Trouble - Plastic Green Head (1996)

Te gekke plaat dit, als je van Sabbath houdt kun je niet fout gaan met Trouble.

Wat een sound heeft deze band. Moddervet en de muzikanten zijn allemaal zo lekker goed.

Uitstekende drummer en gitaristen en de zanger is een beest.

Doet me behalve aan Black Sabbath, ook wel een beetje aan oude Savatage denken (ten tijde van Sirens en Dungeons are Calling).

Jon Oliva meets Axl Rose, wat betreft de zanger (Eric Wagner). Ok, wat vergezocht misschien. Maar vleugjes Axl hoor ik toch wel. Een album dat het eens tot CeeDee van de maand schopte in Aardschok, al kan ik me vergissen en was het in muziekblad Watt (al lang ter ziele) dat Trouble zo werd opgehemeld. De herfst is voor mij traditioneel het jaargetijde om wat oude metalklassiekers af te stoffen. Zo kwam ik bij Trouble terecht. Beetje vreemde titel, maar het gaat om de muziek.

De referenties met Black Sabbath snap ik, maar dit klinkt toch echt anders. Frisser, minder log, transparanter. The Eye heeft de slepende ritmes van Metallica, om maar een voorbeeld te geven. Het tempo ligt vrij laag, dus daar snijdt de BS-vergelijking weer hout. Tijdens enkele nummers moet ik ook aan het solowerk van Ozzy denken. Het blijft een prachtige cd, het cijfer is volkomen terecht.

Plastic Green Head is een beetje weggezakt in mijn doorgerotte herseninhoud. Ik kan mij de goede kritieken ook wel herinneren al ben ik meer liefhebber van het stokoude Trouble-spul. Ik kick op dat bijbelse randje wat daaraan vast kleeft. Deze heeft een wat meer 'down to earth'-sfeer, dacht ik. Ook maar weer eens afstoffen.

Is het afstoffen zeker waard en een goede inkomer, zo'n 29 jaar nadat ik Trouble eens op Dynamo zag, als eerste album binnen de collectie. Tweedehands welteverstaan, Dodax heeft dat oude werk niet.

Potverdorie, de Dynamo edities '89 en '90 zijn op z'n zachts gezegd legendarisch. Helaas was ik er niet bij, wel in '95 waar te veel mensen waren en te veel regen viel. Waar Trouble ook speelde en ik in de plensende regen stond te headbangen! Geweldig.

Voor mij veruit het beste album van deze band. Op de één of andere manier is dit mij vroeger niet ter ore gekomen, maar wat een fantastisch album is dit. Nav de hoge scores hier bij de band heb ik ook eerder albums aangeschaft, maar die steken schril af tegen deze. Fantastisch dit!!!

Wauw nog steeds een heerlijke plaat. Tweede deel vond ik altijd minder, maar ik kom daar nu gemakkelijk doorheen. Was misschien ook wel omdat ik de "One For The Road" demo had en die uitvoeringen beter vond/vind, kan ook zijn omdat ik die uitvoeringen eerst kende en de twee beukers op de cd erna ik te simpel vond, maar die trek ik vandaag de dag best wel!
Geluid is heel vet, maar soms ook wat hol op één of andere manier, kan het niet goed plaatsen. Maar het is een geweldige plaat. Favorieten zijn wel nog steeds de eerste 6 eigenlijk, met als uitschieters "Porpoise Song", "Opium-Eater" en "Hear The Earth". Die moeten gewoon snoeihard bij mij...