Steve Dawson het zo, nadat de video van Just Let Me Rock is genoemd: "I hated every minute of that shit, and it ended in me and Kevin Beamish nog seeing eye to eye (...)". Ik zag op Sky Channel een blonde Byford met boerenzakdoek om de nek en Quinn met plotseling een volle haardos; wat was er gebeurd met mijn pure helden?
Ach, was ik in 1984 dertien geweest, dan had ik het misschien heel fijn gevonden, maar in dat jaar was ik de puberteit voorbij en ging ik voor hardere muziek van ongeblondeerde metalen mannen. Vandaag ben ik milder. Dank u meneer Quinn, voor uw fijne gitaarwerk gedurende al die jaren. Dit album is zeker niet uw beste, maar de hoes is briljant (als ik die in een bak met tweedehands werk tegenkom...) en drie nummers zijn dik in orde. Het ga u goed, geniet van uw oude dag. Welverdiend!

Je merkt het al een aantal maal op in je, wederom prachtige, verhaal; uiterlijk begon een steeds grotere rol te spelen in muziekland. En dan vooral in Amerika waar MTV steeds populairder begon te worden en de jeugd hun helden dus veel vaker te zien kreeg dan voorheen. Saxon begreep dat ze op dat vlak met 3-0 achter stonden en probeerde, stevig onder druk gezet door managers en platenmaatschappij gok ik maar zo, middels geblondeerd haar, sjaaltjes en pruiken dat gaat te dichten. Hadden ze met Crusader een dijk van een plaat afgeleverd dan had het gros van de hardrockers die poppenkast voor lief genomen, Denk ik.

Dat denk ik ook! Maar toch drie prima nummers erbij, hierna werd zelfs dat moeilijk...

Met een hardere stijl, die hen wél ligt, was het wellicht beter gegaan: Iron Maiden bewees dat Amerika er klaar voor was. Maar men koos, zoals vele anderen, voor een melodieuzere koers á la Def Leppard. Inderdaad ook vast omdat hun platen- en managementbazen daarnaartoe stuurden.
Achteraf gezien luidde dit zelfs het rappe einde van de NwoBhm in. Welkom in het videocliptijdperk...

Dat ben ik niet met je eens. Met opvolger Innocence is no excuse leverden ze één van hun sterkste albums af. Vind ik. Op Rock the nations en (vooral) Destiny werd het pas echt zoeken naar sterke songs. Al zijn ook die albums in mijn oren verre van slecht. Het probleem is mijns inziens dat de band op Crusader teveel op twee gedachten hinkt. Enerzijds willen ze nog nummers spelen in de stijl van de voorgangers maar aan de andere kant kiezen ze een productie die niet bij dat soort nummers past. Op Innocence gaan ze volop voor een andere stijl en aanpak, inclusief een daarbij perfect passende productie. Dat hielden ze vol t/m Destiny. Of die stijl je nu ligt of niet dat kan zijn. Maar zeker Innocence bevat sterke songs. Alleen was Saxon niet echt een band die het in die hoek moest zoeken (looks + chicks enzo). Dus die combinatie was bij voorbaat al zo goed als kansloos. Maar ik blijf erbij dat als je dat kunt los koppelen het gebodene meer dan behoorlijk is.

Innocense ga ik binnenkort met frisse oortjes beluisteren - soms bevalt een album vele jaren later beter (of juist slechter, maar dat laatste wordt hier wel moeilijk).
Met "hierna" bedoelde ik niet specifiek het ene album hierna, maar de jaren daarna. Nu de "magere jaren" van Saxon aanbreken (althans, zo beleefde ik dat in de tweede helft van de jaren '80) is het extra interessant om te zien of ik dat tegenwoordig anders beleef. Ongeacht het genre of de productie zoek ik altijd naar goede liedjes / sterke composities.

Rond 2010 (?) ben ik pas écht weer bij ze aangehaakt dankzij deze video van Killing Ground, waarna ik hun hele catalogus eens online ben gaan beluisteren.

Nou ja, wordt vervolgd, dank voor je kritische meelezen!

In 1991 maakten ze 'Solid Ball of Rock'. Na die magere jaren ineens zo een klapper van een album en snoeihard weer , als vanouds maken. Dat is een comeback van jewelste. Een van mijn favorieten van Saxon. Op Crusader staan een aantal leuke nummers , zoals het titelnummer , maar dan houd het bijna wel op. Met deze plaat begonnen ze te Amerikaans te klinken , is geen ramp , maar bij Saxon wel in mijn opinie.

Jazeker, met Baptism of Fire als mijn hoogtepunt van die plaat, zo ontdekte ik pas in 2014. Ben lange tijd weggeweest uit het land der metalen, vandaar.

Vandaag ben ik aan Innocense begonnen en daarna de daaropvolgende platen. Leuk weer hoor, zo'n reis door de catalogus van Saxon!

En juist dat laatste is op Crusader wel echt minder vind ik. Op een nummer of 3 á 4 na zijn de songs erg matig. Maar ja, het is ook maar net wat je er zelf van vind natuurlijk.

Bij dit album zijn we het (zoals meestal) eens!

Bij mij scoort deze plaat altijd gewoon een voldoende. Heb mij er altijd prima mee kunnen vermaken. Nu snap ik als je in die tijd helemaal in deze muziek scène zat , en je daarvoor het puike power and the glory heb gehad, dat dit dan tegenvalt. Nu heb ik daar geen last van, in de tijd dat deze plaat uitkwam , was ik nog heel klein en vooral met Lego bezig . Dus ik kan het prima scheiden. Ben het eens dat hij minder is als zijn voorgangers, maar zeker niet slecht.

Heb het vinyl uit 2018. Valt mij ineens op dat de tekst van Set Me Free er niet op staat..iemand een idee hoe dat komt ?

Niet dat het een afdoende verklaring is, maar bij de originele LP-uitgave uit 1984 (met de klaphoes dus) ontbrak de tekst van dat nummer ook al. Maar waarom? Geen idee.

Gelukkig online gemakkelijk terug te vinden. Maar daar was je waarschijnlijk zelf al opgekomen.

Jawel...is ook zo. Het viel mij ineens op vandaar...

gaucho en Rockfan, Set Me Free is een cover, geschreven door Andy Scott van Sweet en dus vast niet afgedrukt vanwege rechtenkwestie en/of daaraan verbonden kosten bij publiceren.

Ah, dat verklaart veel, zo niet alles. Dank voor de uitleg. Een als rechtgeaard Sweet-fan had ik dit eigenlijk moeten weten. Het is nota bene de openingstrack van hun beste plaat, Sweet Fanny Adams. Maar ik heb het me eerlijk gezegd nooit gerealiseerd. Waarschijnlijk heb ik dit album (van Saxon dus) gewoon te weinig gedraaid...
Dat speelt ook mee in mijn waardering. Het staat me bij dat ik eigenlijk alleen de titeltrack geweldig vond, en de rest van het album maar zo-zo. Ik heb het album ooit gehad, maar bezit het al jaren niet meer. Ik herinner me ook dat ik de productie wat dunnetjes en te weinig gebalanceerd vond. Volgens mij was daar destijds ook veel kritiek op, hoewel het altijd lastig is om hardrock met dubbele gitaren goed te mixen. Maar toch: misschien eens tijd voor een herwaardering van mijn kant?

Zo matig is het niet hoor
Wat rustiger dan gewoonlijk maar met genoeg energie gespeeld
Misschien wat mindere composities
Kocht onlangs stuk of 15 cd's van saxon met oa deze