Ólafur Arnalds - .​.​.​and they have escaped the weight of darkness (2010)

Weer wat om naar uit te kijken

Ben hier heel benieuwd naar. De vorige CD schoot me recht in mijn hart zo mooi.

Treurigheid in al zijn facetten.. heerlijk!

Het is weer een heel mooi album geworden. Beoordeling volgt na meer luisterbeurten.

Het is inderdaad weer een mooie plaat, ondanks dat het meer van hetzelfde is.

Erg mooi is dit zeg! Muziek die de zintuigen prikkelt, het heeft ook een wat filmisch karakter; je zou er makkelijk hele scènes bij kunnen verzinnen.

Een score volgt later nog, daar moet ik het nog een paar keer voor beluisteren.

Hmm, ik heb luttele maanden geleden al zijn platen gekocht en die bevallen nog steeds prima. Deze ga ik maar eens in de gaten houden.

[rating: 3.5]

Arnalds schuift in de richting van mede-ijslander Johansson met semiklassiek. Het duurt enige tijd voordat improvisatie omgezet wordt in melodie, waardoor het een wat richtingloze plaat is geworden. Erg fraai allemaal maar er is veel te veel overlap in dit genre om het allemaal bij te houden.


[audiolink: ] Invalid Friend ID - myspace.com

Ik hoor op nummer 7 ineens dezelfde thema's als van zijn debuut. Tenminste dat geloof ik. Klopt dit? Of was dat van Found Songs?

Dat is van Found Songs. Van het nummer Ljosið.

Mooie, sfeervolle plaat van deze IJslander. Het leunt erg aan bij klassieke muziek, en in de meeste songs wordt de op de voorgrond staande piano gecombineerd met aanvullende strijkers.

Het tweede nummer doet me vaag denken aan de serie 'Lost', althans een muzikale passage die daar het verhaal ondersteunt.

In het derde nummer wordt er ook gebruik gemaakt van percussie, eerst bescheiden, en naarmate het nummer vordert, wordt dat gebruik opgebouwd, om na een climax weer af te bouwen. Mooi, heel erg mooi.

Op de andere nummers valt eigenlijk niks op af te dingen, het lijkt allemaal wel wat veel op elkaar, maar dat hindert me niet echt, ideale sluit-je-ogen-en-geniet-muziek!

Dat ik de laatste tijd meer en meer open sta voor klassieke muziek, zal er ook wel wat mee te maken hebben dat ik dit erg fraai vind, en zeker kan waarderen. Mijn favoriete componisten zijn momenteel Tjajkovski, Satie en Chopin; de eerste blinkt uit in strijkersarrangementen, de andere twee in het bespelen van de piano. Geen wonder dat ik dit dus goed vind.

Mag ik daar nog even aan toevoegen dat ik 'Undan Hulu' werkelijk magistraal vind? Dat nummer raakt me het meest van al, een sprookje op zich. Die prachtig melancholische, ontroerende strijkers verweven zich op dit nummer meesterlijk onder het hemels pianospel van deze mens.

Wat ook opmerkelijk is: deze man heeft vroeger nog gedrumd bij diverse metalbands! Dat had ik nou toch echt niet verwacht..

Het slotnummer sluit een beetje aan bij 'Undan Hulu', maar het breekt in het midden van de song open met de drums. Ik vind het ook een beetje sneu dat op het einde andere instrumenten worden bovengehaald, zoals de trombone. Niet in de zin van 'het staat me niet aan', want dat zeker wel; ik kan enkel mijmeren over het feit dat hij er zo lang mee heeft gewacht, van mij had er dus iets meer variatie mogen inzitten, maar dat is dan ook het enige punt van kritiek.

Een hedendaagse klassieke componist, ik hoop (en verwacht) nog vele mooie dingen van hem, en ga zeker z'n vorige werk eens checken!

4 sterren

Luistertip: Zet deze muziek op tijdens het lezen van een boek. De scenes komen waarlijk tot leven.

wederom een prachtige plaat van onze IJslandse vriend. Ik vind zijn collega Johann Johannsson nog ietsje beter maar dat is ook maar relatief met vrijwel allemaal 4 sterren platen voor Arnalds.

Zitten een aantal prachtige nummers tussen, wel depri allemaal, maar dat kan ik wel hebben. Toch vind ik het af en toe een beetje eentonig, al pakken de nummers me wel.

IK vind 3* toch aan de karige kant. Ik blijf kritisch, met name door het gebrejk an originaliteit. Maar met prachtige nummers als Hægt, Kemur Ljósið moet ik mijn stem verhogen naar ruim voldoende.

Mooie muziek en knap gecomponeerd, maar dit drijft iets teveel op sentiment zonder dat het direct veel inhoud heeft. Soortgelijke artiesten als Peter Broderick, Nils Frahm en Balmorhea boeien me dan toch een stuk meer. Op zich wel een artiest om in de gaten te houden.

Klopt wel dat dit album iets minder inhoud heeft en vooral op sentiment drijft.
Maar toch weet dit me op 1 of andere manier mee te sleuren.
ik denk dat het 1ste album "eulogy for euvolution" dan toch iets meer inhoud heeft en je
dan iets meer gaat bevallen.

Voor soortgelijke artiesten wil ik aan het lijstje toch ook "Max Richter", "Johann Johannsson"
en "Goldmund" toevoegen.

Ik weet niet meer waarom ik dit album moest beluisteren. Iemand me het geloof ik een keer gezegd. Hij stond al een tijdje in mijn "Nog Zien Te Scoren"-lijstje, maar ik was allang vergeten waarom. Avant-Garde ken ik niet en dit is mijn eerste kennismaking ermee. Maar wat een kennismaking. Hetzelfde gevoel als ik had bij Kind of Blue van Miles Davis. Er ging letterlijk een wereld voor me open. Wat een prachtige muziek.

Avant Garde is het alleen totaal niet, die term staat er omdat modern klassiek niet op musicmeter kan worden geplaatst.
Maar indd een geweldig stuk muziek dat je meesleept tot in je bed en er dan niet meer wil uitkomen.

Ik vond het al zo raar. Ik las dat Avant-Garde vooral futuristische muziek is.

hehe, ik zou avant garde beschrijven als 'buiten de grenzen van muziek' waarmee het maar weer aantoont dat muziek geen grenzen heeft! helaas dat veel er niet zo over denken.

Maar terug naar Ólafur Arnalds, eigenlijk wel mijn introductie in deze tak van de modern klassieke muziek. Piano met strijkers, aangevuld met electronic, zo'n geweldig mooie combinatie! Je moet ook zeker Nils Frahm's "Wintermusik" proberen, niet het IJslandse sfeertje dat Ólafur hier zo goed naar voren weet te brengen maar minstens zo goed als deze. Misschien nog wel beter.

Dan kun je beter Jóhann Jóhannsson aanraden. Die weet wel het IJslandse sfeertje te scheppen.

Das waar, maar van wat ik van hem heb gehoord is meer ambient en dreamscape (Fordlandia)
Toch andere koek dan deze.

Wintermusik heb ik helaas niet kunnen vinden. Wel heb ik Jóhann Jóhannsson - IBM 1401, A User's Manual (2006) kunnen vinden. Ik ben benieuwd.

Forlandia is inderdaad wel redelijk muzikaal uitgerekt. IBM a user manual ook. Jóhanns eerste album Englabörn en ook de score Dís komen wat meer in de buurt. En zeker de score And in the Endless Pause There Came the Sound of Bees doet bij vlagen denken aan Ólafur.

Hægt, Kemur Ljósið

Oftewel, langzaam komt het licht. En laat dat nu eens een heel erg toepasselijke titel zijn.
Ólafur Arnalds maakt muziek die leegte uitbeeldt. Kijk naar de hoes of luister naar een minimalistische treurzang als Þú Ert Sólin, dan begrijpt u wel wat ik bedoel.
Uiteraard werkt dit vaak deprimerend, verstikkend, donker, maar gelukkig komt langzaam de hoop doorschijnen. Neem een nummer als het slotnummer Þau Hafa Sloppið Undan þunga Myrkursins, met de violen die zo hemels intreden. Vreugde wordt niet vaak zo goed uitgebeeld; niet te ruim met de porties euforische blazers of trommels, maar gedoseerd en daardoor zo ontzettend mooi.
En dan moeten we natuurlijk niet het vreselijk mooie nummer waarmee ik begon vergeten, met die verbluffende opbouw naar een overdonderend stuk muziek dat eigenlijk gewoon niet te beschrijven valt. Onaards mooi.

...And So They Escaped The Weight Of Darkness is muziek die je zo stil mogelijk moet luisteren, het liefst met alle lichten uit en de ogen dicht. Leegte, melancholie, liefde, geluk en zelfs euforie, alles komt hier bijeen.

4,5 ster.

Melancholie hoor ik hier niet echt in, eerder een soort vredige sereniteit over de hele lengte van de plaat. Wat mij betreft is het daardoor ook wat te vlak allemaal, er gebeurt nét te weinig, zodat de muziek automatisch naar de achtergrond verschuift. Verder wel een mooie plaat, hoewel ik niet zo enthousiast kan zijn over die nogal beteuterde fanfare op het eind.

Een piano staat in een kamer met alleen een raam en wat oude kasten.
Door het raam zijn er uitgestrekte landschappen, hoge bergen waar er sneeuw opvalt.
En in de verte misschien zelfs een klein besneeuwd huisje, waar de kachel staat te branden.

Deze plaat geeft me het gevoel alsof Ólafur in die ruimte plaatsneemt achter de piano en me ontroert met prachtige donkere composities. Die meestal bestaan uit een piano en viool.
Maar soms is er plaats voor meer en gaat Ólafur ook drummen.

De pianoklanken klinken zo vredig en triestig tegelijk, de viool past erg goed bij de piano.
Deze muziek gaat door merg en been, neemt je in zijn greep en laat je niet meer los.

De blazers in het laatste nummer geven me haast een euforisch gevoel tot de laatste pianoklanken door mijn speakers komen. En er een leeg gevoel bij me opkomt.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door chevy93:

Bepaald geen harde plaat, dat moge duidelijk zijn. Dit album straalt rust uit. Koude pianoklanken en sfeervolle strijkers vormen de basis van dit mooie album. Zoals vaker bij platen van IJslandse makelij straalt dit album voor het grootste deel een koud sfeertje uit, bewerkstelligt door de minimalistische delen waaruit dit album voor een groot deel bestaat. Er zijn echter ook momenten waarop er wel degelijk een bepaalde warmte te horen is, vaak als de strijkers een grotere rol krijgen of de percussie erin komt. Met name de stukken met percussie zorgen voor wat meer pit, waardoor het toch wel heel wat anders is als bijvoorbeeld een album van Nils Frahm. Er is een goede balans tussen deze stukken gevonden, waardoor er voldoende afwisseling in de muziek zit en het niet gaat vervelen, al is het voor mij geen plaat die ik kan van begin tot eind kan beluisteren zonder iets daarnaast te doen. Bij de albumdiscussie zelf valt te lezen dat sommigen dit als treurig beschouwen, het woord ‘deprimerend’ valt zelfs. Hier ben ik het persoonlijk niet mee eens. Uiteraard is dit geen vrolijke muziek, maar ik beschouw het vooral als bijzonder sfeervol. Avondmuziek, als het even kan met besneeuwde straten om je heen. Een mooie en sfeervolle plaat. Bedankt voor de tip Chevy!

Ik twijfel echt of ik deze zou verhogen naar een 5*. En daardoor mijn 12de favoriete plaat allertijden is. Want de donkere sfeer van deze plaat grijpt me vanaf de eerste seconde en laat me niet meer los. De ontroerende pianoklanken samen met de warme viool zorgen voor een kachel in de winter. Ook de drums zorgen voor heel wat afwisseling.