Jennifer Lopez - Rebirth (2005)

Het enige nummer dat mij aanspreekt is Get right. Een lekker dans nummer

whatever you wanna do is stiekem wel een prijsnummer door de produktie en een zusje van Amerie 1 thing, voor de rest is dit album meer van hetzelfde

Jlo hoort al een tijdje niet meer bij de succes chartzangeressen en vraag me af of ze nog een keer een megahit dr door krijgt

Ai ai ai, dit is gewoon pijnlijk. Hoewel de prachtige albumcover doet vermoeden dat dit wellicht Jennifer’s mooiste album is, is dit gehele album complete bagger. De “nieuwe” Jennifer verruild popliedjes voor R&B en zelfs hiphop getinte nummers, een genre dat haar totaal niet ligt.

Het is erg moelijk om een album als deze vanaf begin tot eind te beluisteren. Vooral het eerste nummer ‘Get right’ is gewoonweg irritant, het verbaasd me dan ook dat dit een wereldwijd succes werd. De rest van de nummers zijn helaas ook niet veel beter en ik wacht(te) dan ook op een hit als ‘If you had my love’ of ‘Ain’t it funny’, maar helaas, die kwam niet.

Nummers als ‘Step into my world’, ‘Still around’ , ‘He’ll be back’ en '(Can’t believe) This is me’ zijn misschien nog wel noemenswaardig om te noemen als redelijk goede nummers, maar beter dan dat zul je het niet vinden op dit album. Een gemiste kans als je het mij vraagt. Een album als deze bevat ook duidelijk gebrek aan single materiaal waardoor je eigenlijk weinig affiniteiten zult krijgen met dit album; alle nummers zijn snel vergeetbaar en de grootste hit van dit album stoort gewoon ontzettend. Daarnaast vind ik het allemaal wel erg veel van hetzelfde, alles ligt in het verlengde van elkaar en diversiteit was/is op deze CD dan ook wel gewenst. Ook de laatste track, de remix van ‘Get right’ voegt helemaal niks toe en zorgt er eerder voor irritaties dan een meerwaarde. Slecht album maar gelukkig voor Jenn heb ik slechtere albums gehoord waardoor ik deze niet bekroon met een van de laagste scores.

Als geheel vind ik dit album ook rommelig overkomen, maar dat kan natuurlijk aan mij liggen.

Heeft bij mij zo'n 10 jaar geduurd voor ik haar muziek ging waarderen en nog bijna zo'n 10 jaar voor ik openlijk toe kon geven dat ik gewoon fan ben. Daar. Denk dat voor mensen hier ook in deze shoutbox geldt, het is niet cool om vooral/met name Jennifer Lopez goed te vinden. Hèt voorbeeld van een artiest voor mensen om je voor te schamen, raar eigenlijk. Mensen durven nog eerder te zeggen dat ze K3 leuk vinden. Ik ben gek op haar en haar stem, hoe het zo gegroeid is, geen idee... het is zo en ik geniet ervan als ik haar muziek aanzet en haar stem hoor. Zonder meer 1 van mijn meest gedraaide artiesten de laatste 10 jaar. En voor ongetwijfeld de komende 10 jaar.
Denk dat dit mijn meest favoriete plaat van haar is, ik denk dat juist de R&B kant haar heel goed ligt, het enige wat mij aan sommige platen van haar stoort, zijn de featured artists. Was met name op haar tweede elpee een doorn in het oog (en de laatste). Als ik haar plaat koop en hoor, wil ik haar horen en niet één of andere halve rapper of andere artiest.
Met haar eerste plaat was haar stem in ontwikkeling, duidelijk te horen. Met de tweede was er zeker meer zelfvertrouwen in haar zang. Voornamelijk met haar 3e en deze 4e heeft ze haar comfortabele zone gevonden in de muziek. En veel persoonlijke zaken waarover ze zingt, denk dat dat haar zang ook ten goede kwam. Waar de vorige plaat lieflijker was, hoor je hier meer de Jennifer die de zaken op een rijtje heeft gezet.
De opener is wel een irritant nummer, ze zingt het heerlijk, maar die riedel is buitengewoon storend. "Step Into My World" is heerlijk breathy en sensueel gezongen. "Whatever You Wanna Do" is lekker pittig qua muziek en zang, ritmisch, knalt best wel. Het swingt. Hetzelfde geldt voor het lekker sexy "Cherry Pie". De volgende is ook weer een favoriet "I Got U". Heerlijk gezongen, met heel catchy backing vocalen, relaxed nummer maar ook heel catchy. Zoals bijna de gehele cd, niet echt veel single kandidaten buiten de opener, het is meer een èchte cd, alle nummers tellen wat het een geheel maakt voor mij. "Still Around" voelt aan als mid 80 tot mid 90 R&B en heeft een heerlijke relaxte sfeer. Lieflijk.
"Ryde Or Die" is een absoluut hoogtepunt, gebeurt heel veel, is divers, waarin Jennifer veel overdenkingen lijkt te hebben over de (afsluitende!?) fase in haar leven. Net als in "I, Love" en "He'll Be Back". "(Can't Believe) This Is Me" is een werkelijke pracht ballad, waarin ze vocaal misschien wel het meest geef.
Het is buiten de knallende opener een heerlijke relaxte cd en toch afwisselend vind ik. Wel een echte luister cd, misschien daarom wel mijn favoriet.

Zo. En nou ga ik weer iets van Bolt Thrower aanzetten...

Uh... over een (afsluitende!?) fase in haar leven, EEN...
Even rechtzetten...