Trouble - Manic Frustration (1992)

De tape waarop ik dit album had staan heeft mij vele uren vergezeld in mijn walkman tijdens het lopen van mijn krantenwijk en mijn barre fietstochten naar school. Nadat mijn cassettedeck en mijn tapes de deur uitgingen heb ik dit album nooit weer gehoord.... tot vandaag! Hammerheart Records heeft het album begin deze maand opnieuw uitgebracht en vanmiddag heb ik een vinylexemplaar gescoord.

Deze plaat heeft na bijna 30 jaar nog niet aan kracht ingeboet en deze reissue klinkt als een klok (sowieso véél beter dan mijn kopietje van destijds ). De nummers swingen en grooven als een malle, Eric Wagner's schurende strot is nog in topvorm en de riffs van het tandem Franklin/Wartell zijn om te watertanden.

Opvolger Plastic Green Head heb ik destijds nog wel beluisterd maar kon me minder bekoren en de rest van de discografie heb ik nooit verkend. Dat wordt misschien toch eens tijd.

Het tweede album dat Trouble met producer Rick Rubin opnam voor diens Def American en dat in ongewijzigde bezetting. Desalniettemin wijkt Manic Frustration af van voorganger Trouble van slechts twee jaar eerder.

De oorzaken? Ten eerste is de productie scheller. De warme gitaarmuren zijn nogal afgekoeld en Rubin zet vaak een blikkerig effect op de stem van Eric Wagner.
Ten tweede maakt de hoekige metal vol tempowisselingen plaats voor traditionele hardrock. De gitaren klinken weliswaar net zo heavy als voorheen, de structuren van de composities zijn eenvoudiger.

Misschien is het daarom dat dit in de Lage Landen hun bekendste album zou worden, mede door optredens op Dynamo Open Air. Eerst in 1993, hier beelden bij Fear, ook vond ik een filmpje met interview bij Headbanger's Ball plus een slecht klinkende bootleg van drie kwartier, maar leuk om als toegift Children of the Grave van Black Sabbath te horen.
In '95 stond Trouble er weer, beelden en interview hier, publieksbeelden met slechte audio daar met onder meer een cover van In-a-gadda-da-vida van Iron Butterfly. De groep werd tot hippiemetal gebombardeerd: de positieve boodschap van voorheen is nu in een Woodstockjasje gestoken. Aan de livecovers van werk uit '68 en '71 is inderdaad te zien dat nadrukkelijk inspiratie werd gezocht in dat tijdvak. Gitaristen Bruce Franklin en Rick Wartell doen dat met onder meer het gebruik van wahwaheffecten en zelfs slidegitaar.

De jaren '68 - '71 echoën meteen in de hard groovende opener Come Touch the Sky. Graag hoor ik de snellere nummers op dit album: 'Scuse Me, The Sleeper, Tragedy Man met z'n fraaie melodie en Hello Strawberry Skies. En dan zijn er het langzame Memory's Garden, menigmaal op tv met clip, het slepende Mr. White dat eigenlijk in Breaking Bad had moeten worden gebruikt gezien het hoofdkarakter in die tv-serie en de melancholie plus ingetogenheid van slotlied Breathe, waarvan het laatste deel is geleend van Atlantis van de Schotse protestzanger Donovan, te vinden op diens Barabajagal (1969).

Eenmaal zakt Trouble door het ijs en wel met de ballade Rain. Al realiseer ik me dat dit juist bij menigeen goed viel/valt, het is mede door de koortjes dat ik afhaak... In combinatie met Rubins te schelle productie ben ik ook over het totaal minder enthousiast; véél liever hoor ik diens aanpak op het vorige album. Voor mij een mindere Trouble en dan toch nog vier sterren? Het zegt iets over mijn waardering voor deze groep.