Crystal Castles - Crystal Castles (II) (2010)

Vind het een zeer krachtig album. Wel iets zwarter als de vorige plaat maar dat is zeker niet negatief ! Anders als de vorige maar zeker niet slechter. Violent dreams vind ik echt het beste nummer ! Hun vorige cd was voor mij DE cd van 2008 en het ziet er naar uit dat de nieuwe mijn favoriet van dit jaar wordt !

Crystal Castles was me als naam al bekend, maar de echte appreciatie kwam na het nummer met Robert Smith. Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde werd ik wel heel benieuwd naar de uitvoerder; het klonk als een jong bandje met een frontman wiens stem verduiveld goed op die van Smith leek. The Cure was geen mogelijkheid, Smith en co klinken al jaren slaapverwekkend en dit nummer klonk zo sprankelend... als The Cure in de beste dagen!

Over de tweede van Crystal Castles kan ik vrij kort zijn; als ze er naast zitten, zitten ze er ook écht naast; op hun best zijn ze meer dan genietbaar e nog vaker subliem.

Van de eerste vijf songs zijn er slechts twee goed, maar - je raadt het al -, deze zijn dan ook écht goed. Celestica is een zuiver, mooi dromerig popliedje. CC bewijst ook zonder luide feedback in staat te zijn tot het voortbrengen van mooie composities. Tweede prijsbeest is Baptism; CC op z'n best met een combinatie van dromerige en harde stukken. Die andere drie nummers; de opener en Doe Deer zijn net wat téveel herrie voor deze gezegende popjongen en één Sigur Ros is voor mij al meer dan genoeg.

Gelukkig valt nadien een constante kwaliteit te horen; Empathy en Suffocation zijn opnieuw vrij dromerig -ik had me de muziek van CC harder voorgesteld-, vrij softe sound met zweverige vocals en (elektro)gaze geïnspireerde muziek. CC doet me op hun meest melancholieke momenten wat denken aan oude Clan Of Xymox, ik weet niet of de band dat zelf als een compliment zou ervaren.

Vietnam klinkt als soundrack van een Koreaanse horrorfilm en Birds eerder als een ouwe Deathrock song voorzien van een flinke portie feedback en bliepjes.

Not In Love klinkt beter met de Smith vocals; al blijft het hoogtepunt van dit nummer (met of zonder Robert) het moment waarop de synths ons een fameuze uppercut bezorgen, meer dan raak!

Het voorlaatste nummer is gewoon een leuk en elektrodeuntje en wat de afsluiter betreft hoop ik aleen maar dat hiervoor niet écht een katje heeft moeten sneuvelen. Ik moest al eerder aan M83 denken (CC Violent Dreams vs In M83 In Church), mede door de afwisseling soft/hard en deze onheilspellende afsluiter had ook op de doomplaat van M83, Before The Dawn Heals Us, kunnen staan.

Conclusie : Dankzij die ouwe Smith één van de leukere acts uit de hedendaagse muziek leren kennen, er is leven na The Cure!

Wat Crystal Castles zo goed maakt is Alice en het distortion effect dat bij de meeste nummers gebruikt is. Baptism zou nooit zo goed zijn zonder Alice's geschreeuw ertussen. Zo ook bij alle andere tracks. De synths zijn altijd erg melodieus, waardoor het aangenamer is om naar te luisteren. Beats zijn ook goed geproduceerd. Ik denk wel dat Crystal Castles je echt moet liggen om ernaar te luisteren. Dat het ook heel riskant is. Er zijn mensen die het ontzettend origineel vinden en het dan ook met veel plezier draaien, maar voor sommige is dit oorverdovend lawaai. Ik vind Crystal Castles één van de beste ''bands'' die ik ooit heb gehoord. Ze doen hun eigen ding en dit is één van de enige dingen waarvan je echt kunt zeggen dat er geen ander van is. Chapeau, prachtig album!

Een duo dat ontzettend hun best doet om anders te zijn. Ik krijg die indruk nadat ik diverse foto's van de band heb gezien op het web waarop vooral zij nogal hoerig gekleed gaat + lijkbleek en vel over been. In zekere zin zijn ze gefaald 'anders' te zijn, want we hebben volgens mij te maken met een stel drugsverslaafden. Iets wat niet ongewoon is bij grote artiesten. Maar, ik kan ernaast zitten.

Vaak is het gebruik van drugs een hulpmiddel voor het schrijven van goede teksten en muziek. Hier zullen we het maar niet over de teksten hebben, die doen er weinig toe. Haar kreten hebben meestal slechts een functie als sample. In bijv. Calestica en Not In Love komt het niet verder dan wat hoog, galmend gefluister. Ik versta de Engelse teksten in elk geval niet.

Ik vind het allemaal wat goedkoop klinken. Voor geniale melodieën hoef je het album niet te proberen. De muziek hier wordt bij vlagen toch erg interessant. De meeste songs hebben een fijne vibe, en soms worden er wat gevoelens opgewekt. Daarnaast is er voldoende variatie te bespeuren op het album. Geen enkel liedje is hetzelfde. Nouja, behalve dan het Suffocation, wat gewoon een mindere variant van Calestica is in mijn oren.

Doe Deer overdondert me nogal. Het is een leuk experiment, maar hier word je toch gewoon agressief van. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de opener, maar dat begrijp ik dan wel, dat je een bepaald statement wil maken met een openingsnummer: “luister, wij durven dit.”

Gelukkig is de rest wat rustiger. Ben zelf fan geworden van Empathy. Dit lied klinkt in het begin louter als een irritant loopje, maar dan komt de galmende stem van de dame er doorheen, met wat gefluister en is het ineens een fijn dromerig synthpop lied. Het dromerige sausje is de kracht van het album.

Conclusie: bij vlagen fijne dromerige synthpop. Aan te raden voor liefhebbers voor alles wat met de term “indie” wordt geassocieerd. Luister je graag de Pet Shop Boys, verwacht er dan maar niet te veel van, het is toch anders.

Dit album is waarschijnlijk één van mijn meest beluisterde albums, met ongeveer 1640 keer beluisterd te hebben, en dat op een kleine twee en een halve jaar tijd (december 2018), afgaande op de last.fm statistieken die ik nog maar 5 jaar bijhoud. Toch heb ik het gevoel dat ik dit al 10 tot 15 jaar ken en neen, de nummers worden nooit saai en klinken nog steeds als "nieuw" in zekere zin, alhoewel de herkenbaarheid er wel inzit natuurlijk. Dit zal typisch zo een album zijn waar ik binnen een tiental jaren (en later) met een nostalgisch gevoel naar ga terugkijken. En ik moet me soms forceren om andere muziek op te leggen of te ontdekken, want anders zou ik dit 5000, 10.000, 20.000 en gemakkelijk zelfs over 30.000 keer beluisteren gedurende mijn leven. Ik vrees alleen dat wat ik met dit album heb, ik niet met de andere albums heb (of ga hebben) van Crystal Castles, zie beoordeling van I. En III en Amnesty I, het album zonder Alice Glass moet ik nog beluisteren (idem voor Glass haar solowerk) wat ik ook ga doen, maar op elk album ken ik wel al wat nummers.

Dat gezegd zijnde, er zijn nog steeds tracks die ik minder goed ken. Maar er zijn zoveel verslavende tracks op dit album dat - ja - dat wel de reden ervoor is. De liefde begon met Baptism wat echt een geweldige harde track blijft, kort gevolgd door Pap Smear. Suffocation en Vietnam zijn ook wereldklasse. Year of Silence, Empathy, Violent Dreams, Not in Love (met Robert Smith van The Cure, of zonder) en Intimate zijn ook erg goed. De andere leg ik minder op, maar nu bij het herbeluisteren vind ik Fainting Spells, Birds en I am Made of Chalk ook goed (van Birds verrast het me dat ik het niet meer heb opgelegd). Het enige nummer dat ik absoluut niet goed vind is Doe Deer. Dit album ligt me wel duidelijk veel meer dan het eerste album. Ik laat de 5.0* dus staan (ondanks Doe Deer dus), daarvoor heb ik dit echt veel te veel obsessief opgelegd. Samen met Halfaxa van Grimes, Me van Empress Of en Serotonin II van yeule volgens mij de albums die ik het best ken.

Ik heb hem trouwens op CD nu, want een maand of vier geleden zag ik hem in de winkel per toeval voor een euro of 2 (of 3) liggen voor nieuw. Ja, natuurlijk twijfel je dan niet.