1. The Police - Synchronicity
2. New Order - Power, Corruption & Lies
3. The Blue Nile - A Walk Across the Rooftops
4. U2 - War
5. Cybotron - Enter
6. The Waterboys - The Waterboys
7. Cocteau Twins - Head over Heels
8. R.E.M. - Murmur
9. Talking Heads - Speaking in Tongues
10. Orchestral Manoeuvres in the Dark - Dazzle Ships

Album Top 10 1983

01. Tears for Fears - The Hurting
02. T.C. Matic - Choco
03. David Bowie - Let's Dance
04. U2 - Under a Blood Red Sky
05. New Order - Power, Corruption & Lies
06. Big Country - The Crossing
07. The Police - Synchronicity
08. Talking Heads - Speaking In Tongues
09. U2 - War
10. Yellowman - Zungguzungguguzungguzeng

1963

1.Tom Waits -Swordfishtrombones
2.Elvis Costello and the Attractions - Punch the clock
3.R.E.M. - Murmur
4.Echo & the Bunnymen-Porcupine
5.Talking heads - Speaking in tongues
6.Cocteau Twins - Head over Heels
7.The The - Soul mining
8.New order - Power, corruption and lies
9.XTC - Mummer
10.U2 - War

1983 - 20 warm aanbevolen albums, alfabetisch (het eerste deel bevat wel de beste):

Aztec Camera - HighLand, Hard Rain
Big Country - The Crossing
The Blue Nile - A Walk across the Rooftops
Cabaret Voltaire - The Crackdown
The Chameleons - Script of the Bridge
China Crisis - Workings with Fire and Steel
Clock DVA - Advantage
Cocteau Twins - Head over Heels
Dalek I Love You - Dalek I Love You
Depeche Mode - Construction Time Again
Echo & The Bunnymen - Porcupine
Brian Eno - Apollo
John Watts - The Iceberg Model
John Foxx - The Golden Section
Freur - Doot-Doot
Peter Gabriel - Play Live
Philip Glass - The Photographer
Kissing the Pink - Naked
Nasmak - Duel
New Order - Power, Corruption & Lies

Op alfabet mijn 15 toppers van 1983

Billy Bragg - Life's a Riot with Spy Vs Spy (1983)
Cocteau Twins - Head over Heels (1983)
Cybotron - Enter (1983)
David Bowie - Let's Dance (1983)
ESG - Come Away with ESG (1983)
Liquid Liquid - Optimo (1983)
Malcolm McLaren - Duck Rock (1983)
Marc and the Mambas - Torment and Toreros (1983)
New Order - Power, Corruption & Lies (1983)
Philip Glass - Koyaanisqatsi (1983)
Pylon - Chomp (1983)
R.E.M. - Murmur (1983)
The Chameleons - Script of the Bridge (1983)
The Nomads - Where the Wolf Bane Blooms (1983)
Violent Femmes - Violent Femmes (1983)

1983 Non alternative

01 Marillion - Script for a jester's tear
02 Mike Oldfield - Crises
03 Yes - 90125
04 The Police - Synchronicity
05 Styx - Kilroy was here
06 Robert Palmer - Pride
07 Snowy White - White Flames
08 Robert Plant - The Principle of moments
09 ZZ Top - Eliminator
10 Stevie Nicks - The Wild heart


1983 Alternative

01 U2 - War
02 Japan - Oil on canvas
03 ABC - Beauty stab
04 OMD - Dazzle ships
05 Talking Heads - Speaking in tongues
06 REM - Murmur
07 Culture club - Colour by numbers
08 Echo & The Bunnymen - Porcupine tree
09 The Cure - The Walk
10 XTC - Mummer

En nu 1984, een heel mooi muziekjaar

Ik ben benieuwd wat de mening van de professionals was: Sesamstraat - Hoor Wie Klopt Daar Kinderen (1984)

Tja deze was niet gedaan omdat in het decembernummer (dubbeldik) geen recensies stonden.
Wim en Paul verdienen hier toch wel *****

Ik heb nog de vijf eerste nummers van 1984 klaarliggen.

Vanaf nummer zes werd OOR op een ander formaat uitgebracht.
En de volgende doos staat nog ver weg op de zolder, dus niet bij de hand.

Er volgen nu twee drukke weken op school, dus dit topic gaat voorlopig wat trager lopen.

1. The The - Soul Mining (1983)
2. David Bowie - Let's Dance (1983)
3. New Order - Power, Corruption & Lies (1983)
4. Talking Heads - Speaking in Tongues (1983)
5. UB40 - Labour of Love (1983)
6. Echo & The Bunnymen - Porcupine (1983)
7. Tom Waits - Swordfishtrombones (1983)
8. The Chameleons - Script of the Bridge (1983)
9. China Crisis - Working with Fire and Steel (1983)
10. XTC - Mummer (1983)

1. REm - Murmur
2. Tom Waits - Swordfishtrombones
3. Aztec Camera - High LAnd Hard Rain
4. Thin Lizzy - Thunder and Lightning
5. U2 - Under a blood red sky
6. Tears for Fears - The Hurting
7. Iron Maiden - Piece of Mind
8. Black UHuru - The Dub Factor
9. Talking Heads - Speaking in tongues
10.Echo & the Bunnymen - Porcupine

Hey dazzler, wanneer gaan we eigenlijk verder met dit fantastische topic?

Waarschijnlijk moet hij eerst de zolder opruimen

Hij zal toch niet van de zoldertrap gevallen zijn met die stapel OORs in z'n handen en dat ie nu al dagen met een gebroken heup ligt te kermen?

Nou dat zou wel heel erg mooi zijn, want dan heeft hij weer tijd voor dit topic

Dit topic zal zeker vervolgd worden, al vermoed ik pas vanaf september of oktober.
Ik zit momenteel nog te veel in vakantie-modus (lees: MusicMeter staat op een laag pitje).

Maar het doet plezier om te lezen dat er interesse blijft.

Laten we stemmen

Een maand verder, maar het kan nog steeds in september

OOR 1984/01

cover: The Pretenders

artikels: Chrissie Hynde / Tracey Ullman / Tina Turner / Depeche Mode /
Blackjack (14 Hollandse hardrocktroeven) / Sonic Youth / Tracie & Paul Young /
Don Carlos / Yes / Crisis? What Crisis? (The State of Pop in Engeland) / The Alarm

The Fall - Perverted by Language (1983)



Alle bekende ingrediënten weer volop aanwezig: lange woordrijke raps, dwarsliggende ritmen, stadsgeruis, de repeterende breuk van de recalcitrantie. Een hooglijk individualistisch wereldbeeld op de rand van de paranoia. Veel morele verontwaardiging over de idiotie van de medemens. Een nogal onevenwichtige plaat met een aantal briljante momenten, een typische overgangsplaat, dunkt me.

Bert van de Kamp ***

Freur - Doot-Doot (1983)



Een plaat van halftinten en schemerende passies, die na zonsondergang als verleidelijke doch vriendelijke elfjes te voorschijn komen en een verdovend web van aalgladde doch ijzersterke synthpop rond de luisteraar vlechten. Het zou me verbazen wanneer Freur geen doorslaand succes zou blijken, want hun muziek is niet alleen in artistiek opzicht uiterst verantwoord, maar vooral bloedcommercieel.

Alfred Bos ****

Van Halen - 1984 (1984)



Voor het overige lijken de opeengestapelde ideeën, de te pas en te onpas opengetrokken Van Halen-koortjes en de spectaculaire gitaarwaaghalzerij in de eerste plaats een middel om het gemis aan echte sterke hook-lines te camoufleren. Nummers die nota bene met een beperkte technische begaafdheid op synthesizer worden uitgevoerd. Dat zou de Van Halens toch tot nadenken moeten stemmen.

Hans van den Heuvel ***

it giet oan,Jij bent er vroeg bij, ik dacht pas in september weer

OOR 1984/02

cover: Radio Rebel: Piraat in Nederland

artikels: Radio Rebel / Spion (Film International) / Het Goede Doel / Tom Waits / Freur /
The State of Pop (ZZT) / ABC / Jim van der Woude / Quiet Riot / R.E.M. / Ben Mandelson

Simple Minds - Sparkle in the Rain (1984)



Er wordt veel gehuild. Er is ook veel regen op de plaat.. Het eerste wat opvalt is het zware drumgeluid. Sparkle in the Rain bindt de big beat van Sons and Fascinatino aan het etherische van New Gold Dream. De damp is gecondenseerd tot een fijne mist van regen. Sparkle in the Rain is meer Simple Minds dan ze ooit geweest zijn. Geen songs, maar flarden van songs, wolken onder een koepel van geluid.

Alfred Bos *****

The Pretenders - Learning to Crawl (1984)



De groep is gewoon voortgegaan met het concipiëren van de licht-dramatisiche, zwoele gitaarrock waarmee ook de voorgaande twee langspelers van de aanloopgroef tot het label gevuld waren. Hynde is een onmiskenbaar talent dat zich aan etiketten als "eigentijds" weinig gelegen laat liggen. Ze schrijft songs die in de juiste vertolking een grote emotionele reikwijdte vertonen.

Rogier van Bakel ****

John Cale - Caribbean Sunset (1984)



Cale heeft opnieuw een meesterlijke plaat (minder zwaar en moeilijk dan Music for a New Society) aan de toch al imposante reeks toegevoegd. Zijn werk lijkt vitaler en geïnspireerder dan dat van zijn voormalige Velvets-kompaan Lou Reed. Ondanks zijn klassieke leerschool lijkt Cale definitief de voorkeur te geven aan de rock, dat hem als eigentijds artistiek medium (perfect) past.

Bert van de Kamp ****

Judas Priest - Defenders of the Faith (1984)



Met Defenders of the Faith levert de groep haar beste off-stage prestatie af. Elke mep van Holland vliegt als een zweepslag langs je wervelkolom, terwijl Halford weer eens helemaal naar de kelder afdaalt om de hoogst bereikbare noot uit de stoffige weckflessen te toveren. Hoewel het peil op kant 2 wat minder consistent is, kan Defenders of the Faith bij mij niet meer stuk. Bekeert u, het einde der tijden is nabij.

Hans van den Heuvel ****

Met dit geweldig leuke topic verdergaan. Mooi nieuwjaarsvoornemen, dazzler!

In mijn wereld (Metal) was 1984 een fantastisch jaar met onder andere die plaat van Judas Priest, maar het is nog even wachten op mijn persoonlijke favoriet uit hetzelfde jaar. Defenders of the Faith heeft die prachtige "A-kant", kijk maar eens bij de berichten daar .

OOR 1984/03

cover: Judas Priest

artikels: Judas Priest / Jackie Wilson / John Cougar Mellencamp / Soft Verdict / Peter Blegvad
/ The Visitor / Kevin Coyne / Holger Hiller / Piraat in Nederland (deel 2) / Jackson Browne

Thomas Dolby - The Flat Earth (1984)



The Flat Earth is nog steeds niet de elpee die Dolby, een liefhebber van jazz, geacht moet worden te kunnen maken, maar in ieder geval aanzienlijk consistenter dan zijn nogal onevenwichtige voorganger. Ruggengraat vormen de vage vegen van de synthesizer, waar omheen eenvoudige percussie, buitenmuzikale geluiden en een enkele productietruc een dun doch strakgespannen web weven.

Alfred Bos ***

Billy Bragg - Life's a Riot with Spy Vs Spy (1983)



Het summiere muzikale gegeven staat de variatie niet in de weg; de stemming van de "live" opgenomen nummers wisselt van ingetogen en humoristisch tot punky en wereldwijs en van fel en kritisch tot folky en romantisch. Melodieuze popsongs in de meest elementaire vorm, waarmee Life's a Riot zonder gladde productie of voorgekookte dansritmes de schoonheid van een ruwe diamant uitstraalt.

Jan Vollaard ****

Billy Idol - Rebel Yell (1983)



Negen afwisselend stomende en fragiel rustieke songs, gelardeerd met Steve Stevens' vuurpeloton-gitaren en fantasierijke arrangementen. Zwakste schakel is Billy's stemgeluid dat het midden houdt tussen dat van een verongelijkte pestkop en een van zijn New Gold Dream beroofde Jim Kerr. Rebel Yell is een in waterstofperoxyde gedrenkte pose, onderbouwd met een aantal vlammende statements.

Chris van Oostrom ***

Madonna - Madonna (1983)



Madonna doet zelf ook nog een duit in het zakje, want ze tekent voor vijf van de negen composities. Deze nummers worden in hoge mate gedragen door haar hitserige en uitdagende bakvissenstem en kennen even slimme als spannende instrumentaties. Bovendien trekt het geheel een aantrekkelijk spoor door de rhythm & blues, waarmee het illustreert dat Madonna meer is dan een lekker uitziend danspoppetje.

Harry van Nieuwenhoven ****

Tim Finn - Escapade (1983)



Met Escapade heeft Finn een toegankelijk popstatement willen maken. Als componist en uitvoerder doet hij mij zowel aan Paul Simon als aan Paul McCartney denken. Simon vanwege het werken met afwijkende ritmes en instrumentaties in een "good time" popdecor en McCartney vanwege de vele excellente staaltjes van pure pop edelsmederij, zowel in de frisse up temposongs als in de intieme ballades.

Harry van Nieuwenhoven ****

Nena - ? (1984)



De positieve punten zijn vooral: de standvastige kwaliteit van de ook commercieel bijzonder doelgerichte eigen composities, de grote variatie, die de pop-annex rockliedjes onderling kenmerken en de interessante horizonverruiming die instrumentaal plaatsvindt. Nena's vocalen kennen tot slot weer die ingebouwde sensuele factor. Nena zal met ? het succes van het debuut Nena moeiteloos continueren.

Harry van Nieuwenhoven ****

Whitesnake - Slide It In (1984)



Enkel het feit dat Slide It In de laatste elpee is waarop Moody participeert, geeft de plaat historische waarde. Voor de rest is de schijf een voortzetting van de oude Whitesnake lulkoek. Op Coverdale's teksten kun je al lang van tevoren bedacht zijn en de composities zijn weinig memorabel. Qua sound staat de elpee wel als een huis. Deshalve een aanrader voor de echte Whitesnake fans.

Koert Hoyng ***

De Div - Open Zee (1983)



De Div is een Wire op rollerskates, een Cure zonder methadon. Gitaren als botte scheermesjes, een zanger wiens ongetwijfeld eerzame intenties verloren gaan in het geraas van een woeste zuidwester en de orkaan van een geluid. Open Zee is pompeuze onzin. Met meer pretenties dan een Jon Anderson in delirium tremens en geen song in zicht. Schipper, mag ik nu mijn reddingsboei?

Chris van Oostrom *

Het Goede Doel - Tempo Doeloe (1983)



Terwijl de kwaliteit van de bovendien repetitieve composities op Tempo Doeloe het ook in commercieel opzicht niet haalt bij die op het debuut, zijn we thans aanbeland bij de meest storende factor van deze plaat: de teksten. De niet eens hapklare tekstbrokken maken een uiterst gespannen en gezochte indruk. Naast veel vloekende en misplaatste verbindingswoordjes kennen zij vaak een soort sinterklaasrijm.

Harry van Nieuwenhoven **

Saxon - Crusader (1984)



De nieuwe Saxon is eigenlijk niet zo best, de ritmesectie is ok, de zanger gaat ook nog maar de gitaristen spelen zoals ze op vierjarige leeftijd een ei leerden bakken en de productie is zo taai als een oude schoen. Na negen nummers bleek de verveling in evenveel dikke lagen teen de muur van het vertrek geplakt. Ik kwam tot de conclusie dat de hardrock in 10 jaar nog niets was opgeschoten.

Koert Hoyng ** (in een soort van droom, want hij tipt Y&T en Iron Maiden als uitzonderingen op de regel)

John Lennon & Yoko Ono - Milk and Honey (1984)



Talent en techniek bezat Lennon nog in geruime mate. Weliswaar bevat het album zes stukken van de vermoorde zanger, maar daarvan zijn er twee niet meer dan in een studio opgenomen ruwe schetsen, terwijl er eentje thuis op een cassetterecorder is vastgelegd. Wat betreft de bijdragen van Ono moet worden opgemerkt dat alle hilariteit daaromtrent van de kant van allerlei kletskoppen zwaar overdreven is.

Geert Henderickx ***

OOR 1984/04

cover: John Cale

artikels: John Cale / Elvis Presley / The The / Tom Robinson /
Piraat in Nederland (deel 3) / Blue Murder / Rosa King / Van Morrison / Hall & Oates / Relly Tarlo

Laurie Anderson - Mister Heartbreak (1984)



De zeven stukken vormen zowel muzikaal als tekstueel een onlosmakelijk geheel, waarvan de verbindende elementen op de hoes worden gevisualiseerd. Echter, in tegenstelling tot veel andere pogingen in die richting zijn hier de mysterieuze of diepzinnige elementen er niet naderhand als een sausje overheen gegoten, maar vormen ze de diepste kern van de muziek zelf.

Herman van der Horst ****

Gary Moore - Victims of the Future (1983)



Met het anderhalf jaar geleden verschenen Corridors of Power maakt Moore duidelijk meer in zijn mars te hebben. Victims of the Future is op alle fronten een perfectionering van het voorafgaande. Kleine onvolkomenheden als slippende vingers of een overslaande stem zijn nu volledig geëlimineerd en de songs zijn van een constante kwaliteit met hooguit een uitschieter naar boven.

Hans van den Heuvel ****

The Alarm - Declaration (1984)



Hun opzwepende 'Sturm und Drang"-toonzetting ligt recht in het verlengde van U2. Maar het is juist die consequente naïviteit is die deze elpee over de gehele linie redt en die de groep juist heel geloofwaardig laat klinken. Met Declaration verklaren ze niet alleen een oorlog, ze winnen hem gemakshalve ook nog maar even, want ik moet bijvoorbeeld The Smiths zo'n elpee eerst nog horen maken.

Herman van der Horst ****

The Danse Society - Heaven Is Waiting (1984)



The Danse Society heeft niet de voor de hand liggende weg van inhoudelijke progressie, maar de schijnbare oplossing van uiterlijke verfraaiing gekozen. Een groter mijnenveld van open deuren en clichés is niet denkbaar. Een panorama van overbekende geluidsbeelden die aan alles en iedereen tussen de Cocteau Twins en Echo & The Bunnymen doen denken, maar geen moment aan The Danse Society zelf.

Swie Tio **

Huey Lewis and the News - Sports (1983)



Op de beste momenten maken Lewis en zijn makkers aanstekelijke rock, die ook vocaal aantrekkelijke "roots" kent in de zwarte Amerikaanse populaire muziek en waarin de teksten veelal het desperate rock a roll-imago moeten versterken. De minst uitdagende maar meest commerciële momenten worden gekenmerkt door een lichtvoetigheid, die over de gehele linie in het nadeel van de muziek werkt.

Harry van Nieuwenhoven ***

Nacht und Nebel - Beats of Love (1983)



Het zijn aanvallen van uitersten, want de instrumentaties zijn down maar ook monter, experimenteel maar ook gedisciplineerd strak en gedragen maar ook dansbaar. Ze staan geheel in dienst van de vocalen van Patrick Marina Nebel. Hij gebruikt zijn stem veelzijdig en weet een breed scala van stemmingen op te roepen. Een Belgische groep die in muziek en tekst een vertegenwoordiger is van de Europese gedachte.

Harry van Nieuwenhoven ****

OOR 1984/05

cover: Eurythmics

artikels: Eurythmics / Simple Minds / The Clash / Frankie Goes to Hollywood / Z'EV / Radio Rebel
(Piraat in Nederland 4) / Nacht und Nebel / The Smiths / Udo Lindenberg / Sugar Minott / Aldo Nova

The Smiths - The Smiths (1984)



Tien nummers die voor het merendeel goed klinken, verleidelijke melodieën, aanstekelijke gitaarloopjes. The Smiths brengen een simpele sound terug: gitaar, bas en drums. De zeurderigheid is echter gebleven. De songs zitten vol vaag post-puberaal ennui, homo-erotische beelden en een onduidelijk soort geheimzinnigheid. Levensmoeheid als pose. Of het blijvertjes zullen zijn, is voor mij zeer de vraag.

Bert van de Kamp ***

Golden Earring - N.E.W.S. (1984)



De naar voren gehaalde percussiepartijen vormen het meest dynamische element en er is ook een glansrol weggelegd voor het gitaarwerk. In de popscene van vandaag met te veel voorgeprogrammeerd synthi-gedreutel en loos geëxperimenteer doet de gitaargeoriënteerde cross-your-heart-rock & roll, waarmee N.E.W.S. voor het overgrote deel routineus gevuld wordt, weldadig eerlijk aan.

Harry van Nieuwenhoven ****

Thompson Twins - Into the Gap (1984)



Into the Gap laat The Thompson Twins op hun gevarieerdst, best en commercieelst horen. In de negen nummers komt een opvallende synthese tot stand van moderne synthesizertechnologie en vrij traditioneel maar behoorlijk spannend percussie-avontuur. Slagroom op de taart zijn de vocalen. De exercities van de muzikale Jansen & Jansens zijn lichtgewicht en vullen ook gaten in de markt.

Harry van Nieuwenhoven ****

The Alan Parsons Project - Ammonia Avenue (1984)



De Ammonia Avenue-nummers liggen ook qua compositie, uitvoering en perfect digitaal opgenomen geluid exact in het verlengde van de Eye in the Sky-nummers. Vanuit commerciële optiek kat-in-het-bakkie. Omdat het muzikale aanbod zich op het randje van de aanvaardbare "instant replay" beweegt, zal ik voor deze ene keer de herhalingsoefeningen van The Alan Parsons Project door de vingers zien.

Harry van Nieuwenhoven ***

Cyndi Lauper - She's So Unusual (1983)



Wat ze in de VS new wave plegen te noemen, is in Nederland vaak modernistische en dansbare synthesizerrock. Na beluistering wordt duidelijk dat Cyndi Lauper een exponente is van de sterk visueel ingestelde MTV-pop. Achter dit aantrekkelijke en typisch Amerikaanse beeld lijkt evenwel voldoende charisma en acrobatische zangtechniek schuil te gaan om haar triomfantelijk in te halen.

Harry van Nieuwenhoeven ****

Fad Gadget - Gag (1984)



In stilistische opzicht wordt de basis merendeels gevormd door de vertrouwde discoklop, maar daar overheen trekt een wirwar aan stijlen aan het oor voorbij. Gag, waarop overigens competetent en gedreven gemusiceerd wordt, is daarmee niet zozeer een slechte, als wel een zinloze plaat, die eigenlijk alleen om zijn onvoorspelbaarheid te waarderen valt. Daardoor blijft Fad Gadget in ieder geval intrigeren.

Swiet Tio ***

Talk Talk - It's My Life (1984)



Af en toe bespeelt een muzikant ambachtelijk een gitaar, een trompel, een piano of een percussie-instrument. Voorts wordt er in het ook commercieel sterke materiaal veel gedaan met doelgerichte en effectieve tempo- en sfeerwisselingen. Hoe prachtig en emotioneel is die intens melancholieke stem van Hollis. Die jongen hoort helemaal niet in een veredelde synthpopgroep als Talk Talk thuis.

Harry van Nieuwenhoven ****

Henny Vrienten - Geen Ballade (1984)



Het is zeer de vraag of de modale en puberale Doe Maar-fan een boodschap aan Vrientens weekboek zal hebben. Daarvoor zijn de instrumentaties te weinig carnavalesk en trendy modieus en worden in de teksten te zeer grote mensen-problemen aangesneden. Henny stippelt op Geen Ballade een muzikale lijn uit voor de toekomst, waarin hij als solo-artiest mogelijkheden lijkt te hebben.

Harry van Nieuwenhoven ***

Ja, Oor (Nederland) was er wat The Smiths betreft een beetje laat bij.
Bert van der Kamp vond ik wel een van de betere van Oor, maar die had zo wie zo bij The Smiths niets te zoeken.
Harry had de plaatjes weer eens verkeerd verdeeld.

Oor is blijkbaar ook chauvinistisch, het matige album van Golden Earring krijgt liefst 4*. Met The Smiths zaten ze er inderdaad naast, uiteindelijk het meest tijdloze album in dit rijtje.