Trouble - Trouble (1984)

Of ik dit tot de Doom metal moet rekenen.........geen idee,of deze plaat invloedrijk is geweest voor het Stoner genre.....ongetwijfeld,feit blijft dat deze semi-klassieker een geweldig en ook best wel belangrijk debuut is geweest.Natuurlijk haalt Trouble ook een groot gedeelte van zijn sound bij bijvoorbeeld Sabbath weg maar toch weten ze er een zowel fantastische en naargeestige draai aan te geven.
Ik vind dit album dan ook erg authentiek overkomen met Revelation (Life or Death) en het titelnummer als top songs maar ter gelijkertijd vormen de negen tracks een huiveringwekkende eenheid.
Aan de door merg en been gaande zang moet ik een beetje wennen maar per draaibeurt wordt dat beter en uiteindelijk komt er een heel goede plaat te voorschijn,echt zo eentje die je het liefst voor jezelf wil houden.
Ik ken Trouble ook uit hun Def american tijd en heb ze ook gezien op Dynamo (waar ik me overigens niet al te veel meer van herinner) maar dit maakt echt veel meer indruk.

Van deze band kende ik alleen het geweldige Manic Frustration. Ondanks mijn enthousiasme voor dat album heb ik nooit de moeite genomen de vroegere discografie van de band te verkennen. Tot nu dan…

Wat een heerlijk debuutalbum is dit! Hier hebben band als Candlemass en Cathedral, maar ook Paradise Lost zeker de mosterd vandaan gehaald. Zelf lijkt de band, naast de duidelijke Sabbath-verering, ook geluisterd te hebben naar Mercyful Fate. Vooral het nummer The Fall Of Lucifer doet aan laatstgenoemde band denken denken.

Het enige nummer dat me minder kan boeien is Victim Of The Insane, verder is het op en top genieten van de nummer op deze plaat.

Kort nadat mijn schoolmaatje mij in 1985 had laten kennismaken met The Skull, de tweede van Trouble, vond ik het titelloze debuut in de gespecialiseerde platenzaak in de Grote Stad. Wat was ik blij: alleen de hoes al!

Thuis werd ik omvergeblazen, ik vond dit nog beter dan de tweede en die was al zo goed. Hier geen ellenlang nummer (The Wish op de opvolger) maar nog meer variatie. Uiteraard loodzware metal, Black Sabbathiaanse doom met christelijke teksten en veel tempowisselingen. De dreigende eerste seconden van opener The Tempter en dan de bijzondere zang en beukende groove, de riff van Assassin die ik nog altijd vind klinken alsof Randy Rhoads ermee op de proppen kwam, het tráááge met subtiel orgel opgeluisterde Victim of the Insane, het midtempo rammende Revelation. Wat een plaatkant, ik hapte naar adem.
Op kant 2 het furieuze Bastards Will Pay, de tempowisselingen van The Fall of Lucifer die doorgaan met het instrumentale Endtime en slotlied Psalm 9 met z'n stoempende riffs.

Toen in 1990 hun vierde opnieuw Trouble werd gedoopt, vanwege de tweede fase met producer Rick Rubin, kreeg dit debuut een tweede doop met als titel Psalm 9. In het cd-tijdperk werd als bonus de cover van Cream Tales of Brave Ulysses toegevoegd, in maart '84 B-kant van single Assassin.
Met de zware en huilende gitaarpartijen van Rick Wartell en man-met-de-hoofdband Bruce Franklin, de massieve ritmesectie van bassist Sean McAllister en Jeff Olson, plus de met een bizar mooie cirkelzaagstem-die-ook-diep-kan Eric Wagner was dit vele jaren lang mijn favoriet, mede dankzij de productie van de bekende Brian Slagel.

Mijn oorspronkelijke elpee verloor ik ergens in een tumultueuze fase, later kocht ik de cd en sinds kort heb ik de heruitgave van het Nederlandse Hammerheart met de bonustrack in het vinyl geperst, dit alles geremasterd door Erwin Hermsen. "The Lord will be a refuge for the oppressed, a refuge in times of trouble", luidt het citaat op de achterzijde van de hoes. Met de iconische voorzijde erbij geef ik nog steeds een dikke vijf sterren.